Oostum

Wespen in de appeltaart

door Spinvis

Het wordt een hele mooie dag vandaag
De stoelen gaan naar buiten en er hangen nieuwe slingers.. in de heg
Meneer van Ouwenaar zet alle dingen recht
Hij fluit heel vals en zwaait naar de portier

Er is behoorlijk wat bezoek vandaag
Wespen op de appeltaart, de koffie komt voorbij
Ik vind het best, ik zou niet weten wie er jarig is hoera
Of hoe het nou toch verder moet met mij

En de dag is kort en en de dag is lang
s'Avonds zijn er stemmen en liedjes op de gang
En ik doe precies wat de dokter zegt
Goed je groente en eten en niet te laat naar bed
Niet met die pen, niet op de grond, niet elke keer,
Niet in de zon, niet op die toon, niet tegen mij
En de wolken gaan voorbij.. vaarwel, vaarwel
Ik hoop maar dat er roze koeken zijn

Het wordt een hele mooie dag vandaag
Ik weet zeker dat ze komt want ze was er gisteren ook, in donkerrood
En de zon scheen en toen aten we chinees
En ik weet zeker dat wist dat ik naar haar keek
Ze is hier nieuw
Ze is genoemd naar een prinses
Alles is zo anders nu sinds een week en 14 uur precies
Ik weet niet wat ze van me vindt maar ik doe m'n best
Zachtjes praten, rustig maar ..

Ze is zo stil, we drinken thee, het is al laat ze neemt haar pil
Die neemt haar veilig mee en zacht, naar het einde van de nacht
Slaap wel, slaap wel
Ik hoop maar dat ze nooit zo droomt als ik

Ze zeggen dat het wel iets frisser worden zou,
Ze zeggen vaak hetzelfde en geregeld dat het goed is voor het gras
Ik weet nog steeds niet wie de jarige nou was en ook niet hoe het nu verder moet met mij

De dag is kort en de dag is lang
s'Avonds zijn er stemmen en liedjes op de gang
En ik doe precies wat de dokter zegt
Ik vind alles best en meneer van Ouwenaar zet alle dingen recht

Nananananana...

Jarig!

Mijn neef wordt vandaag 4 jaar. Uit zijn kaart kun je heel goed opmaken hoe hij heet. Fijne verjaardag jongen en van harte gefelicteerd en dat je maar zo groot mag worden dat je op de motor mag rijden.

Even een blik in de tuin vandaag

Groentedagen

Vijf jaar geleden wipten wij tegels en stenen uit onze voortuin die echt helemaal uit bestraat was. Vijf jaar geleden braken we een krakkemikkig illegaal drinkhok in de tuin af en we egaliseerden de betonnen vloer. We knapten de garage ernaast op, verfden de wanden wit en we plaatsten een nieuwe kas tussen garage en schuur. Het kleine stukje gras in de achtertuin werd omgespit, al het zevenblad heel erg grondig verwijderd, we plaatsten schotten in de grond bij de grens met de buren en er werden nog meer tegels en straatstenen gewipt. En toen hadden we een voortuin met sierbloemen, een achtertuin met moestuin en een kas voor zaaigoed.

Het klinkt simpeler dan het was, en zo kort samengevat klinkt het alsof het helemaal geen werk was. Maar het was erg veel werk en het is nog steeds best wel veel werk. Maar het is liefdewerk. In de loop der jaren is er nog een barbecue bij gemetseld, de straat nog maar eens verlegd, de border naast de moestuin en het terras aangepakt, een carport geplaatst, een schutting geplaatst etc. Bergen werk, allemaal voor onze tuin. Maar het is dan ook onze grote hobby. Werken in de tuin, genieten van je bloemetjes en plukken van je eigen groente is heerlijk.

En ook 1 van onze grote hobby’s is het bezoeken van tuincentra, kwekerijen en beurzen. Vijf jaar geleden zijn we voor het eerst naar de Groninger Groentedagen geweest in Eenrum en dat is ons zo goed bevallen dat we daarna elk jaar geweest zijn. Gisteren was dus ons lustrum. Dit jaar zijn we voor het eerst met een boodschappenlijstje naar die open dag geweest en daar hebben we ons keurig aan gehouden. Elk jaar vinden we wel een bijzondere bonensoort en dit jaar was dat het Hemelvaartsboontje. Dat hebben we dus nu in onze moestuin staan.

