De kogel is door de kerk

De kogel is door de kerk, de reis is geboekt, de reisverzekering uitgebreid. Wij gaan naar Zuid-Afrika en Namibië! Pfoe he. Zomaar op een gure herfstdag eind november boek je dan even een reis. Met brandstoftoeslag (bijna duurder dan het ticket), een rondreis per safaritruck (max iets van 20 pers.) en de meeste maaltijden inclusief. rondreis-namibie-experience Een prachtige rondreis vanuit Kaapstad, rond door Namibie en dan vanaf Windhoek met allerlei transfers weer naar huis.

WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOHOOOOOOOOOOW!

Het voelt opgewonden, goed, luxe, duur, mooi, onvoorstelbaar en een ongeloofelijk eind weg. Wat een idee, naar Namibië. Door 4 nationale parken (1 in Zuid-Afrika), door bergen en bij een wijnboer langs, langs de kust en wild kijken in de parken. Het lijkt me zo fijn.

Heel luxe is de reis niet. Gelukkig niet. Lekker in 2-persoonslodges met een douche of bad en wc (ongekende luxe, ik verwacht niet eens dat je elke avond kunt douchen) 1 nacht bij de hete bronnen, 1 dag lekker luieren aan zee. Geen gold-tour met alleen maar luxe drankjes en petunia's in grasveldjes. Nee lekker normaal, met een internationaal reisgezelschap en een engelstalige gids.

WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOHOOOOOOOOOOOOOOOOOOW!

16 dagen Afrika, nou ja, 12 want lang reizen. Op maandag in het vliegtuig, dinsdag acclimatiseren in Kaapstad, woensdag op pad. Terug ook meer dan een nacht in het vliegtuig en daar zie ik wel tegen op maar het kan me ook niet schelen. Afrika, woestijn, San-tekeningen, traditionele stammen, oceaan en de grote 5 wilde dieren. Dat is toch de moeite waard, dat zijn herrinneringen waar je je leven lang op kunt terugkijken. De glimlach is al nauwelijks meer van mijn gezicht te poetsen.

Lonely planet.

Zou mijn rugzak het nog doen? Hij ligt niet eens op zolder, maar in de kast in de logeerkamer. Honderd gulden heeft ie ooit gekost, een fortuin voor de student die ik was. Maar ik heb hem dan ook wel uitgebreid gebruikt. Geen Nomad, die was echt te duur, een huismerk van de V&D werd het. Uitgezocht meer op wat er aan kon dan wat er in kon. 1 heel groot vak, kleine vakjes in de klep en veel bandjes en zakjes buiten op. Er heeft bij mij nooit een pan aangehangen, maar verder was dat wel handig. Slaapzak met lakens onderaan, matje erbovenop en de rest aan de zijkant. Met je hebben en houden op pad met die ene rugzak, en hooguit verder nog een handtasje of een heuptas.


Hoeveel kilometers zou die tas met me meegereisd zijn? Samen met de hardcover plastic toilettas met koker voor mijn tandenborstel en mijn pluchen muis Fred hebben ze me vergezeld op vele reizen. Het paspoort had ik standaard bij me, en af en toe reisde ik luxe per trein of touringcar. Eurolines geboekt vanaf het land van bestemming, want alle landen hadden lagere tarieven dan Nederland.

Vaker nog met een lift, maar dan zelden zomaar langs de kant van de weg. Vooraf via internet (goh, dat bestaat toch al wel weer een tijdje) of vanaf een parkeerplaats. Assertief liften noemden we dat; zelf de meest waarschijnlijke bestuurder uitzoeken en gewoon vragen om een lift. Tenzij de bestemming echt ver uit de route lag lukte dat eigenlijk altijd. Zakenmannen die veel alleen onderweg zijn, toen nog zonder mobiel, hadden graag aanspraak. Af en toe gokte je verkeerd en kreeg je een hand op je knie, maar zelden was het nodig om meer te doen dan zeggen dat je dat niet wou. Ach, dat overkwam de jongens ook.

Ik had altijd wel een soortement van wapen in mijn handtas. Geen hamer zoals een vriendin van mij, maar vaak wel deo die hard spoot, of een korte handzame opgevouwen paraplu. Erg handig als je toch al dichtbij iemand bent. Ik heb het nooit hoeven gebruiken, met woorden kon ik het ook wel af. Als ik terugdenk zal mijn lichaamstaal er ook wel iets mee te maken hebben.

Ik heb net de Footprint reisgids binnen, besteld voor de reis naar Namibië. En al gaan we echt niet als rugzaktoeristen, het blijft wel een avontuurlijke bestemming. We gaan niet zo heel luxe. Wel lodges, maar geen 'Gold'. Gewoon eenvoudig, een bedje met muren en een mogelijkheid om te eten en hier en daar te wassen. Toch wel als rijke toerist natuurlijk, in een land waar ze nog beseffen wat eenvoud is. Ik wil er ook niets vernielen, alleen van genieten. Teveel luxe zou mij niet beter doen voelen in zo'n eenvoudig land.

Maar eenvoudig leven is goed, het is beter dan onze enorme welvaart. Gebruiken wat je hebt, leven met wat zich aanbiedt en daarbij een levensstijl die tevreden is met het lot. Ik kan er zo jaloers op worden. Misschien kan ik er wat van leren.

