Al weer 2 weken later

Er staat brood in de oven te rijzen, op 50 graden. Morgen is het weer een werkdag, het weekend is bijna voorbij. Het is al weer 2 weken geleden dat ik geblogd heb, maar dat is ook niet zo raar. Er is iets teveel gebeurd om op te schrijven, en ik heb al veel geschreven in die 2 weken. Ik heb me onder andere aangemeld voor een examen SVH, Sociale Hygiëne en Veiligheid is dat. Dat heb je nodig voor vrijwel alles in de horeca, dus het leek me wel handig om dat in ieder geval te hebben. Nog 10 nachtjes slapen en dan moet ik al. Het gaat wel lukken, hoewel ik iets harder zal moeten studeren dan tot nu toe. Er zijn wat dagen uit mijn schema gevallen, maar ik haal het wel. Het huiswerk bestaat maar uit 6 hoofdstukken en ik heb er al 2 gedaan. Bovendien bestaat het uit 6 proefexamens waarvan je maar 60% goed hoeft te hebben. Net geen appeltje eitje, maar zeker niet al te moeilijk voor mij.

Ik ben druk geweest met van alles, o.a. met een bedrijfsplan. En ik ben totaal onverwacht naar Harderwijk geweest en dat is toch ook niet naast de deur. Niet dat ik voel dat ik me zo nuttig heb gemaakt, maar toch. Ik was er en ik heb heerlijk gebabbeld met een dame van 5 jaar. Dat doe ik ook niet alle dagen.

<-Drop die zijn lippen aflikt na het eten.
Ik babbel wel elke dag met een man van 6 maanden en ik geef elke dag eten aan 2 mannen van 6 maanden. 15 november was Drop opeens terug, toen kwam hij die maandag nog weer en heb ik hem op de foto kunnen zetten. Daarna zag ik hem niet vaak meer, af en toe nog. Maar zaterdag was hij weer in huis en bleef ook even rustig eten. Aaien mag ik hem nog niet, maar hij wordt steeds rustiger. Vorige week zondag en maandag kwam hij ook, en nog een paar keer kort door de week. Gisteren was hij er weer uitgebreid, en mocht ik hem na het eten even volgen zelfs. Ik zat op mijn hurken en hij kwam naar me toe. Ik mocht hem 2x heel vluchtig en licht aaien, en toen ging hij verder. Vandaag is hij zelfs 2x op bezoek geweest. Wie weet wordt hij gewoon nog weer tam, ik hoop het wel.

-> Yoda met zijn knuffel, Mr. Big.
Als dat lukt gaat hij samen met zijn broer naar tante Dokkie, om hem een lot als zwerfkat/boerderijkat in het asiel te besparen. Hij zou tegen de muren opvliegen en er een vreselijk trauma aan overhouden. Langzaam temmen en weer vertrouwd maken is feitelijk zijn enige kans. Zijn broer heeft in januari een afspraak bij tante Dok staan om een je-weet-wel kater te worden. Dat is wel even een beslissing, maar al dat ongebreideld nieuwe katjes op de wereld zetten is ook niks. Hij is nu helemaal officieel van ons. Zijn moeder bleek zijn vader te zijn, zijn nieuwe eigenaar wou niet toegeven dat hij van hem was en de eigenaren van zijn moeder wilden hem wel kwijt. En Drop willen ze ook wel kwijt trouwens, al noemen zij hem Bob. Dus als die tam is wordt die ook officieel van ons. Yoda is jarig op 10 mei, en dus wat ouder dan wij gedacht hadden. In ieder geval is hij gezond en woont hij met veel plezier bij ons.

Verder zijn we al naar de eerste kerstmarkt van dit jaar geweest, hoewel dit najaarsmarkt heette. We konden hem haast niet vinden; hij was niet in het centrum zoals aangekondigd en de bordjes waren niet verlicht. Het was best een aardig marktje, met de gewone rommeltjes en wat eten en zo. Maar heel compleet was het niet helaas. Of niet helaas, ik ruik kansen!

En we hebben nog gewandeld in het bos, tussen de paddestoelen. Die zijn laat dit jaar en dat vinden wij geen ramp. Dan zie je nog eens een heleboel gele trilzwam op 1 tak, of een boomstronk vol judasoor. Dat is eetbaar, maar of het er nou zo smakelijk uitziet. In ieder geval hebben wij het laten zitten. Het was gewoon al fijn om door het bos te banjeren, en door de heel natte plekken in de paden te soppen zonder al te veel anderen tegen te komen. En zonder regen op ons hoofd. Al is de nieuwe hippe paraplu er al, ik gebruik hem toch liever niet.