In de voortuin was ook plek en daar staan nu een nieuwe paarsrode Astrantia, een blauwe hoge (vaste plant) Lobelia, en een donkerbladige Oenothera. En Zeeuwse knoop, een Klokje en een Teunisbloem met donkere bladen en roze bloemen in gewoon Nederlands. Erg mooi en een welkome aanvulling voor onze tuin. Ik ben gek op donkerbladige bloemen, dus daar staan er meer van in onze tuin. En verder is hij te klein voor 1 thema, dus er staat zoveel mogelijk wat bloeit en zoveel mogelijk wat het hele jaar door zorgt voor bloemen. En veel donker blad dus ;-)

Tot slot hebben we Gerrit (de zee) nog even gedag gezwaaid en op de heenweg een bijzonder kerkje bezocht. Maar daar gaan we als het goed is volgende week zondag weer heen, dus dan volgt dat verhaal. En we hebben de foto’s nog:

Gezicht in de tuin van de kwekerij. Richting huis (noord)en richting bankje en sloot (zuid)



De bloemen die te koop staan, per kleur op alfabet dus redelijk makkelijk te zoeken. Vaste planten bij elkaar, schaduwplanten (onder) bij elkaar waaronder de hosta's en verder nog een hoek voor de eenjarigen, de dahlia's en de rozen.


In de tuin allemaal mooie details als prachtige grote papavers, een vijver vol kikkers (en watersalamanders) en vrij rondscharrelende kipjes.


Gerrit, oftewel de waddenzee, gezien vanaf de dijk bij het militaire terrein bij Lauwersoog.

Erikah Karst

Niet mijn genre, maar wel goed. Ze kan zingen, ze kan liedjes schrijven en ze wil naar het Songfestival. En ik geef haar groot gelijk. Meer over haar vind je op haar eigen website.

Het weer op vakantie

De afgelopen jaren hebben we mooie vakanties gehad. Met lekker weer, overdag in ieder geval. In Namibië waren de nachten koud, maar het was er dan ook winter.

Vandaag hoeven we in ieder geval niet op vakantie voor het mooie weer. Ter vergelijking hieronder de weerkaartjes, van vandaag en morgen. Heerlijk he?

Ander hondje

Hond

Geïnspireerd door een blog van Aragog ging ik nadenken over de ideale hond voor mij. Voorlopig is dat geen hond. We hebben al 2 katten (1 meer dan de bedoeling was) en we wonen nou ook weer niet groot en vrij genoeg voor nog meer huisdieren. Maar een grote wens van ons beide is een woning op het platteland, en als dat ooit gaat gebeuren wil ik ook heel graag weer een hond.

Ik ben ermee opgegroeid. Toen ik baby was had een broer een terriër, een Jack Russel. Het was een gekregen hondje, anders hadden mijn ouders er vast nooit mee ingestemd. Het hondje was gek, met een naar karakter (vond ik.) Hij was ooit onder de wielen van een auto of tractor doorgegaan en had dat wel overleefd maar niet zonder littekens. Hij had een verwrongen lijfje en voorzover ik me herinner een verwrongen geest. Blaffen, niet gehoorzamen, plassen waar het niet mocht en bijten naar bezoek. Dat herinner ik me. Hij zal vast ook wel lief geweest zijn, want mijn broer was dol op hem. Maar niet mijn soort hond.

Voor ik geboren was heeft mijn moeder nog een poosje rashonden gefokt. Dalmatiners zoals ze destijds heetten, nu Dalmatiërs. Die waren nerveus en moeilijk op te voeden, maar mijn moeder kon ze wel aan. Toch is ze ermee opgehouden toen er meer kinderen kwamen, dat werd te druk. Wel kwam er behalve de Jack Russel weer een grote hond in huis. Een echte waakhond, want het was niet erg veilig in die tijd in een huis midden in de polder. Geen buren op minder dan 200 meter afstand, wel veel ijzerdieven die ook andere bezittingen meenamen als het zo uitkwam.

Dus werd er gekozen voor een herder. Niet raszuiver, wel waakzaam en grotendeels Duitse Herder. Ik herinner me de hond nog wel, maar ze heeft niet lang bij ons gewoond. Ze stal schapen en beet ze dood, en dat kan niet zo tussen de boeren. Heropvoeden zit er dan ook niet meer in, als ze eenmaal bloed geproefd hebben blijven ze jagen. Zelfs in een woonwijk kan het niet, de kinderboerderij of een ander pluizig huisdier als een konijntje is al genoeg om het jachtinstinct weer aan te zetten. Dus ze heeft niet lang geleefd.