Een week in November

Vroeger op school heb ik ooit geleerd dat je maanden niet met een hoofdletter mag schrijven. Wij ontvingen degelijk ouderwets onderwijs op die school en de meester wist ongetwijfeld waarover hij sprak. Maar ik heb uitzonderingen op logische regels altijd onzin gevonden, dus ik doe niet me aan dat soort regels.De titel hierboven is dus gewoon fout. Mij een suikerbiet. Gelukkig heb ik de eerste suikerbietenfabriek gisteren weer geroken, en gelukkig woon ik niet meer onder de rook van. Het stinkt toch iets teveel naar zweetvoeten. Maar het hoort helemaal bij November, dus toch fijn dat we even een snuif meekregen op de A7.



Een natte en gevaarlijke A7. Bij daglicht ging het allemaal nog wel, hoewel je bijna van de afsluitdijk afgeblazen werd. Hagelbuien, natte sneeuw en dan weer zon ertussendoor. Wel heel mooi die wolkenluchten met regensluiers. De terugweg ’s avonds laat was nog gevaarlijker. Wel reden er gelukkig strooiwagens af en aan, maar het was toch hier en daar gevoelig glad. En de meeste mensen reden rustig en voorzichtig, maar af en toe meende een idioot dat de natuurkundige wetten niet voor hem/haar golden.

Het was dus een drukke zaterdag, na een drukke week. Daarover wil ik niet alles kwijt, is ook niet nodig. Wat ik wel neer wil zetten zijn de uitgebreide vakantieplannen. Vorig jaar zijn we wel anderhalve week naar de Eiffel geweest. Leuk, ontspannen en nog best aardig weer. Maar een zonvakantie kon je het nou niet direct noemen. De week zomer viel in mei, en we hadden mazzel dat het toen vakantie was.

Dus dit jaar wouden we wel weer eens zon; we verdienen iets meer dan de afgelopen jaren, geen grote kosten aan het huis, de auto is afbetaald en nog heel nieuw (precies een jaar oud) dus sparen voor een nieuw kan nog eventjes…. We zaten te brainstormen over de woestijn, maar we zitten vast aan de schoolvakanties. In juli naar het Middellandse Zee gebied, dat wordt wel warm. In juli naar de Sahara is voor ons niet te doen.

De VS, dat is wel mogelijk. Door de zuidelijke staten, met een camper of van motel tot motel. Door de wildparken en woestijnen. Maar ook daar is juli heet en druk. Dus ga je goochelen met zoekmachines en de woorden juli, woestijn en jeep. En dan kom je zomaar opeens een prachtige reis door de Namib tegen. Twee vielen er op, omdat ze zo mooi zijn en precies op de juiste data vallen. Maar de Namib in de winter, is dat wel wat? Nou ja dus, in de winter is er weliswaar iets minder in bloei, maar het is er nog altijd rond de 20 graden overdag. En 11 graden ’s avonds, dat vind ik geen ramp. Dan slaap je nog eens.

Het wild blijkt het best zichtbaar in de winter, omdat dat het droge seizoen is. In maart of april zou ik niet durven gaan, teveel kans op flinke regenbuien. En ondanks het feit dat het land zijn naam dankt aan de woestijn, zijn er ook flinke natte gebieden, moerassen en meren in het land. Modder dus als het regent. De voorzomer is wel mooi, maar omdat er dan veel bloeit, maar het wild is moeilijk zichtbaar. En dat is het grote voordeel van de winter: wildgarantie bij de drinkplaatsen. Een beetje gemaakt, maar wij gaan dan ook toerist spelen.

We moeten nog boeken hoor, het is nog niet zo ver. Maar de gedachte speelt, en we zijn beide al verliefd. Op de rondreis door het land vanuit Zuid-Afrika. Zonder Botswana helaas, want reizen naar dat land gaan altijd in gepaard met een bezoek aan de Victoria Falls. En dat ligt in Zimbabwe, en daar is het gewoon niet veilig. Nou ja, misschien in die uithoek wel, maar niet in het hele land. We willen gewoon die grens niet over zolang het bewind er zo vreselijk is. Botswana moet dan nog maar even op het verlanglijstje blijven staan. Maar als we oppas kunnen krijgen voor de kat, kunnen we waarschijnlijk Namibië en Zuid-Afrika van het lijstje ‘nog-nooit-gezien’ afstrepen. Wat een luxe hè?

Architect

Gisteravond zapte ik langs een interview dat Nivo Nihil hield met architect Cees Dam. Een van de twee namen achter de Stopera. Ik hou niet zo van Nivo, maar ik kon het toch niet laten om even te kijken naar het werk en de woorden van Cees Dam. Vooral zijn werkkamer in zijn appartement in Zuid Frankrijk sprak me aan. Een grote lichte ruimte waar de trap in het midden uitkwam, en overal hing kunst, stonden boeken en was zitgelegenheid. Af en toe kon je ook nog wat tekenen of schrijven, maar de ruimte was duidelijk ingericht op inspiratie.


Ook in zijn luxe villa in Nederland was alles duidelijk gericht op kunst en boeken. Overal wandjes vol spullen, kunst, boeken, kunstnijverheid en mooie meubelen. Mij iets te druk over het algemeen, maar je snapt dat deze man indrukken op moet zuigen als een spons. Er komt natuurlijk ook iets uit, maar dat is vrij sober en rustig als je het vergelijkt met zijn leef en werkomgeving.