Bezoek

Vanmorgen was Drop even op bezoek. Johan gaf de katten ontbijt en hij zag hem zitten op het tafeltje onder het keukenraam. Net als vroeger, alsof er niets gebeurd is. De laatste foto die ik van hem kan vinden is van een maand geleden, en dat klopt wel ongeveer. Maar vanmorgen was hij er. Liep binnen, viel op het eten aan en vloog even vechtend door de kamer met zijn broertje. Niet dat dat nog vriendjes zijn, daarvoor zijn ze ondertussen te oud. 5 maanden en pubers. Ze wisselen hun tandjes stuk voor stuk (tenminste, dat doet Yoda nu) en zullen binnenkort wel krols worden. Hij zag er goed uit, heeft eerst in huis en later in de tuin nog even met zijn broer gespeeld en is toen weggegaan. Ik hoop dat we hem nog vaker zien en dat hij goed verzorgd wordt. Maar zo’n luxeleventje als zijn broer heeft hij niet. Hoeft ook niet, zelfs toen ze er allebei nog waren zat hij minder binnen. Hij is een echte buurtkater, een struiner en ontdekker.

Het was nog mooi weer en we zijn nog even gaan wandelen. Vanuit Rolde, over de Slokkert naar de Winkel en via het Balloërveld en de Zuidlaarderweg terug naar het station. Je moet een goede kaart hebben, maar dan kan je de wandeling zo kopiëren. Het was jammer dat het al vrij snel ging regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Capuchon op, poncho om en we liepen verder. De schaapskudde liep ook buiten, dat was wel fijn. En het heeft wel wat om door de modder te stappen, al is het herfst. Je waant je even weer in de middeleeuwen, op weg naar de volgende herberg of klooster.

We vonden gelukkig ook een gele trilzwam en zagen verschillende vogels. Elk seizoen heeft wat, en met kale bomen (nou ja kaal zijn ze nog niet, er hangt nog veel blad aan) en weinig begroeiing zie je de vogels beter. Ik zou nog wel eens een cursus vogelgeluiden herkennen willen. Voorlopig moeten we het doen met de cursus stenen herkennen. Ook erg leuk, weet ik eindelijk eens hoe ik het moet noemen. Want ik vind stenen mooi, ik raap ze vaak genoeg op. Ik zal mijn kennis hier wel spuien, kan ik meteen mooi huiswerk maken. En determineren wat ik vind tijdens onze wandelingen.

We hebben trouwens (min of meer) besloten om 2 euro in een potje te doen voor elke wandeling dat we netjes zelf koffie of thee meenemen en niet ergens koffie halen. Dan kunnen we mooi die stormvrije paraplu bij elkaar sparen. Met het voordeel van rentepunten is dat helemaal snel gespaard en doen we ook nog eens wat met die punten.

Amandelcake en Sint Maarten

Vanmiddag heb ik een amandelcake gebakken. Hij is erg mooi en erg lekker geworden, al zeg ik het zelf. Als hele cake is het wel een caloriebom, maar per plakje valt het erg mee. Je kunt ook nog wat variëren; suiker of zoetstof helemaal boter of half zonnebloemolie etc. Het eindresultaat is erg smakelijk en ik vind de cake ook erg mooi geworden.

En als het donker wordt komen hier de kinderen voor Sint Maarten langs de deur. Het was niet zo druk dit jaar, daar was het te nat voor. En het was ook niet 1 aanloop, maar af en toe wat kinderen. Gevolg is dat er nog een grote bak met minimars, minibounty en minisnickers staat. Heb ik een keer mini's (normaal fruitella of mentos of zo) gaan ze niet op. Wel zijn er ook 3 mandarijnen de deur uit gegaan, leuk dat kinderen dat dan toch kiezen. Maar goed, nu maar bedenken wat we met het snoep gaan doen. Gelukkig is het nog wel even houdbaar.

Amandelcake

Ingrediënten:
150 gram gemalen amandelen
75 gram bloem
2 theelepels bakpoeder (met kop)
200 gram roomkaas
100 gram roomboter of 50 gram boter en 50 gram zonnebloemolie.
4 grote of 5 kleine eieren (240 gram totaal)
200 gram suiker of 13 gram zoetstof
een buisje vanille-essence (of 1 theel.)
1 theel. citroensap en zout
Bereiden:
Verwarm de oven voor op 180°C. Zorg dat de boter en de roomkaas op kamertemperatuur zijn. Roer alles met de mixer door elkaar. Vet een tulband of grote cakevorm in met boter. Strooi eventueel wat amandelen op de bodem van de vorm. Vul de vorm met de cakemix en laat het gaar worden in ongeveer 45 minuten. Net als met een gewone cake even prikken met een satéstokje of breinaald en eventueel nog wat langer garen. De bovenkant van de cake blijft lichter dan waar het de vorm raakt en de kleur van de binnenkant is niet zo geel. Maar de smaak is prima.

Handtekening

Op een Franse animatiesite vond ik een nieuwe handtekening die ik onder berichtjes kan plaatsen. Ik vond m wel passen.

