Groentedagen

Vijf jaar geleden wipten wij tegels en stenen uit onze voortuin die echt helemaal uit bestraat was. Vijf jaar geleden braken we een krakkemikkig illegaal drinkhok in de tuin af en we egaliseerden de betonnen vloer. We knapten de garage ernaast op, verfden de wanden wit en we plaatsten een nieuwe kas tussen garage en schuur. Het kleine stukje gras in de achtertuin werd omgespit, al het zevenblad heel erg grondig verwijderd, we plaatsten schotten in de grond bij de grens met de buren en er werden nog meer tegels en straatstenen gewipt. En toen hadden we een voortuin met sierbloemen, een achtertuin met moestuin en een kas voor zaaigoed.

Het klinkt simpeler dan het was, en zo kort samengevat klinkt het alsof het helemaal geen werk was. Maar het was erg veel werk en het is nog steeds best wel veel werk. Maar het is liefdewerk. In de loop der jaren is er nog een barbecue bij gemetseld, de straat nog maar eens verlegd, de border naast de moestuin en het terras aangepakt, een carport geplaatst, een schutting geplaatst etc. Bergen werk, allemaal voor onze tuin. Maar het is dan ook onze grote hobby. Werken in de tuin, genieten van je bloemetjes en plukken van je eigen groente is heerlijk.

En ook 1 van onze grote hobby’s is het bezoeken van tuincentra, kwekerijen en beurzen. Vijf jaar geleden zijn we voor het eerst naar de Groninger Groentedagen geweest in Eenrum en dat is ons zo goed bevallen dat we daarna elk jaar geweest zijn. Gisteren was dus ons lustrum. Dit jaar zijn we voor het eerst met een boodschappenlijstje naar die open dag geweest en daar hebben we ons keurig aan gehouden. Elk jaar vinden we wel een bijzondere bonensoort en dit jaar was dat het Hemelvaartsboontje. Dat hebben we dus nu in onze moestuin staan.

In de voortuin was ook plek en daar staan nu een nieuwe paarsrode Astrantia, een blauwe hoge (vaste plant) Lobelia, en een donkerbladige Oenothera. En Zeeuwse knoop, een Klokje en een Teunisbloem met donkere bladen en roze bloemen in gewoon Nederlands. Erg mooi en een welkome aanvulling voor onze tuin. Ik ben gek op donkerbladige bloemen, dus daar staan er meer van in onze tuin. En verder is hij te klein voor 1 thema, dus er staat zoveel mogelijk wat bloeit en zoveel mogelijk wat het hele jaar door zorgt voor bloemen. En veel donker blad dus ;-)

Tot slot hebben we Gerrit (de zee) nog even gedag gezwaaid en op de heenweg een bijzonder kerkje bezocht. Maar daar gaan we als het goed is volgende week zondag weer heen, dus dan volgt dat verhaal. En we hebben de foto’s nog:

Gezicht in de tuin van de kwekerij. Richting huis (noord)en richting bankje en sloot (zuid)



De bloemen die te koop staan, per kleur op alfabet dus redelijk makkelijk te zoeken. Vaste planten bij elkaar, schaduwplanten (onder) bij elkaar waaronder de hosta's en verder nog een hoek voor de eenjarigen, de dahlia's en de rozen.


In de tuin allemaal mooie details als prachtige grote papavers, een vijver vol kikkers (en watersalamanders) en vrij rondscharrelende kipjes.


Gerrit, oftewel de waddenzee, gezien vanaf de dijk bij het militaire terrein bij Lauwersoog.

Erikah Karst

Niet mijn genre, maar wel goed. Ze kan zingen, ze kan liedjes schrijven en ze wil naar het Songfestival. En ik geef haar groot gelijk. Meer over haar vind je op haar eigen website.

Het weer op vakantie

De afgelopen jaren hebben we mooie vakanties gehad. Met lekker weer, overdag in ieder geval. In Namibië waren de nachten koud, maar het was er dan ook winter.