Ik vind de Stopera mooi. Van buiten hou ik van de indrukwekkende witte gevelplaten tegen een terracotta gebouw, met mooie grote ramen en lichtjes die door de platen heen komen. De opbouw van terracotta is misschien iets te massief, maar het gebouw is ook nog een keer praktisch bedoeld natuurlijk. Vooral bij avond vind ik de stopera prachtig, en ook aan de binnenkant is het een heerlijk gebouw. Nergens benauwd, bijzonder functioneel en met een beetje luxe wat je er toe aanzet om goede kleding te dragen. Er zijn al zo weinig gelegenheden in Nederland die nopen tot het dragen van avondkleding: een goed concert of voorstelling in de Stopera vraagt dat wel, mede door het gebouw. Heerlijk vind ik dat.


Ik kijk graag naar programma's over architecten. Ik probeer de Teleac serie over architectuur ook te vinden online. Dat zal vast wel lukken, Teleac is goed in archiveren. En veel cursussen zijn terug te vinden op YouTube of de concurrentie. Pas onlangs is de interesse echt gewekt, maar ik kijk al mijn leven lang omhoog. Langs de Catharijnesingel in Utrecht bijvoorbeeld, waar erg mooie tableaus uit de Jugendstil nog te vinden zijn. Maar ook moderne bouwwerken kan ik bewonderen.

Misschien helpt het dat ik zo lang in Groningen gewoond heb. Daar valt veel moois te zien, maar daar word de burger ook heel actief betrokken bij de architectuur. Bij belangrijke gebouwen worden er prijsvragen uitgeschreven om te bepalen welk ontwerp de voorliefde heeft. Elk jaar is er een enquête over het mooiste nieuwe gebouw. En daar wordt massaal op gestemd.

Ook heeft de gemeente Groningen een fantastische afdeling Ruimtelijke Ordening. Ze hebben oog voor de lange termijn, passen nieuwbouw uitstekend aan op bestemmingsplannen en leggen wegen openbare ruimte aan die passen bij de functie van de wijk. Dat mis ik in de plaats waar we nu wonen. Het dijt aan alle kanten uit, maar een plan is daar niet bij. Een zwart gebouw van vier verdiepingen naast een straatje waar toch al geen zonlicht komt? Geen probleem. Een rotonde als ingang van een parkeergarage, waardoor het fietspad opeens verdwijnt? Moet kunnen. Een enorm gebouw naast een monumentaal provinciaal kneuterig pandje? Ach ja….

Het lijkt in alles op de bouw uit de jaren net na de oorlog. De aannemer zal het wel weten, en alles wordt overal maar neergezet. Over vijftig jaar gaan we dat natuurlijk wel herstellen, want niemand vindt dit prima. Maar daarvoor moet je wel een hele lange adem hebben. Mij iets te lang.

Droom

De laatste tijd droom ik nogal eens, en niet altijd even prettig. Vannacht droomde ik dat ik de auto aan het inparkeren was. Tijdens het nog even rechtzetten vooruit weigerde de rem, en ik reed dus prompt tegen een lantarenpaal. Auto kapot, niks ernstigs op zich, maar zoveel gedoe en kosten. Nou heb ik nog nooit schade gereden aan de auto, dus waarom droom ik dan zo eng? Geen nachtmerrie, maar gewoon narigheid. Bah.

Niet altijd zijn de dromen eng, ik droom ook erg leuke dingen. Tenminste, wat voor mij heel leuke dingen zijn. Zo droom ik vaak van een huis met een enorme keuken aan de Middellandse Zee ergens. Het is er dus vaak zonnig en warm, maar in de grote keuken en op het terras er voor heb je daar niet zoveel last van. Het terras is overwoekerd met wijnranken, alles is betegeld en de keuken is koel omdat het huis aan de achterkant toch in de berg gebouwd is. De opslagruimte en afwaskeuken erachter zijn nog koeler uiteraard, en schemerig.

Daar ben ik dan bezig met doodnormale dingen; eten maken voor onszelf en gasten bijvoorbeeld. Of breien, of voorbereiden, of plannen wanneer de olijven naar de molen kunnen. Een doodgewoon leven zoals duizenden mensen het kennen. Er is namelijk ook niks mis mee. Gewoon vroeg opstaan en brood kneden en bakken, heerlijk. Ik hoef geen betaalde baan, ik hoef de wereld niet te verbeteren. Ik zou een kleine boerderij met gastruimte willen op het platteland, aan de kust. Een zwembad zou mooi zijn, een eetkeuken noodzakelijk. Verder een ruimte om lekker te slapen, een badkamer en misschien nog wat knutselruimte. Een paar boekenkasten, een kelder en een cisterne, en ik ben volmaakt gelukkig.

Nu ben ik niet volmaakt gelukkig. Ik ben wel vaak tevreden hoor, maar mijn leven is nogal enerverend geweest de afgelopen jaren. Ik heb wel veel bereikt, veel gerealiseerd op weg naar dit ideaal. Zo bakken we zelf brood en eten we nauwelijks meer kant en klaar voedsel. Een enkele keer patat uit een zak zoals vanavond, met kroketten. Zalig slecht. Maar meestal sta ik zoals gisteren gewoon zelf roerbakgroente te maken voor de macaronischotel, snij ik zelf vlees in stukjes. Zoveel werk is het helemaal niet, en zoveel lekkerder. Ik wou dat ik het aandurfde om alles biologisch te kopen, zodat de kans op glucose-fructosestroop op de ingrediëntenlijst nog kleiner is dan nu al.