Op vakantie

Er zit een patroon in. November is bepaald niet mijn favoriete maand. Qua weer in Nederland, qua korte dagen, qua kou. Doe mij maar zomer. Maar goed, november is er natuurlijk wel elk jaar. En er zitten nog blaadjes aan de bomen, de zon schijnt nog af en toe waterig. Het kan erger. Maar het bevordert wel altijd mijn dromen over een ander klimaat. En dus ga ik dan op zoek naar vakanties. En ik heb ontdekt dat ik dat elke november doe, al zolang ik blog in ieder geval. En juist omdat ik dat ontdekt heb zoek ik op dit moment niet verder. Maar wedje met mezelf; voor 2010 hebben wij een zomervakantie geboekt.

Deze zondag is overigens prima begonnen. Een mooie wandeling door een natuurgebied, bloeiend bekertjesmos gezien. Voor de regen weer binnen, en met de katten buiten gespeeld. De katten, want het zijn er nu gewoon twee. Klinkt wel heel goed. De zaterdag was ook leuk, met een feestje waar we wol gevilt hebben. Niet dat dat onversneden alleen maar leuk is; wol stinkt een uur in de wind. Maar het was een erg geslaagde bijeenkomst. Het schaap ruikt overigens net als de wol, dat hebben we vanmorgen nog maar weer eens gezien en geroken. We liepen eerst langs de schaapskudde, en later nog eens door de kudde heen. Nou ja, bijna, de kudde had voorrang.
Ik heb maar 1 foto gemaakt, want het was te mistig en somber voor mooie overzichtfoto’s. Het enige wat ik op de foto heb gezet was bekertjesmos, mooi helderrood bloeiend. En dat deed het ook, maar het blijkt toch nog anders te zitten. Het heet rode heidelucifer en het blijkt een korstmos of paddestoel te zijn. Na de wandeling stond er een kraampje met lekkers bij de schaapskooi en we hebben lekker een kop soep genomen. Heerlijk met verse groente en linzen, past nog in ons dieet ook. Het was wel even moeilijk om nee te zeggen tegen de worteltaart, appelkaneelcake, warme chocolademelk en slagroom. Maar het was niet onmogelijk.

We waren nog ruim voor de regen begon weer thuis, ik heb zelfs de winterviolen nog in de grond gezet. Die hebben we gisteren nog even gehaald voor de bak achter het huis. Ze staan al weken leuk te bloeien in de voortuin, het geeft gelukkig nog wat kleur aan een verder toch vrij saaie wintertuin. En nu dus in de driehoeksbak en de hangende bak daarboven. Met lekker veel geel en oranje, warme kleuren dus. Ik vind een bak met 1 kleur mooi hoor, maar in de winter fleurt juist dit me zo op.

En nu heb ik het koud, ril soms en heb het dan weer warm. Ik heb spierpijn en keelpijn en ik zit voortdurend te gapen. Johan heeft gelukkig gekookt, heerlijke bloemkool. Dat lukte me niet meer, daarvoor voel ik me te ziek. Ik hoop dat het geen echte griep wordt, maar je houdt het toch niet tegen als het dat wel is. Hopelijk ben ik morgen beter. Nog even tv kijken, eten voor morgen naar het werk klaarmaken en dan mijn bed in. Met elektrische deken.

Alleen

Het is zondag, het is prachtig weer, maar ik zit binnen. Bleh. Normaal gesproken wandelen we veel op zondag, zeker in de herfst als er paddenstoelen staan. Maar nu kon dat vandaag niet, Johan is elders op bezoek. Wel goed hoor en fijn dat het zo'n mooie dag is. Gelukkig hebben we gisteren al gewandeld en hebben we toch wel bijzondere paddestoelen gezien. Een waslakzwam en boompuisten bijvoorbeeld. Het regende af en toe wel, maar we konden wel aardig droog door het bos lopen. En Johan had de paraplu mee. Daarna zijn we naar de welkoop gereden om een kattenmand, halsbandje en speelgoedje te kopen.

We zijn erin getuind, hele mooie blauwgroene ogen, een heel lief karakter en geen eigenaar die goed voor hem zorgt. Dus Tari heeft nu een huisgenootje, dat de naam Yoda heeft gekregen. We wachten nog even af of de buurman van wie we vermoeden dat die de eigenaar is (of in ieder geval de eigenaar van de moederpoes) nog weer thuiskomt. Maar tot die tijd is Yoda gewoon bij ons, krijgt voer van ons en poept op de bak van Tari. Hij moet ook nodig naar de dierenarts voor prikjes, een wurmenkuurtje en waarschijnlijk ook al een castratie. Maar dat kan desnoods nog wel even een weekje wachten. Tari moet toch eind van de maand, dan kan hij meteen mee.

Een chip vinden we ook nog wat te voorbarig, we moeten nog afwachten hoe het gaat als hij wat groter wordt. Als het dan niet meer kan met Tari is hij nog makkelijk herplaatsbaar. Maar voorlopig hebben we dus in ieder geval 2 poezen in huis. Nu nog hopen dat we ooit horen wat er met zijn broertje en zusje gebeurd is, want die zijn verdwenen. Hopelijk hebben die net zo'n lekker warm plekje in de vensterbank als deze boender.