Vandaag hoeven we in ieder geval niet op vakantie voor het mooie weer. Ter vergelijking hieronder de weerkaartjes, van vandaag en morgen. Heerlijk he?

Ander hondje

Hond

Geïnspireerd door een blog van Aragog ging ik nadenken over de ideale hond voor mij. Voorlopig is dat geen hond. We hebben al 2 katten (1 meer dan de bedoeling was) en we wonen nou ook weer niet groot en vrij genoeg voor nog meer huisdieren. Maar een grote wens van ons beide is een woning op het platteland, en als dat ooit gaat gebeuren wil ik ook heel graag weer een hond.

Ik ben ermee opgegroeid. Toen ik baby was had een broer een terriër, een Jack Russel. Het was een gekregen hondje, anders hadden mijn ouders er vast nooit mee ingestemd. Het hondje was gek, met een naar karakter (vond ik.) Hij was ooit onder de wielen van een auto of tractor doorgegaan en had dat wel overleefd maar niet zonder littekens. Hij had een verwrongen lijfje en voorzover ik me herinner een verwrongen geest. Blaffen, niet gehoorzamen, plassen waar het niet mocht en bijten naar bezoek. Dat herinner ik me. Hij zal vast ook wel lief geweest zijn, want mijn broer was dol op hem. Maar niet mijn soort hond.

Voor ik geboren was heeft mijn moeder nog een poosje rashonden gefokt. Dalmatiners zoals ze destijds heetten, nu Dalmatiërs. Die waren nerveus en moeilijk op te voeden, maar mijn moeder kon ze wel aan. Toch is ze ermee opgehouden toen er meer kinderen kwamen, dat werd te druk. Wel kwam er behalve de Jack Russel weer een grote hond in huis. Een echte waakhond, want het was niet erg veilig in die tijd in een huis midden in de polder. Geen buren op minder dan 200 meter afstand, wel veel ijzerdieven die ook andere bezittingen meenamen als het zo uitkwam.

Dus werd er gekozen voor een herder. Niet raszuiver, wel waakzaam en grotendeels Duitse Herder. Ik herinner me de hond nog wel, maar ze heeft niet lang bij ons gewoond. Ze stal schapen en beet ze dood, en dat kan niet zo tussen de boeren. Heropvoeden zit er dan ook niet meer in, als ze eenmaal bloed geproefd hebben blijven ze jagen. Zelfs in een woonwijk kan het niet, de kinderboerderij of een ander pluizig huisdier als een konijntje is al genoeg om het jachtinstinct weer aan te zetten. Dus ze heeft niet lang geleefd.

De hond die daarna kwam kan ik me nog goed herinneren. Ook weer een kruising, maar qua uiterlijk een echte kortharige Berner Sennen, die tegenwoordig Grote Zwitserse Sennenhond heten.Ze heeft haar hele leven bij ons gewoond en ze heeft het goed gehad. Heerlijk rennen om het huis, mijn vader helpen op de boerderij, ons beschermen. Ze heeft een mooi nest puppies gehad en een fijn leven. Aan haar heb ik mijn voorliefde voor grote honden te danken. En mijn voorliefde voor herders. Want haar karakter had ze van de vader, een Groenendaler, een Belgische Herder dus. Ik vond haar nog mooier dan de Duitse Herders die veel buren hadden, en zeker liever. Maar waaks was ze wel; mensen met minder nobele bedoelingen hebben haar tanden meermaals in hun enkels gevoeld.

En toen zij er niet meer was kwam er een kortharige St. Bernhard. Heel erg lief, een schat van een mannetje maar wel moeilijk. Er zat geen greintje waakzaamheld in, en ook dingen leren ging niet al te snel. Iedereen was welkom en iedereen kreeg een lebber. Maar hij was wel verschrikkelijk lief en ik heb uren met hem gespeeld en gewandeld. Toen mijn ouders noodgedwongen moesten verhuizen is hij gelukkig niet meegegaan maar verhuisd naar een andere boerderij. Daar werd hij de kameraad van een autistische jongen, en beide hebben ze het heel goed gehad. Maar wat heb ik hem gemist.