Ik ben ook vaak heel tevreden op onze wandelingen. Wat is er nou mooier dan zonlicht door gouden beukenblad? Of wacht, schreef ik in het voorjaar al dat er niets mooier is dan jong groen beukenblad? Laten we het er maar op houden dat ik dol ben op beuken; blad, nootjes, machtige stammen. Ieder seizoen heeft zijn charme, maar niets is zo majestueus als een beukenlaan in de herfst. Een gouden portaal.

Yes we can

door the Pointer Sisters

Now's the time for all good men
to get together with one another.
We got to iron out our problems
and iron out our quarrels
and try to live as brothers.
And try to find a piece of land
without stepping on one another.
And do respect the women of the world.
Remember you all have mothers.
We got to make this land a better land
than the world in which we live.
And we got to help each man be a better man
with the kindness that we give.

I know we can make it.
I know darn well we can work it out
.Oh yes we can, I know we can can
Yes we can can, why can't we?
If we wanna get together we can work it out.

And we gotta take care of all the children,
the little children of the world.
'cause they're our strongest hope for the future,
the little bitty boys and girls.

We got to make this land a better land
than the world in which we live.
And we got to help each man be a better man
with the kindness that we give.

I know we can make it.
I know darn well we can work it out.
Oh yes we can, I know we can can
yes we can can, why can't we?
If we wanna, yes we can can.

Gelukkig hadden we de foto's nog.

Een hele mooie saprofyt, een soort waaiertje, elfenbankje, wat dan ook. Mooi en nog nooit gezien.

Een waslakzwam? Maar dan wel heel dik. Gezien de gutatiedruppels wellicht een kaaszwam.

Deze ken ik, de roodgerande houtzwam oftewel de Fomitopsis pinicola.

Halverwege de wandeling bij de volgende molen, de Katzenmuehle. Heel mooi, met picknickplaats, vervallenbruggetje en natuurlijk een kruisbeeld. We zijn wel in Duitsland ;-).

Hogingzwam en tonderzwam, de stam wordt vrolijk genuttigd.

Wandelingen genoeg om uit te kiezen, wij namen de A2 in combi met de A5. Het Hermansdenkmal en de Externsteine waar we vorig jaar waren kun je ook prima te voet bereiken.

Over de beek naar het hotel, erg romantisch en mooi. Wel veel blad van de kastanje om elke dag weg te vegen.

Duitsland, Halloween en de verdwenen tekst.

Heb je net een blog af over je omzwervingen in de Herfstvakantie, floept je internetbrowser eruit. Alles verdwenen. En ik heb nog geen moed gehad om alles opnieuw te plaatsen. Er stonden namelijk plaatjes bij, en daardoor ging het mis. Dus als ik nu weer plaatjes plaats...... Mijn oplossing gaat worden dat ik gewoon de plaatjes in een ander logje ga zetten.

Duitsland dus, met omzwervingen. Één plaatje ga ik in dit blog bijplaatsen. De foto van mijn nieuwe jas. Prompt ging namelijk mijn enige jas voor tussenseizoenen kapot tijdens onze trip, dus ik heb een nieuwe gekocht. Niet in de Bijenkorf waar wij op dat moment net liepen, maar er tegenover. Ik vind m mooi, sierlijk, niet te saai en toch lekker neutraal.

Duitsland was heerlijk, een verademing. Het landschap was prachtig, ook al hebben we niet veel zon gezien. Maar we hebben wel droog weer gehad voor de wandeling, en toch veel moois gezien. Paddestoelen, vakwerkhuizen en een heerlijk hotelletje. Midden in het bos, achter een slagboom, met een beekje en korenmolen en enorme Biergarten.

Omdat het hotel aan de beek lag begonnen alle wandelroutes heuvelopwaarts, en dat hebben onze spieren gevoeld. De wandeling op woensdag was heerlijk. Eerst lekker ontbijt in het hotel, daarna de koffers inpakken en de benenwagen genomen. De planning was een rondje van 5,5 km, en als het kon iets langer. Uiteindelijk hebben we 2 routes gecombineerd en kwamen we rond de 10 km uit. Niet zo heel ver, behalve de heuvels dan.

De dinsdagavond hadden we ook al gewandeld, even langs de beek, beetje klimmen en via een voorde terug. Daarna heerlijk eten, maar wel de groente gemist. Als ik langer in het hotel zou blijven zou ik elders gaan eten.
En de rest? Dat komt bij de foto’s

Mooie nieuwe bril

Vanmorgen zijn we ouderwets de stad ingeweest. Nou ja stad, officieel wel natuurlijk, maar het voelt als een dorp. De taal op straat klinkt ook dorps, de afstanden zijn dorps, het winkeaanbod is groot dorps. En parkeren is niet eens gratis. Stad dus.

De mooie nieuwe bril is klaar, dus die moest worden opgehaald. Hij is inderdaad mooi, een tikkie guitig, heel klein en warm van kleur. Van het merk Umberto, van die sportverslaggever inderdaad. Die heeft een mooie lijn hele fijne brillen, en vooral deze stond direct goed. Nu maar hopen dat hij ook goed zit, dat komt zo nauw bij brillen

Verder was de koffie in de aanbieding, dus maar even wat zakken gehaald. Gezien de tijd van het jaar was het tijd voor dozen en dozen vol tissues, dus ook daar maar even 3 grote dozen van meegenomen. Tijdens de jacht naar stempelkussens vonden we kerstkaarten (hele erge) en 2 mooie overhemden. Donker met een streepje, dan zit het altijd goed. Echtgenoot wil GEEN ruitjes, herhaal GEEN ruitjes. De herhaling van het kakkers ruitjespatroon uit de jaren 80 in truien en sokken is dus ook niet aan hem besteed. Nou vond ik het toen al niet mooi, dus hij heeft mazzel. Hij hoeft niet.