De tijd is voorbij gevlogen, het is al herfstvakantie geweest. Hoog tijd dus om contact op te nemen met verhuisde vriendin (en misschien nog wat helpen?) en om weer te sollicidingesen. In ieder geval voor vrijwilligerswerk, lekker een paar uur per week wat anders aan mijn hoofd. Ik hik er wel tegen aan, maar het kan nu wel weer. Ik merk dat ik sterker word en dat ik wel weer wil werken. We zijn geen nachtje weggeweest, omdat we eind december gaan. Lekker 3 dagen naar Sauerland, inclusief kerstmarkten. Maar we zijn wel 2 daagjes net de grens over geweest. Langs hunebedden, langs stadjes (2 waren echt onbevredigend qua binnenstad en winkelen, vandaar de extra dag) en langs mooie bossen. En via de supermarkt natuurlijk, we houden nu eenmaal van eten wat daar wel en hier niet te koop is. Maar nu weer op naar het normale leven. En naar het herfstfeestje volgende week zaterdag. Daar heb ik echt zin in!

Paddestoelen

Het mag dan regenachtig zijn, toch hebben we dit weekend lekker gewandeld. Gisteren een rondje bij Deurze en vandaag een rondje in Gieten. Het paddestoelenseizoen is eindelijk aangebroken, dus maak je borst maar nat voor foto’s. Blauwe kaaszwam, zwavelkopje, boom met zwavelkopje, witte bultzwam, hertezwam en elfenbankje, witte bultzwam en goudvliesbundelzwam.

Onrust in oktober

Als kind las ik wel in de Bob Evers serie van Willy van der Heide. Waarom die serie naar de minst sprekende van de 3 hoofdrolspelers is genoemd zal voor iedereen wel een raadsel zijn behalve voor de schrijver. En voor de uitgever misschien. Nou ja, door de titel van dit blog dacht ik daaraan. Die was wellicht goed voor een Suske en Wiske, maar zou in ieder geval in de serie van Bob Evers passen. De verhalen waren misschien wel spannend, maar zeker niet goed geschreven en weinig geloofwaardig. Wat ik nog wel leuk vind aan die serie is het jaren 50 gevoel wat er zo goed in beschreven wordt. Zo wordt er kwistig met geld gesmeten om broodjes te kopen terwijl je ze ook zelf kunt smeren en meenemen. En ze eten beschuitbollen en zo.

Maar goed, het gaat niet over oude jeugdboeken. De onrust slaat op het weer en op geld. We hebben verschillende spaarrekeningen, maar toevallig staat het grootste deel van ons spaargeld op dit moment op de rekening bij de DSB. En dat was vandaag niet zo’n heel fijn gevoel. Natuurlijk, dat geld valt onder de bankgarantie. We zijn niet arm, maar meer vermogen dan 100.000 euro hebben we nou ook weer niet.

En toen we vanmiddag gingen winkelen en ik even het saldo wilde bekijken kreeg ik dus best een beetje een bang voorgevoel toen ik de website niet kon bereiken. Mijn lopende rekening (ook 1 bij de DSB, want gratis) was nog niet bijgewerkt met het gisteren gestorte geld. En onze spaarrekening was gewoon niet bereikbaar. We kunnen het geld wel missen en het is gegarandeerd, maar toch. En toen ben ik het nieuws gaan lezen en kwam ik erachter wat er aan de hand was. Overbelasting of hackers; oorzaak was dat gedupeerde hypotheeknemers van de bank opriepen om het spaargeld weg te halen.

Ik vind dat een domme actie. Je kunt de bank laten vallen, maar wat heb je daaraan? Je hypotheek wordt gewoon met dezelfde voorwaarden overgenomen door een andere bank, desnoods door de Nederlandse bank. En dan ben je weer even ver. Wil je iets doen aan de voorwaarden, dan moet je onderhandelen. Kom je daar niet uit, vind je dat er iets illegaals gebeurd is, dan stap je naar de rechter. Dat kunnen de mensen die vinden dat ze benadeeld zijn best, ze zijn met genoeg om samen de kosten te delen.

En of ik vind dat ze benadeeld zijn…..ik weet het niet, ik heb er een dubbel gevoel bij. Ik voel wel met ze mee, maar ik vind ook wel dat mensen soms heel dom met geld om kunnen gaan. Of niet met geld om kunnen gaan. Ikzelf heb bijvoorbeeld geen schulden behalve de hypotheek. Die is niet hoger dan wat het huis waard is, nog steeds ruim waard is trouwens. Ondanks de dalende huizenprijzen zou ik er nog zonder schuld uit kunnen komen. Op een huurflatje kan ik ook leven, dat heb ik wel eerder gedaan.

De auto is afbetaald, voor vakanties leen ik geen geld en wie morgen leeft is ook mijn zorg. Het liefst zou ik nog meer voor de toekomst leven. Al zijn het dan niet mijn eigen kinderen die ervan profiteren; ik hou wel graag de wereld leefbaar voor toekomstige generaties. Niks mis met genieten, niks mis met geld uitgeven, maar we leven in dit land wel op heel erg grote voet. We hebben allemaal te eten en zelfs een pc met internetverbinding lijkt al wel eerste levensbehoefte. En dat is niet zo, dat lijkt alleen maar zo.