Dus toen ik de blog las heb ik de hondentest van Royal Canin maar eens ingevuld. De uitkomst was verrassend goed, een hond die helemaal bij me past. Ik had er nog nooit van gehoord, maar als ik ooit de kans krijg om weer een hond te hebben wordt het hoogstwaarschijnlijk een Zwitserse Witte Herder. Het karakter wordt omschreven als temperamentvol zonder nervositeit, opmerkzaam en waakzaam, soms enigszins gereserveerd tegenover vreemden, echter nooit angstig of agressief. Een beetje moeilijk opvoedbaar dus, maar dat is nou net wat voor mij. Ik liep als kind al langs de grootste waakhonden zonder dat ik me er iets van aantrok. Ik moet helemaal geen makkelijke hond, die gaat vervelen. Maar zo'n pittige hond met een goed karakter en dan ook nog eens zo mooi....dat is net een hond voor mij.

Voorproefje 3

Boudewijn

Gisteravond lekker naar de Oosterpoort geweest en erg genoten van een concert van Boudewijn de Groot. Het concert begon met liedjes die ouder zijn dan ondergetekende, vervolgde met nieuw werk en eindigde met een toegift van gouden ouwe meezingers. Heerlijk, en elke afdeling even knap. Vooral indrukwekkend vond ik dat Boudewijn begon met een gitaar, een microfoon en verder niks, en toch onmiddelijk de stemming neer wist te zetten. Als het echt moet kan hij er nog een hele avond mee vullen merk je dan.

De tour heet wilde jaren en is erg leuk. Het plezier straalt van de muzikanten af en ze spelen veel en goed. Met name Ernst Jansz valt op natuurlijk, hij is duidelijk de aanvoerder van de rest. Maar ook het virtuose vioolspel en de manier waarop men elkaar aanmoedigt om lekker te improviseren vond ik leuk. De avond wordt gemoedelijk aan elkaar gepraat door Boudewijn, hij is een echte troubadour. Niet alleen een heel erg mooie stem, die nog niets aan kracht ingeboet heeft. Maar ook een feiloze, sprankelende manier van vertellen waarin hij zelfs het leed uit eigen kindertijd nog lichtvoetig kan verwoorden.

Na de pauze volgt een blokje nieuw werk waarin Klein Indie en het verhaal rond zijn geboorte centraal staan. Zijn moeder die overlijdt voor hij haar kan herkennen, de kampen in Indië, de afstandelijke vader. Het is alsof er geen overdreven pijn meer is, hooguit een klein verlangen naar hoe het ook had kunnen zijn. En het solonummer van Ernst Jansz past daar naadloos in. En dan de toegave met lekkere gouden ouwe meezingers. Het is heel wat als je een zaal in Groningen kunt laten staan, meeklappen, meezingen en vooral meedansen. Niet alleen met Malle Babbe overigens, al merkte je wel dat dat een goede gangmaker was voor de feestvierders.

Het publiek viel ook op. Niet alleen grijze zestigers, al was die groep goed vertegenwoordigd. Maar ook dertigers en zelfs aangenaam veel studenten. Wel intelligent gemiddeld, duidelijk een stapje voorbij Vader Abraham. Een overlap met Guus Meeuwis, maar ook een duidelijke overlap met liefhebbers van klassieke muziek. Wat is er immers klassieker dan een echte troubadour? Ik ben geen fan, zoeen die alle teksten moeiteloos meezingt. Dat beperkt zich tot het liedje vlinder, wat ik als tiener zo mooi vond. Maar een volgend concert zou ik zeker weer bezoeken.

Voorproefje 2

Voorproefje

Camera en rozen

Zo leuk als er iets hapert aan je (relatief) nieuwe fotocamera. Dat ding kan zoveel meer dan mijn oude uit 2004. En als je dan aan het zoeken bent naar 1 mogelijkheid kom je allerlei onvermoede andere mogelijkheden tegen. Zoals repeterende opnamen maken. Zoals een soort vakjesschema op het schermpje afbeelden zodat je foto's mooi recht kunt nemen (of juist mooi schuin). Zoals belichtingskeuzes.