Nu zijn we bezig met de laatste restjes grote schoonmaak. En met het leegeten van de koelkast. Dat gaat niet lukken trouwens, er blijft andijvie over. Iets te enthousiast ingekocht. De pompoen blijft nog wel even goed. De vleeswaren moeten maar op, dat kan ook nog wel. We eten nog wel een aantal keren brood thuis, maar warm blijft beperkt tot 1 maaltijd tot volgende week donderdag.

Elke dag buiten de deur eten is niet goed voor je portemonnee, maar het is wel leuk. Echt vakantie!

Bijna herfstvakantie

Het is prachtig weer geweest de afgelopen dagen. Zon op gouden herfstbladeren, Jacqueline van der Waals schreef er al over in de jaren 20, en sinds ik dat gedicht ooit las kijk ik nog intensiever naar de bomen.

Herfst
Vreemd, dat boom en tak zoo stil staan
In het gouden licht vandaag,
Dat de bladertjes zoo stil gaan,
't Een na 't ander, naar omlaag.

Dat het zonlicht zoo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed'ler maakt van stof,

Dat het windje in de twijgen
Zoo behoedzaam gaat te werk
En alleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,

Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of den goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,

Of te roeren aan den vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,

En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al den weemoed van hun broze
Schoonheid heffen in den mist.

In mooi oud Nederlands verwoordt ze hoe mooi het kan zijn in de herfst. En hoe erg ik het ook altijd vind dat de bossen kaal worden; de herfst blijft een prachtig seizoen. Ook een druk seizoen; er staat van alles te gebeuren. Woensdag lekker naar een concert waar we al bijna een jaar geleden de kaarten voor hebben gekocht. Zaterdag naar een klassiek concert. Daarna een paar daagjes huizenruil met broer en schoonzus. En dan nog een dagje naar een hotel in Duitsland. Druk, maar wel heerlijk.

Normaal gesproken verslonst het huishouden hier een 'tikkeltje' tot de schoolvakantie, en dan maken we het huis grondig schoon inclusief kastinhoud. Als je dat 5x per jaar doet hoef je niet echt terug naar de grote voorjaarsschoonmaak. Hoewel dat ook helemaal zo gek nog niet was natuurlijk. Dit keer moet het deze week maar schoon, voor de vakantie aanbreekt. Want naast het werk is er nog wel tijd, maar in de vakantie is het gewoon te druk.

Paddestoelen, fietsen en kastanjes

Ik weiger dat woord met een n te schrijven. Er zitten geen padden op 1 piepklein stoeltje, er past er hooguit 1 op. De meeste zijn te klein, dus de n kan mij gestolen worden. Dat wel weer netjes met n. Ik heb sowieso meestal de neiging eerder de e te vergeten dan de n. Een echte noorderling geworden. En altijd al een beetje geweest.



Het was nog mooi weer vandaag, vandaar dat we ondanks zware rugpijn toch nog met de auto richting bos gegaan zijn. Geparkeerd in een berm aan een stil weggetje, niet echt onder bomen. Het is te veel herfst om onder mooie grote bomen te gaan staan; er komen eikels en kastanjes genoeg naar beneden. De gemiddelde hazelaar en beuk kun je wel riskeren dit jaar, beide noten zijn er niet veel. Het schijnt een goed walnotenjaar te zijn, maar walnoten vind je hier in de buurt niet. Ik niet tenminste. En het is een goed platanenjaar, maar dan alleen op de singel. In het bos weet ik ook geen plataan te vinden.

Wel hele mooie paddestoelen. Paddestoelen zijn de bloemen van de herfst. Ze hebben ongeveer dezelfde functie en ze zijn even mooi. Ze geven kleur, hoewel de meeste niet opvallen. Staar een paar minuten naar een tapijt van beukebladeren, en langzamerhand zie je de zwavelzwammen, amethistzwammen, mycena (wij noemen dat filosoofjes) en tig andere zwammen voor je ogen. Ze waren er al, je zag ze alleen nog niet.

Vandaar dat wij in de herfst ook steevast wandelen en niet fietsen. Je gaat op de fiets domweg te snel om al die fijne nuances te zien op de grond. Je bent er ook te ver van af. Om nog maar te zwijgen van de harde wind vandaag. Zelfs lopend ontgaat je veel, dus stilstaan is erg goed voor het vinden van mooie paddestoelen. We weten dat het seizoen begint op naaldhout, maar dat ondertussen de meeste zwammen op loofhout te vinden zijn. Ook eronder, in de laag humus van jaren her is nu veel te vinden. En op stammen, takken en stronken nog het meest.



Je ziet dan snel de hele gewone paddestoelen over het hoofd, ook al zijn ze mooi rood of geel. De bijzondere vondst van vandaag was de stekeltrilzwam. Hij heet ook wel ijszwam en we hadden hem nog nooit bewust gezien. Al dachten we eerst dat het een judasoor was.

Maar de mooiste zwammen zijn misschien wel de russula's, rood, geel, grijs, regenboog. Mooi van vorm, prachtig van kleur, en overal te zien.