Toegegeven, ik hou ook van luxe en ik doe er ook aan. Die pc met internetverbinding is heel belangrijk voor me en reuzehandig. Maar ik kan wel overleven zonder pc. Wat boeken, wat sociale contacten, een stukje grond met een waterput en een huis. Meer heb ik feitelijk niet nodig. Ik zou me er wel goed bij voelen. Zoals ik me nu vaak goed voel als ik uit een koffer moet leven, gewoon wat simpeler dan elke dag. Zoals ik me goed voelde in Namibië, ondanks de armoede die er toch echt wel heerst. Want gemiddeld genomen is het leven daar normaler dan hier. Er wordt daar gekozen voor degelijk en eerlijk, waar hier de keuze vaak valt op imago. Die grote auto die de caravan moet trekken slurpt het hele jaar teveel benzine op. Kost klauwen vol geld, maar ja, status hè? IK word daar langzamerhand allergisch voor. Gewoon in een kleine gemeenschap, goed voor elkaar zorgen is veel beter voor het welzijn. Het geestelijk welzijn. Geen zorgen over geld wat je niet hebt en niet uit kan geven. Geld is gemakkelijk en comfortabel, maar het gebrek aan geld kan dat ook zijn.

En toch, wil ik niet dat de DSB morgen valt. Want met al die luchtkastelen gaat dat wel heel gemakkelijk. Alleen maar cijfers op papier. En toch onrust.

4 jaar getrouwd

Gelukkig hebben we hele mooie foto’s van onze vakantie. Daar zijn we de laatste dagen druk mee bezig geweest. Er is een album besteld met een mooie samenvatting en verklarende teksten. Wie weet wat je je herinnert over 20 jaar. Niet dat dit zo’n doodnormale vakantie was, maar toch, je vergeet dingen. Als ik terug denk aan onze eerste vakantie samen, 6 jaar geleden, dan heb ik ook dingen vergeten. Maar niet veel, dat moet ik toegeven. Twee weken onder de Griekse zon, met wandelingen en een gehuurde auto en heel veel ontspanning en een heerlijk appartement met zwembad. Dat was een mooie vakantie.

Namibië is alweer onze 7^e vakantie samen. Korfoe, Cyprus, Egypte, Kreta (huwelijksreis), Lesbos, Bengel en Namibië. Tenminste, dat zijn onze reizen van minimaal een week. Daartussen zitten ook nog weekendjes en midweekjes naar Luxemburg, België en Duitsland. En ontelbare dagjes uit in Nederland natuurlijk. Allemaal mooi, allemaal met hun eigen charme. Maar geen zo ongelofelijk bijzonder als de laatste.

Als je zo met de foto’s bezig bent realiseer je je weer hoeveel geluk je gehad hebt. Een man gevonden op wie ik nog steeds verliefd ben. Van wie ik zoveel hou en waar ik letterlijk alles mee kan delen. De enige geheimpjes die ik voor hem heb zijn verrassingen, zoals cadeautjes voor zijn verjaardag of kleinigheden die ik bij zijn lunch instop. En af en toe krijg ik die ook: een briefje dat klaarligt op je toetsenbord, of een kaartje met een lieve tekst. Zou dat slijten als je elkaar langer kent? We kennen elkaar vandaag 9½ jaar en dit is nog steeds niet aan slijtage onderhevig.

Vandaag hebben we de feestdag gevierd met verse zelfgemaakte frietjes, een biefstuk en een wandeling in het bos. Met heel mooi weer, mooie paddestoelen en veel zon. Dan voel ik me gezegend. Regen op het huwelijk, zegen op het huwelijk luidt een spreekwoord. En zo voel ik het ook echt. Ik ben gelukkig getrouwd. En ik ben gelukkig op vakantie geweest. Ik wil nog wel eens terug, en of dat ooit gaat gebeuren weet ik niet. Maar ik heb dit meegemaakt en vandaag kan ik daar dankbaar voor zijn.

Hazelnoten en paddestoelen

De herfst is eigenlijk wel mijn favoriete seizoen. Dat zeg ik wat aarzelend, want er zijn dingen in de herfst waar ik helemaal niet van hou. Ik hou niet van motregen zoals er vanmorgen viel. Ik hou niet van de temperatuurdaling. Ik hou er helemaal niet van dat het al weer zo vroeg donker is. En ik hou niet van wintertijd en zomertijd en de wisseling.

Maar ik hou wel van de kleuren van de herfst en van de laatste uitbundige bloei van het jaar. Zonder seizoenen zou elk jaar niet zo bijzonder zijn, en de kleuren van de herfst zijn voor mij de mooiste. Ik ben dol op oranje (de kleur, niet de familie of het elftal) en dat is echt een kleur van de herfst. Lampionnen aan de onopvallende physalis in de tuin: oranje. De goudsbloemen die opnieuw bloeien: oranje. Pompoenen en kalebassen: vaak oranje. Veel blad in het bos kleurt, juist: oranje.