Wat wel raar is bij deze camera is dat hij niet alleen doortelt bij de opnames, maar hij telt ook door bij de nog te besteden ruimte. Gewoon wissen van foto's is niet genoeg om nieuwe ruimte te scheppen, je moet af en toe echt formatteren. Daar kwam ik dus dit weekend achter, de kaart was vol zei het apparaat. Na 17 piepkleine fototjes. Een kaart van 4 Gieg. En dat terwijl op mijn allereerste digitale camerakaartje van 16 Mb zeker 50 opnames pastten. Nou ja, oorzaak opgespoord en zoveel meer geleerd over mijn piepkleine schat. Hij is mooi, hij is fijn, hij heeft prachtige lensjes en maakt mooie opnamen.

Nou is dat makkelijk als je ook mooie dingen hebt om op de foto te zetten. Ik kreeg de rozen (met gerbera's die ik zo mooi vind) dit weekend van een welopgevoede jongedame die ze zelf ook mooi vond. Goede smaak heeft ze he? En leuk als je er ook nog eens met een fotobewerkingsprogramma (picasa) mee speelt.

Overcingel

Gisteren hebben we van het mooie lenteweergebruikgemaakt en lekker de wandelschoenen aangetrokken. De krokussen staan in bloei bij huis Overcingel, vlakbij het station. Daar zijn we heengelopen langs allerlei tuintjes waar al van alles begint te bloeien. Op de terugweg zijn we even bij het station gestopt voor een gratis glas thee plus gratis glas, een actie van Pickwick. Dat kwam mooi uit, want we hadden dorst, maar om nou 2,25 voor een glas thee te betalen terwijl je nog maar een kilometer van je huis bent gaat ons te ver. Maar gratis....dan zijn we opeens Hollanders:-). Dat was leuk, maar het leukst waren de krokussen. Waarvan hier de foto's:

Huis Overcingel met een prachtige unieke tuin, tegenover station Assen. Op de site van het IVN (klik) vind je meer over de geschiedenis en achtergrond.




De krokussen bloeien rondom het huis overal. Zelfs in de slootjes staan ze.








Er staan verschillende mooie oude bomen in de tuin, ze torenen boven alles uit.









Tussen alle krokussen bloeien ook sneeuwklokjes en hier en daar staat een pol narcissen.






Pas bij een overzichtsfoto krijg je door hoe groot de tuin is en hoe groot dus de hoeveelheid krokussen.






En in close up blijf ik me altijd verwonderen over hoe mooi krokussen individueel ook zijn. In onze tuin bloeien ze ook in 2 mooie pollen en ook daar blijf ik altijd even bij staan, zo mooi. Gelukkig hebben wij alle kleuren tegelijk gehad in onze tuin, ik hou ook erg van gele krokussen.


De achterkant van huize Overcingel is ook prachtig, zeker met de mooie landschapstuin en het prieeeltje in de volle zon.




En tot slot alleen maar krokussen, net een ansichtkaart of een mooie achtergrond voor je pc.

Valentijn en sollicitere

Na een poosje minder goed in mijn vel ben ik nu weer volop aan het solliciteren. Het scheelt natuurlijk dat het weer langer licht is op een dag. En al doet mijn rug erge pijn na een verkeerde beweging in bed maandagavond, vandaag zijn er 2 brieven de deur uit gegaan en dinsdag 1. Helaas is de vacature termijn voor de mooiste baan maandag afgelopen, terwijl ik vandaag pas de vacature vond. Maar ik ga het toch alsnog proberen, misschien scheelt het dat ze de vacature nog op hun eigen website hebben staan? Niet geschoten is altijd mis, en ik zou de baan graag hebben. Het werk is leuk, de doelgroep nog leuker. Maar zeker 1 van de banen van vandaag zou me ook erg aanstaan. Al was het maar omdat ik dan voor het eerst sinds lange tijd weer op de fiets naar het werk zou kunnen. Maar dat is bijzaak, ook de inhoud van het werk staat me wel aan.