Het bos was vredig; er reden niet al teveel fietsers. Ook al was er een route afgezet met strak wit/rood lint, waar af en toe wel iemand gebruik van maakte. Dat lint ging dwars over paden, over de gewone atb-route en over fietspaden. Op 1 geasfalteerd fietspad was het lint al een de kant gelegd; terecht. Het is niet zo dat voor 1 parcours het gebruik van het hele bos geclaimd kan worden. En op een wedstrijd zit niemand te wachten, dat geeft overlast van geluid en afval.

Niet zo lang voor het eind van de wandeling wachtte ons nog een mooie bonus. Op de vijfsprong lagen bolsters van een tamme kastanje. Gelukkig nog een stuk of wat toch wel mooie vruchten, nog door niemand meegenomen. We hebben een handje vol geraapt. Met je schoenen de bolsters openwurmen en dan voorzichtig de dikste kastanje van de 3 eruit peuteren. Heel voorzichtig, de tamme kastanje heeft vreselijke stekels op de bolster. Meestal is de middelste vrucht de dikste, en ook vaak de enige die de moeite waard is. Een enkele keer zitten de 3 vruchten niet op een rijtje, en dan zijn er meer de moeite waard. Maar een bolster zonder 3 vruchten heb ik nog nooit gevonden. Terwijl in de wilde kastanje alle aantallen voorkomen, van 1 tot 3. Maar ook die zijn mooi. En nuttig. Want een gekregen kastanje brengt geluk.

Everything counts

Onvermijdelijk kwam ik ook bij deze tekst uit. Het mooist live, met een onophoudelijk zingend publiek.

Lyrics Depeche Mode

The handshake seals the contract
From the contract
there's no turning back
The turning point of a career
In Korea being insincere
The holiday was fun-packed
The contract still intact

The grabbing hands grab all they can
All for themselves - after all
The grabbing hands grab all they can
All for themselves - after all
It's a competitive world
Everything counts in large amounts

The graph on the wall
Tells the story of it all
Picture it now
See just how
The lies and deceit gained a little
More power
Confidence - taken in
By a suntan and a grin
Everything counts in large amounts.

Nergens over

Het gaat helemaal nergens over. Het gaat over geld, en geld is niks. Een afspraak, een middel, geen doel. Niks essentieels. Ik zit ook met schitterende ogen naar de tv te kijken, opgewonden door de gebeurtenissen. Het is niet niks wat er allemaal gebeurt. Maar het gaat nog steeds nergens over. Cijfers op papier, en als ze wegwaaien of vergeten worden is er niks meer. Niet eens een herinnering.

lyrics Monty Python

Why are we here, what's life all about?
Is God really real, or is there some doubt?
Well tonight, we're going to sort it all out
For tonight it's the Meaning of Life.
What's the point of all this hoax?
Is it the chicken and the egg time,
Are we just yolks?
Or perhaps we're just one of God's little jokes.
Well ça c'est the Meaning of Life.
Is life just a game where we make up the rules,
While we're searching for something to say,
Or are we just simply spiralling coils,
Of self-replicating DNA?
In this life, what is our fate?
Is there Heaven and Hell? Do we reincarnate?
Is mankind evolving or is it too late?
Well tonight here's the Meaning of Life.
For millions this life is a sad vale of tears,
Sitting round with nothing to say,
While scientists say we're just spiralling coils,
Of self-replicating DNA.
So just why, why are we here?
And just what, what, what, what do we fear?
Well çe soir, for a change, it will all be made clear,
For this is the Meaning of Life
-c'est la sens de la vie,
This is the Meaning of Life.

Aandelen

Zo af en toe is er de prikkel om eens aandelen te kopen. Zeker als je spaarrekening weer op de juiste hoogte is. Ik koop soms een staatslot, en zoveel anders is het niet. Fortis staat op €3,64 nu, zoveel lager kan het niet worden, dus het moet wel weer omhoog. Als het op €5,00 staat is er al flinke winst. €37,- per €100.- die je er in steekt. Het is verleidelijk.

Maar zo tegen mijn opvoeding in. En eigenlijk ook wel heel erg tegen mijn idealen. Geld is iets wat je gebruikt om normaal van te leven, om normale dingen van te doen, en als je over hebt: om anderen een normaal leven van te gunnen. We wonen niet in een bananenrepubliek, hier horen mensen niet van honger of kou om te komen, we zorgen voor elkaar. Je betaalt braaf je belastingen en je werkt hard voor jezelf. Je onderhoudt je eigen spullen, en wie geen zonde heeft werpe de eerste steen.

De kredietcrisis zegt me eigenlijk helemaal niets. Op persoonlijk vlak raakt het me niet. Er is nog net zoveel waardevol bezit in omloop, huizen zijn nog dezelfde huizen als gisteren, de euro die ik verdien is nog hetzelfde geld en het brood kost nog hetzelfde. Geld verdwijnt niet zomaar, ook niet in aandelen. Pensioenen zijn nu misschien minder waard, maar ook dat is relatief. Als je niet kunt relativeren: kijk dan naar de lessen van 1929. Er was toen geen dubbeltje verdwenen, geen dollar minder om uit te geven. Alleen de verdeling was van de ene op de andere dag heel anders. Veel mensen werden heel arm, een paar mensen werden heel rijk.