Na de regen konden we gelukkig nog even wandelen in het bos. We waren benieuwd of er al tamme kastanjes, hazelnoten en beukennootjes te vinden zijn. Walnoten zou helemaal mooi zijn, maar ik weet geen walnootboom te staan. Nou ja, ik weet er wel een paar, maar die staan bij iemand op het erf. Het is wat vroeg voor beukennootjes, maar ze liggen er al wel. Dat wordt weer rapen, doppen, roosteren, velletjes wrijven en dan smikkelen en smullen. Voor wie te jong is: dat komt uit de fabeltjeskrant.

Voor tamme kastanjes is het nog veel te vroeg, er lagen wel wat bolsters op de grond maar die waren nog niet rijp. Het heeft vrij hard gewaaid en dan komen meestal de loze vruchten wel uit de boom vallen. Kan de boom zijn (haar?) energie mooi gaan gebruiken voor de goede vruchten. En er waren hazelnoten, volop. We wisten een plek waar de hazelaars een dagkampeerterrein omzomen, maar het valt niet zo op dat het hazelaars zijn. Nou, het lag helemaal vol. Het was ook duidelijk dat er nog genoeg aan de struiken zit, dus we kunnen nog wel eens gaan rapen. Als de vandaag geraapte kilo al mooi ligt te drogen hoop ik.

Voordeel van de herfst is ook dat het bos dan vol staat met mooie paddestoelen. Het is koud geweest, het is nat geweest, dus aan de voorwaarden was voldaan. En er stonden al mooie paddestoelen. Nog geen overvloed van 1 soort, nog niet op elke vierkante meter een aantal soorten. Maar wel mooie en lekkere. We hebben cantharellen gevonden (lekker) en peperboleet (ook lekker). Porseleinzwam en stinkzwammen nog in het ei. Heksenboter en veel, heel veel bovisten. En gele ringboleet, gelukkig op een nieuwe plek. We wisten ze elk jaar te vinden op een terrein wat nu door de zandwinning gerooid wordt.

De eerste amanieten zijn zichtbaar, de eerste krulzoom heb ik gezien en er staan al een heleboel soorten russula. Er zijn zoveel soorten paddestoelen, ik ben echt geen expert in alle soorten. En ik merk dat aan het begin van de herfst mijn kennis roestig is. Maar van boleten weet ik wel het nodige, en toch blijft het soms giswerk. Waarschijnlijk hebben we een elzenboleet gezien, maar het kan ook een vermomde koeienboleet zijn.

Aan de kleur kun je het niet helemaal zien, maar sommige kenmerken wijzen op elzenboleet. Zo is de rand van de bovenkant niet lichter (bij koeienboleet wel) en is de steel rossig beige terwijl die bij koeienboleet gelig beige is. Ik hou het dus op elzenboleet, maar om helemaal zeker te zijn moet je sporen meenemen en onder de microscoop bekijken. Maar dat gaat me wat te ver tijdens een ontspannen boswandeling. Hazelnoten rapen is leuk, maar sporen van paddestoelen verzamelen gaat me te ver. Tenzij ik het lekkere eetbare paddestoelen vindt. Dan zou het wel leuk zijn om ze op te kweken. In onze schuur vol lekkere bakjes vol kweek. Maar daarover schrijf ik in een volgend blog.

Drie turven, allemaal tomaten en verjaardag.

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag E. en alvast van harte gefeliciteerd met de verjaardag van T. Dat je maar een grote meid mag worden ;-)

Drop blijkt niet alleen een broertje (foto rechts)te hebben, maar ook een zusje (foto links.) Broer lijkt sprekend op drop (en op mama trouwens) maar zusje is prachtig gitzwart. Van top tot teen voorzover we kunnen zien, met mooie groene ogen. Niet dat we zus heel veel zien, ze komt niet in onze tuin. Maar maandagavond zat ze met mama en broertje op het dakje van de schuur van de buren en konden we het hele gezin bewonderen. Drop zat bij ons in de tuin natuurlijk.

Vanmiddag kwamen we thuis en moesten we wat dozen uitladen en in de gang zetten. Opeens schoot er een kat ons huis in via de voordeur. Dat was Drop, die weg kent hij inmiddels ook. Je kunt veel zeggen van de kitten, maar niet dat ie verlegen is. Dat is broertje wel en zusje nog meer, maar Drop......totaal niet dus. Zelfs flinke tikken van Tari doen hem niet veel. Hij kijkt hooguit wat verbaasd en gaat verder met spelen, op onze schoot slapen of om eten bedelen.