En verder is het Valentijnsdag geweest en ben ik erg verwend met bloemen. Door de amaryllis die maar liefst zijn zesde bloem aan dezelfde steel geopend heeft. En dat terwijl diezelfde bol vorig jaar ook al uitbundig gebloeid heeft aan maar liefst 3 stengels. We hadden niet verwacht dat er dit jaar zelfs maar een bloem in zou zitten. En een roos van de plaatselijke PvdA, zonder kletspraatje aan de deur gebracht. Het was er te koud voor, voor dat verkooppraatje, gelukkig. En het mooiste boeket kwam van mijn man, die ook al een vogelvoederplank gemaakt had en een lieve kaart geschreven had. Ik heb hem ook een lieve kaart geschreven en die tekst is wel het fijnste kado om te geven en te krijgen. Maar de bloemen zijn ook wel erg mooi.

Sollicitatiebrief van Herman Finkers:

Mijne heren
Reagerende op uw advertentie waarin u personeel vraagt, overwegende en
aanvaardende zulks door u omschreven, mede overwegende voetnoot twee van uw
vacature, en wel zodanig dat derhalve concluderende als ondergetekende een
dergelijke functie te ambieren, verblijf ik
Hopende dat ik hiermee een sollicitatiebrief heb geschreven, teken ik
In afwachting van uw afwijzing, etc, etc



Sollicitere - Janse Bagge Bend
De perspektieve veur de toekoms die zeen nul komma nul
Al hèbse noa veul zjweite enne universitaire bul
Al bèste ongerwiezer, bankwirker of psycholoog
De komende joare bèste waarsjienlik wirkeloos

Doe mos sollicitere, sollicitere !
Hèbste al gesjreve ?
Viefensevetig breeve !
Den sjrief mer opnuuj !
Diene daag begint mit sjloape tot ein oer of teen
Doe kiks in de gezet of d'r neet urges baane zeen
Det vilt dich vies taege, doe sjleeps de res van diene daag
Doe veuls dich flink beroerd, doe krigs zenuwe oppe maag

Doe mos sollicitere, sollicitere !
Hèbste al gesjreve ?
Viefensevetig breeve !
Den sjrief mer opnuuj !

's Moandigs moste weer bie de sosjale deens zeen
Veur de zoveelste keer vèlste weer dae breef in
Zjwart wirke duiste sjtiekem, af en toe
Mer jong kiek oet want auch de kontroleur kik toe

Doe mos sollicitere, sollicitere !
Hèbste al gesjreve ?
Viefensevetig breeve !
Den sjrief mer opnuuj !

's Aoves es 't duuster wurt beginste pas te laeve
Doe kiks ens rondj, is neet urges get te belaeve ?
Doe geis noa ein Punk-band, missjien waal noa ein louche tent
Missjien geiste waal kieke noa de Janse Bagge Bend

Mer doe mos sollicitere, sollicitere
Hèbse al gesjreve ? Viefensevetig breeve !
Hèbse al gesjreve ? Zesensevetig breeve !
Hèbse al gesjreve ? Zevenensevetig breeve !
Hèbse al gesjreve ? Achensevetig breeve !
Hèbse al gesjreve ? Neugeensevetig breeve !
Hèbse al gesjreve ? Sjrief den mer opnuu

Geen spannende gebeurtenis

Wel buikgriep. Al dagen had ik hoofdpijn, een beetje onverklaarbaar als migraine. Ik kon namelijk wel licht en beeldscherm verdragen en dat is niet helemaal normaal bij migraine. Dus ik slikte af en toe een pijnstiller en probeerde vroeg naar bed te gaan en hoopte dat het over zou gaan. Ik schreef het eerlijk gezegd toe aan winterdip, en zo gek is zo’n dip niet eind januari/begin februari. Maar vrijdag bleek het buikgriep te zijn. Ik ben helemaal leeg nu en het is nog niet over. En ik vrees dat ik Johan ook nog aangestoken heb.