Misschien is dat nu anders. Het lenen om te beleggen is al weer een paar jaar uit de mode. Dat wordt wel gedaan, maar niet door veel kleine lieden. Kleine lieden hebben een portefeuille met gemengde aandelen, als appeltje voor de dorst. Dat appeltje kun je kwijtraken, maar honger krijg je niet. Grote lieden verliezen en winnen nu heel veel. Maar het dagelijks leven wordt niet bepaald door de AEX, hoe hard dat ook geroepen wordt. Je werkt niet voor de winst van de aandeelhouders: je werkt om zelf een boterham te verdienen. En als het goed is werk je ook nog eens voor een groter maatschappelijk belang en met plezier en een doel.

De bazen krijgen harde klappen, en ze zijn niet voor niets baas geworden. Ze hebben gemiddeld minder geweten en meer huid dan de kleine man. Dus de klappen zullen heus wel zoveel mogelijk verhaald gaan worden. Zo als altijd. Tienden zou ik graag weer willen geven: als je even rekent kom je als snel op een belastingpercentage van zo rond de 80% van je loon. Inkomstenbelasting, btw, accijns. Maar echte enorme afgrijselijke gevolgen verwacht ik nog steeds niet.

We kunnen gewoon nog normaal wonen met zijn allen, dan maar wat minder ruimte per persoon. Er kan in Nederland en bij onze directe buren gewoon netjes voedsel genoeg geproduceerd worden. Het kan even duren voor het genoeg is, het kan zijn dat we niet meer allemaal vlees kunnen eten zovaak we dat willen, maar honger hoeft absoluut niet. Kleding en schoeisel kunnen we zelf maken. Onze kinderen kunnen naar school. Zelfs vakantie kan wel, al zal het misschien wat dichterbij huis worden.

Er is eigenlijk niets aan de hand. Er hoeft niets gevreesd te worden. We zitten nog steeds op een riant stukkie wereld. De luchtballon mag dan kapot gaan: ik hoef geen ballon. Zelfs niet à €3,64.

Bril

Ik ben zo blij dat ik nog nooit een bril heb hoeven dragen. Ik lees graag, ook terwijl ik in bed lig, en dan zit een bril behoorlijk in de weg. Ik ben ook een sloddervos, dus natuurlijk zou ik mijn bril verliezen. En het grootste voordeel is natuurlijk dat ik goede ogen heb, en geen bril nodig. Ik geloof dat ik tot een minderheid behoor. Nog een paar jaar en dan treed ik toe tot de meerderheid, maar zover is het nog niet.

Nou hebben we iets met brillen uitzoeken. De goede wc-bril vinden was lastig. Om het simpel te zeggen; we hebben er weken over gedaan. Hij moest zachtbeige zijn, niet te lang voor onze korte wc. Niet nog meer ruimte innemen in ons veel te kleine hokje. Niet van dat hele zachte plastic en toch ook weer niet van hout wat kan kieren en trekken en vies worden. Hij was duur en alleen verkrijgbaar in een bouwmarkt ver weg, maar het is gelukt.

Vandaag zochten we een gewone bril. De glazen van de bril van mijn man zijn niet simpel. Varifocus, met cilinder. Dus geen grote bril, want anders wordt het zo zwaar en worden de randen zo dik. Maar ook geen al te klein montuur, want anders lijkt het alsof je de hele dag tv zit te kijken. Blik op de weg is mooi als je op de bank zit, maar niet achter het stuur.

Ik denk dat we aardig geslaagd zijn. Al sla je steil achterover van de prijs natuurlijk. Maar dat komt hoofdzakelijk door de dure glazen. Daar kun je toch niets aan doen. Het montuur is niet gratis maar wel mooi en stijlvol. Modern, nieuw, in een warme kleur en niet meer zo heel vierkant. Eigenlijk verrassend klassiek, maar ook wel heel vernieuwend. Ik was er meteen weg van, mijn man vond dat ie meteen goed zat. Nog even wachten tot de glazen er zijn. Dan kan hij het zelf ook zien en beoordelen.

Weekmenu

Al ruim een jaar werken we met een weekmenu. Wel makkelijk om inkopen te doen. Je gaat gewoon 1x per week naar de winkel en haalt aanvullingen op de voorraad. Alleen verse dingen haal je dan misschien later nog: zelfs in de koelkast blijft een krop sla niet zo lang goed.

In de zomer komt er tegenwoordig zoveel uit onze tuin dat het dan niet handig is. Je weet vantevoren niet of er 1 of 2 porties sperziebonen rijp zullen zijn. Of er prei en uien gerooid moeten worden, of dat de koude nachten zorgen dat het nog wat uitstellen.

Maar zoals nu in de herfst is het wel heel handig. Wat er nog vers uit de tuin komt kun je veel beter inschatten, en verder verwerk je de groente uit de vriezer. We moeten wel een grotere vriezer, maar dat is een ander verhaal. Voorlopig levert de tuin nog verse bonen, vers fruit en de kas nog verse tomaten.

Maar het is ook de tijd van stoofpeertjes, hachee en kapucijners. Dus voor volgende week is ons menu:

zo 21 aardappel, asperge met ham en ei, bieflapje
ma 22 tortellini met tomatensaus en geraspte kaas
di 23 rijst, kerriesaus met koolvis en ananas, sla
wo 24 restjes
do 25 kapucijners met ui en spek
vr 26 prei met gehakt (ovenschotel met appel en aardappel of macaroni met dille en room)
za 27 patat met zelfgemaakte vleesjes in knoflooksaus, sla

Het grappige is dat de zaterdag wel op de planning staat, maar ik denk niet dat we dan thuis eten. Maar misschien eten we dit wel buiten de deur?