In de kas staan prachtige tomaten. Rode kerstomaten doen het al een paar weken goed, daar komt een flinke oogst van. Maar ook de gele peer-kerstomaten en de zwarte tomaten geven lekkere vruchten. De andere tomatensoorten doen het niet zo goed, maar grappig genoeg staat er wel een mooie plant de tuin mooie vruchten te geven. Er was spontaan een plant opgekomen tussen de peulen en die hebben we maar laten staan. Die was toen nog niet groot en stond niet in de weg. Nu is hij wel groot en vormt prachtige trossen mooie rode tomaten. We wisten niet eens wat voor soort tomaat het was, maar gezien het formaat van de vruchten is het gewone tomaat of vleestomaat. Vanavond de eerste vruchten geplukt en morgen gaan we proeven.

Verder hebben we al aubergine en madame jeanet geoogst. Er zit nog meer aan de planten, ze doen het geweldig. De pepers worden geel na het oogsten en zijn geweldig heet. En tadaa, vanavond waren er ook paddestoelen groot genoeg om te oogsten. De eerst shi-take van eigen voedingsbodem. Maandag nog gekeken in de schuur en toen stond er nog niets. Nu waren er drie, waarvan 1 al te ver om nog te oogsten. Die laten we staan om sporen te verzamelen voor een volgende poging, maar de andere 2 liggen nu in de koelkast. Te wachten op consumptie. Morgen...

Niets te melden dan kleine alledaagse dingen dus. Over de rest zwijg ik maar. Ik zou maar tirades gaan houden over hoe slecht mensen kunnen zijn, of hoe je waarheden verkracht door maar een klein deel van die waarheid te vertellen. Maar daarover zwijg ik nog even.

Herfst

Nou ja herfst. Het voelde een beetje zo, als de eerste herfstdagen. Het wordt steeds vroeger donker, en vanmorgen plensde het. Net nu ik vroeg de deur uit moest, want sollicitatiegesprek. Of iets wat daar op lijkt in ieder geval. Het lijkt leuk werk, dus ik duim er wel voor. Vrijdag weet ik meer, dan is er vergaderd.

Het was wel leuk om met trein en bus naar mijn oude stad te reizen. Heerlijk door bekende buitenwijken op de heenweg. Ik heb aan een parallelstraat gewoond, maar toen was dat nog ver weg. Er zit water tussen en er was nog geen brug. Ik fietste wel eens naar de supermarkt langs de busroute en de afstand viel altijd tegen. Nu is die brug er wel, alhoewel pas heel kort geloof ik. Ik moet er beslist weer eens kijken, ik heb er toch met plezier gewoond. Al met al al wel weer meer dan 10 jaar geleden, wat vliegt de tijd toch.

Terug door de stad, dwars over de oude ringen en grachten. Ook leuk om weer eens te zien, ook vlak langs een voormalige woning. Maar dat is nog langer geleden en al weer meer dan 20 jaar terug. Ik word oud (mag je hopen zegt mijn man dan meestal. Soms zegt ie gewoon ja.) En lekker even op het station gezworven en in mijn meegebrachte O(prah) zitten lezen. Het lijkt net een glossy maar er staan ook serieuze artikelen en adviezen in. Heerlijk ontspannen dus.

Thuis bleef het lijken op herfst. Het is een stuk koeler, de kleine buurman (Droppie aka Venco) kwam lekker op schoot liggen en bedelen om brokjes. En de herfstplanten in de tuin beginnen voorzichtig te bloeien. Ik zag nog geen herfsttijloos, maar de ligularia bloeit volop en de sedum ook. De aster doet het beter dan ooit tevoren, ik heb zelfs al het nodige uit het pad moeten halen. Binnenkort moeten we de hortensia en hydrangaea snoeien en halveren. Ik denk dat de blauwe er dit jaar uit gaat. En de iris moet nodig gehalveerd, de bos wordt veel te groot. Alles wordt te groot voor onze kleine tuin. Conclusie, we moeten een grotere tuin! Het liefst een spiksplinternieuwe. Als die baan nou lukt kunnen we dat eens overwegen.....

Dubbel droppie

Vandaag zijn we even op de fiets naar Rolde geweest, kaas halen. Nou ja, kaas halen was ons excuus voor een uitstapje. Er zou ook markt zijn, maar daar bleek niets van te kloppen. Internet is mooi, maar soms ook heel onbetrouwbaar. Nou ja, daar was de fietstocht niet minder mooi om. Het waaide hard, uit het zuiden, maar we hadden de route zo uitgestippeld dat we niet teveel wind tegen hadden. Bijna alle paden die we richting zuid fietsten hadden mooie beschutting in de berm, en op het open veld fietsten we meestal lekker naar het noorden.

In ieder geval, het dorp was heel rustig en op de terugweg zijn we even gestopt voorbij Balloo, bij de vistrappen in het Lonerdiepje. In het stuk wat opnieuw opengemaakt is en de oorspronkelijke loop volgt, niet in het brede kanaal. Hoe dat vroeger zo'n klein loopje kon zijn vraag je je wel eens af, het kanaal is echt breed. Maar ja, vroeger werd er ook veel minder land bewoond, zeker in Drenthe. En niet eens heel vroeger, maar tot 1742 wel.