Maar goed, dat weerhoudt me er niet van om een paar foto’s te maken. Weer van Yoda die geniet van het feit dat er minder sneeuw ligt. Sneeuw is erg leuk en je kunt er erg leuk mee spelen. Maar zonder sneeuw kun je over schuttingen lopen en op stap in tuinen van de buren. Met je broer of met je papa of met allebei. Hij is lekker sociaal en kan goed opschieten met alle katten die in de buurt buiten zijn. Zelfs met de katten die standaard altijd ruzie maken of die standaard altijd alle andere katten mijden. Maar ik vind de foto’s niet goed gelukt, dus ik plaats ze hier niet.

Ik ben ook niet toegekomen aan het blogje over Top Gear. Nog niet de foto’s zijn er nog en meer dan van horen zeggen vertellen kan ik niet. Behalve over het tv programma dan. Het zit nog in mijn hoofd en het komt nog wel. Voor de zekerheid zal ik vast een titel aanmaken, dan vergeet ik het helemaal niet meer.

Ik ben gelukkig nog wel vorige week aan wandelen toegekomen, een klein rondje bij Anloo. De foto’s staan hier al een week, maar ik vind de kwaliteit van het filmpje niet geweldig. Helaas ben ik even kwijt hoe je een diavoorstelling maakt, dus tot die tijd blijft het filmpje staan.

Maar vandaag of gisteren was wandelen niet echt een optie. Ik heb geen draagbaar toilet bij me en dus gaat het niet. Ik was al blij dat ik naar de winkel kon om kattenvoer te halen en eten voor onszelf. Kattenvoer hebben we wel nodig nu, ze eten veel. En dan komt broer Drop ook nog eens elke dag langs, dus die eet ook nog een bakje mee. Groot voordeel is dat Drop alles lust, terwijl onze oude tante Tari erg kieskeurig is. Vandaar ook de tocht voor speciaal kattenvoer voor een redelijke prijs. Ze lust het merk blik niet meer waar ze wekenlang dol op was. Gewoon laten staan is de beste optie, over een week of 4 is het weer zalig natuurlijk.

En als je je niet lekker voelt is een pan erwtensoep geen logische maaltijd. Maar wel lekker en zelf gemaakt. Niet helemaal zoals het hoort trouwens, zonder spliterwten. Die heb ik ook wel in huis, maar ik had nog diepvrieserwten over van gisteren. Samen met een pakje erwtensoepgroenten uit de vriezer, wat spekblokjes en rul gebraden gehakt gaf dat een heerlijk soepje. En Johan lust dan wel geen snert, maar hij is er sinds deze winter achter dat hij het soms wel lust. Deze in ieder geval wel, de zelfgemaakte. Niet helemaal gepureerd, een heel klein beetje met de staafmixer. En ik vind het heerlijk want ik hou van snert.

En dan is er nog Valentijn over een week. Niet dat we daar druk aan doen, maar meestal schrijven we elkaar wel een kaart of lieve brief. Maar zo lief als de boodschap dit jaar was hij niet vaak. Ik had het gehad over een voederplank voor de vogels, omdat we alleen voer op de grond hebben en wat bollen aan een draad. Maar een veilige plek voor mussen en andere zittende vogeltjes hadden we eigenlijk niet. Maar zo'n plank op een paal staat hier gewoon niet goed, dus ik wou een plank aan de muur of aan de schutting. Dus vrijdag kwam hij uit zijn werk en had hij er 1 zelfgemaakt. Voor mij voor Valentijn. Maar iets eerder gegeven omdat het nog gaat vriezen en de vogeltjes hebben er nu behoefte aan. De mussen kunnen nu veilig en droog eten en de sneeuw schuift keurig van het dakje af. Zo lief. Maar dat is hij ook. Nu nog verzinnen wat hij krijgt dit jaar ;-)