Kleine dappere boom

Op 3 mei maakte ik foto's van de bloesem aan onze appelboom. Vandaag heb ik foto's gemaakt van de appels. De takken buigen door. Als er geen paal bij stond zou de boom scheuren of breken. Nu buigt de boom en hangt aan de riemen. Helemaal vol. Zo dapper.

Nieuw adres huispagina

Planet internet wordt langzamerhand opgegeten door KPN. Jammer, want de service is geminimaliseerd nu. Planet was goed, zeker de helpdesk. De KPN heeft uitsluitend huppelkutjes in dienst die niet mogen doorverbinden, niets weten en eigenlijk niet goed kunnen verwoorden wat je graag wilt. Of wat je klacht is.

Zo is onze telefoonlijn al een tijd zo slecht dat we een nieuw toestel hebben moeten aanschaffen om overhoofd nog te kunnen bellen. Lastig, als je gebeld wordt en om de 10 minuten valt de lijn uit. Of dat je zelf niet kunt bellen. Nu hebben we alleen nog storing en ruis om de paar minuten, en alleen af en toe vervalt de verbinding. Leve KPN.

Ruim een maand geleden is ook internet qua naam overgenomen. Het heet nu kpnplanet, of mijnkpn. Ter onderscheid van de oude klanten, voor hen heet het gewoon kpn. Ook onze homepage is omgedoopt. Ik heb na weken zoeken eindelijk een adres gevonden waaronder de pagina weer zichtbaar is. NIET de verandering die per brief, e-mail en op de homepage van planet aangegeven staat. Dat zou ook een wonder zijn, want alledrie gaven ze een andere oplossing voor het terugvinden van de eigen bestanden.

Het belangrijkst is dat ik de bestanden toch teruggevonden heb. Ze staan weer onder de link "eigen pagina" rechts. En ik zet er zometeen wat foto's op van de wandeling van vandaag. Hmm, zou je van een heksenboleet poeder kunnen maken à la anthrax?

September

Het echte leven begint weer, het parlementaire jaar wordt geopend. Mensen zijn weer druk bezig alsof er nooit een zomervakantie geweest is, het is weer bijna nine-eleven en het lijkt wel herfst buiten. Ik heb het niet zo op september.

Er is wel één heel groot voordeel aan de maand september. Het is de maand met de meeste paddestoelen. Of dat werkelijk zo is weet ik eigenlijk niet een, maar gevoelsmatig is dat wel zo. Dus batterijtjes in de lader, fototoestel in de rugzak en naar buiten dan maar.

De laatste paar weken is het seizoen al weer zichtbaar begonnnen. En hoewel ik daadwerkelijk het hele jaar wel paddestoelen zie, ook wel verse, het lijkt toch wel of het nu het hoogtepunt is. Wanneer zie je in 1 wandeling een heel jonge en een bijna verlepte dennenvoetzwam? Prachtige piepjonge bovisten naast een oud, opengebarsten en volgeregend exemplaar?

De kans op het vinden van nieuwe soorten wordt natuurlijk wel kleiner. Zeldzame paddestoelen weet ik wel te vinden, maar nieuwe soorten voor mijn persoonlijke lijst zijn moeilijker. Ik zou zo graag een inktviszwam zien. Of aardsterren in Nederland. Weer eens heksenboter. Alleen die namen al; zo grafisch.

Het weer werkt in ieder geval mee vandaag. Vanmorgen zonnig en mooi, nu dreigend, veel wind en kouder. Nu nog een koude nacht en dan komen ze als paddestoelen uit de grond. Gni!

Ik hou van mij

Harry Jekkers

"Ik hou van.. mij" hoor je nooit zingen
"Ik hou van mij" wordt nooit gezegd
maar ik hou van mij ga ik toch zingen
want ik hou van mij, van mij alleen en ik meen het echt!

Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen
Ik hou van mij, van mij kan ik op aan
Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen
Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan!

Ik blijf bij mij, en niet voor even
Ik blijf bij mij, voor eeuwig en altijd
ben zelfs bereid mijn leven voor mezelf te geven
ik blijf bij mij, totdat de dood mij scheidt!

Ik hou van jou zeg ik soms ook wel
Ik hou van jou, schat en ik meen het echt
maar ik hou van jou zeg ik alleen maar voor de spiegel
zo komt ik hou van jou weer bij mezelf terecht!

Ik hou van mij, van mij, van mij
en van geen ander!
Want ik ben verreweg, de leukste die ik ken,
Ik hoef mezelf zonodig ook van mij niet te veranderen
ik blijf bij mij mezelf, gewoon zo als ik ben

Want "ik hou van jou" betekent meestal:
"schat, hier heb je mijn problemen, los maar op!
ik leef in een hel en verwacht van jou de hemel" (ja)
Je geeft de hel weg, dank je wel zeg, rot lekker op

Want houden van een ander, dat heb jij alleen maar nodig
omdat je niet genoeg kan houden van jezelf
Hou van jou joh, maak de ander overbodig,
want ware liefde, geloof me, begint áltijd bij jezelf

want "ik hou van jou" is niet de sleutel tot de ander
maar "ik hou van mij", al klinkt het bot en slecht
want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars
als ie "ik hou van jou" tegen een ander zegt.