donderdag, oktober 16, 2014

Klimmen naar de Hohenstein.

We zijn even 1 nacht weggeweest in de herfstvakantie, dat is zo ongeveer traditie. Dit keer naar Zersen en de Hohenstein, in het Weserbergland. Dat is net even verder dan het Teutoburgerwoud, maar nog goed te doen in 1 rit en prachtig. Het was zeer geslaagd: de wandeling vanuit het beekdal naar 330 meter hoogte (spierpijn!) en het eten in Beierse stijl, omdat het natuurlijk ook net Oktoberfest is. Benieuwd waar we de volgende herfstvakantie weer gaan wandelen. Want dan zijn we de spierpijn al lang weer vergeten. 
De Hohenstein vanaf de grond, 8,5kilometer rondwandelen is niet zo lang, maar 330 meter klimmen in de eerste kilomter, dat zijn onze vlakkelandsspieren niet gewend.

Close-up van de rotsen.

De uitblik van bovenaf (klik voor groter beeld)

Klein springzaad, dat zie je in Nederland niet zoveel.

Een pad op de berg, het hoogteverschil is net goed te zien.

Deze Merianborstel kwamen we onderweg tegen.

Gelukkig had een deel van het pad trappen, maar ze waren wel aardig verschoven en alle treden hadden verschillende hoogtes. Nog zwaar genoeg dus.

Nogmaals het bovenaanzicht en dan nog niet eens vanaf het randje.

In het dal boven de Weser vlogen zweefvliegtuigen.

Mooi bordje met uitleg.

Nog maar een keer een kloof langs de steile wand. Even verderop stond ook een grafsteen van een meisje van 12 wat er verongelukt is in 1956.

Gewimperde aardster  stond samen met 

dit gestreepte nestzwammetje onder een boom waarop 

deze prachtige pruikzwam zat. Die hebben we nog niet eerder gezien denken we.

Een polletje jonge stuifzwammen, waarschijnlijk parelstuifzam, waar al lekker van gegeten wordt.

Geschubde inktzwam, 1 alleen en later
3 bij elkaar.

We twijfelden even of dit een mycena was of toch een inktzam, maar de zwarte sporen die her en der zichtbaar zijn maken het duidelijk. Dit is een groepje glimmerinktzwam (en dan zijn er nog weer ondersoorten, maar wij dragen geen microscoop mee op onze wandelingen ;-)

Vermiljoenzwam, ook redelijk zeldzaam. Een paar jaar geleden volop gezien na snoei op 1 plaats, verder nooit.


De boswachter liep zijn hond uit te laten. Hij verzekerde ons dat zijn auto net gewassen was.
En als toetje Spechtinktzwam in diverse stadia, in de sloot naast het parkeerterrein. Zo mooi, onmiskenbaar en nog nooit eerder gezien.

zaterdag, september 20, 2014

Van hommels en oranje vliegenzwammen

 Het zou een harslakzwam kunnen zijn, maar hij groeit op naaldhout. Jonge roodgerande houtzwam dan maar?
Grote sponszwam, je ziet hem zelden zo schoon.

Boompuist op de zijkant van een boom. We zien hem regelmatig, maar eigenlijk altijd op de zaagsnede. Met mooie guttatiedruppels.


Schedel en kaken van een dier. Van een vos? Maar heeft die wel zulke tanden dan? Op een das lijkt het al helemaal niet.

Appelrussula, wel echt rood met wit, maar zonder stippen.


Een prachtig vennetje met daarnaast veel zonnedauw. Uitgebloeid, maar ook, nog piepjong zoals deze.

Er waren graafsporen van wilde bijen en even later zagen we deze hommel op de heide. Welke het is weten we niet, een wit uitgevallen kleine aardhommel of veldhommel misschien?

Kaal leermos, al vaker gezien maar nog steeds zeldzaam.

Oranje met witte stippen. Er stonden er heel veel maar allemaal verdroogd of al half vergaan. Behalve deze. En allemaal oranje. 

Een vossehol (geen das want de graafsporen zijn recht)

maandag, september 08, 2014

Bronzezeithof Uelsen II

Vorige keer dat we in Uelsen waren, waren de koetjes nog jong. Nu heeft 1 van de 2 zelf een kalf en is de ander zo dol op appels dat ze op een holletje aan komt lopen.

En er zijn nieuwe schaapjes. Van de schotse hooglanden en genetisch nog net zo als in de bronstijd. Of van ver daarvoor.

Op de stapel zwerfkeien poseerde een bont zandoogje op een porfier.
Er werd brood gebakken, en daarvoor kwamen we ook speciaal. De oven stond aan, er kwam heerlijk brood uit wat je kon proeven en waar we er 1 van meegenomen hebben. Gist bestond ook, maar dit soort arbeidsintensief eten werd waarschijnlijk niet elke dag gemaakt. Graan plukken, dorsen, malen op een steen met de hand. Hout kappen, kort maken, splijten en de oven tijdig opwarmen. Veel, heel veel werk.




De boerderij is nog mooier en completer dan vorige keer. Met een nieuw steenpatroon voor de ingang en met een heerlijk vuur binnen. Bovendien vrij compleet ingericht, al vond ik de ijzeren pot en de ijzeren pan te ver gaan.



En er was een nieuwe moestuin met een 'tuun' zoals ze dat in het noorden noemen, een hek tegen ongedierte. En nieuwe hekken waar geen spijker aan te pas komt in de poorten.


En bij de kapschuur en de kar stond behalve de peer en de appel en de mispel ook hennep. Puur voor vezels natuurlijk. Ook dat is arbeidsintensief, dus kleding of touw van hennep was duur.
Al met al een heel geslaagd bezoek.