We zagen er 2 ooievaars lekker scharrelen in het pas gemaaide veld. Dat kan daar ook alleen in de hoogzomer, dat maaien, want de velden zijn ouderwets drassig. En hoewel ik op dat stuk nog nooit orchideeën gezien heb staan er wel allerlei mooie planten die van natte voeten houden. En een paar libellen, hoewel het wel heel hard waaide. Maar in de luwte van wat bosjes waren er toch 2 aan het jagen op insecten. Een glazenwasser heb ik geloof ik op de foto gezet.

Thuis gekomen wachtte er een eigen kat in de tuin onder de carport. Ze liep direct mee naar binnen omdat het daar een paar graden koeler was. Niet koel, dat kun je ruim 30°C niet noemen. Op het witte tafeltje lag Venco nog lekker te slapen, precies zoals we hem achtergelaten hadden. Hij wipte ook snel naar binnen, de keuken in en liep om mijn voeten te drentelen terwijl ik vast wat eten voor 's avonds en de volgende dag klaarmaakte. Bijna onweerstaanbaar, die grote ogen en dat schrille miauw.

Maar goed, niet aan toegegeven, en Venco ging terug naar zijn tafeltje. Het was ook veel te warm voor allerlei strapatsen, zelfs voor een katje van een week of 9. Maar even later zat er toch een klein katje bij de harde brokjes te snoepen, we dachten dat Venco alvast een voorschotje nam. Maar helemaal niet, Venco heeft een broertje. Net zo oud, duidelijk uit hetzelfde nest maar ook duidelijk dominant en behoorlijk zwaarder. Jammer, maar 2 van die mormels is toch echt teveel. Dus we hebben beide katjes maar uit de tuin verdonkt, met veel moeite en veel volharding.

Wel heel moeilijk hoor, maar dit kan echt niet. Onze bejaarde kat kan er niet mee omgaan, ze gaat er aan onderdoor. Een klein kitten dat haar overgebleven brokjes opeet, of de zakjes die ze niet lust.... dat gaat nog wel. Maar een brutaal broertje dat haar brommend bij haar eigen bakje wegjaagt, dat gaat gewoon niet. Arme Droppie, ik had je zo graag af en toe wat lekkers toegestopt. En je was best een leuk vriendje voor onze poes. Maar het gaat niet. Pfoe wat moeilijk, kiezen met je verstand en niet met je hart. Maar je moet het maar rooien met je broertje bij de buurman. Tot ziens Droppie, en dat je maar een grote kater mag worden die zijn broertje ooit uit huis zet......;-)

Venco

We hebben een bezoekkat. Althans, een van onze buren heeft een nieuw poesje, een kitten nog. En die komt sinds gisteren bij ons op bezoek en wordt (nog niet actief) weggejaagd door onze kat. Eerst noemden we haar kleintje, maar omdat het zo heel lief met grote oogjes kan kijken werd het droppie en nu dus Venco. Wel een passende naam voor deze kleine verleidster die keurig opeet wat onze poes bewaart voor later.

Ons eigen loeder moet haar eigen eten maar bewaken, maar wij zetten de jongedame wel door de schutting als we weggaan of in ieder geval buitenshuis. Zet je haar door de poort dan komt ze via de schutting terug, dus dat heeft geen zin. En ze is nog zo klein, onze bejaarde poes durft haar niet goed weg te jagen. Wel wordt er af en toe geblazen, maar verder gaat het nog niet. En zeg nou zelf, is het geen droppie?

Etstoel

In Anloo is elke derde zaterdag van augustus de Etstoeldag, een oude vorm van rechtspraak waarbij een jaarmarkt gehouden wordt. Erg mooi ingericht, erg leuke activiteiten en ze hadden er erg mooi weer bij ook. Lees meer op onze homepage.

De magnuskerk met de prachtige zadeldaktoren en een huisje met rieten dak zoals er nog veel staan.

Werkpaard met veulen en op de achtergrond kinderen die een ritje maken op zo'n groot paard.

Tussen de zittingen van de etstoel door zaten de inwoners lekker op de kerkbrink in hun mooie kledij.

foto's zijn groot opklikbaar

De foto's

De foto's van 11 en 13 augustus, van een wandeling op de Veluwe en een wandeling bij het Pinetum Anloo.

Ze werden net bijgevoerd, dus we kwamen op een mooie tijd van de dag. De zwijnen en herten op de Veluwe. Dat er een heleboel mensen liepen die niet weten hoe een hert leeft en dat hij niet reageert op roepen (hertje, HERTJE) en dat ze wel belangstelling hebben voor het voer maar niet voor de mensen etc. tja, daarvoor ben je in het hoogseizoen. Ze zien tenminste een hertje. Of een wild zwijn.

Foto 1 wilde zwijnen.

Foto 2 dames edelhert en damhert (de donkere).

Foto 3. Meneer damhert.

Bij het Pinetum is een dassenburcht met verse sporen. Foto 1 is een ingang, met keurig een spoor van de das waar hij het zand langs naar buiten brengt.

Foto 2 is een mooie verse afdruk van een poot met een ander er bovenop.