De hond die daarna kwam kan ik me nog goed herinneren. Ook weer een kruising, maar qua uiterlijk een echte kortharige Berner Sennen, die tegenwoordig Grote Zwitserse Sennenhond heten.Ze heeft haar hele leven bij ons gewoond en ze heeft het goed gehad. Heerlijk rennen om het huis, mijn vader helpen op de boerderij, ons beschermen. Ze heeft een mooi nest puppies gehad en een fijn leven. Aan haar heb ik mijn voorliefde voor grote honden te danken. En mijn voorliefde voor herders. Want haar karakter had ze van de vader, een Groenendaler, een Belgische Herder dus. Ik vond haar nog mooier dan de Duitse Herders die veel buren hadden, en zeker liever. Maar waaks was ze wel; mensen met minder nobele bedoelingen hebben haar tanden meermaals in hun enkels gevoeld.

En toen zij er niet meer was kwam er een kortharige St. Bernhard. Heel erg lief, een schat van een mannetje maar wel moeilijk. Er zat geen greintje waakzaamheld in, en ook dingen leren ging niet al te snel. Iedereen was welkom en iedereen kreeg een lebber. Maar hij was wel verschrikkelijk lief en ik heb uren met hem gespeeld en gewandeld. Toen mijn ouders noodgedwongen moesten verhuizen is hij gelukkig niet meegegaan maar verhuisd naar een andere boerderij. Daar werd hij de kameraad van een autistische jongen, en beide hebben ze het heel goed gehad. Maar wat heb ik hem gemist.

Dus toen ik de blog las heb ik de hondentest van Royal Canin maar eens ingevuld. De uitkomst was verrassend goed, een hond die helemaal bij me past. Ik had er nog nooit van gehoord, maar als ik ooit de kans krijg om weer een hond te hebben wordt het hoogstwaarschijnlijk een Zwitserse Witte Herder. Het karakter wordt omschreven als temperamentvol zonder nervositeit, opmerkzaam en waakzaam, soms enigszins gereserveerd tegenover vreemden, echter nooit angstig of agressief. Een beetje moeilijk opvoedbaar dus, maar dat is nou net wat voor mij. Ik liep als kind al langs de grootste waakhonden zonder dat ik me er iets van aantrok. Ik moet helemaal geen makkelijke hond, die gaat vervelen. Maar zo'n pittige hond met een goed karakter en dan ook nog eens zo mooi....dat is net een hond voor mij.

Voorproefje 3

Boudewijn

Gisteravond lekker naar de Oosterpoort geweest en erg genoten van een concert van Boudewijn de Groot. Het concert begon met liedjes die ouder zijn dan ondergetekende, vervolgde met nieuw werk en eindigde met een toegift van gouden ouwe meezingers. Heerlijk, en elke afdeling even knap. Vooral indrukwekkend vond ik dat Boudewijn begon met een gitaar, een microfoon en verder niks, en toch onmiddelijk de stemming neer wist te zetten. Als het echt moet kan hij er nog een hele avond mee vullen merk je dan.

De tour heet wilde jaren en is erg leuk. Het plezier straalt van de muzikanten af en ze spelen veel en goed. Met name Ernst Jansz valt op natuurlijk, hij is duidelijk de aanvoerder van de rest. Maar ook het virtuose vioolspel en de manier waarop men elkaar aanmoedigt om lekker te improviseren vond ik leuk. De avond wordt gemoedelijk aan elkaar gepraat door Boudewijn, hij is een echte troubadour. Niet alleen een heel erg mooie stem, die nog niets aan kracht ingeboet heeft. Maar ook een feiloze, sprankelende manier van vertellen waarin hij zelfs het leed uit eigen kindertijd nog lichtvoetig kan verwoorden.

Na de pauze volgt een blokje nieuw werk waarin Klein Indie en het verhaal rond zijn geboorte centraal staan. Zijn moeder die overlijdt voor hij haar kan herkennen, de kampen in Indië, de afstandelijke vader. Het is alsof er geen overdreven pijn meer is, hooguit een klein verlangen naar hoe het ook had kunnen zijn. En het solonummer van Ernst Jansz past daar naadloos in. En dan de toegave met lekkere gouden ouwe meezingers. Het is heel wat als je een zaal in Groningen kunt laten staan, meeklappen, meezingen en vooral meedansen. Niet alleen met Malle Babbe overigens, al merkte je wel dat dat een goede gangmaker was voor de feestvierders.

Het publiek viel ook op. Niet alleen grijze zestigers, al was die groep goed vertegenwoordigd. Maar ook dertigers en zelfs aangenaam veel studenten. Wel intelligent gemiddeld, duidelijk een stapje voorbij Vader Abraham. Een overlap met Guus Meeuwis, maar ook een duidelijke overlap met liefhebbers van klassieke muziek. Wat is er immers klassieker dan een echte troubadour? Ik ben geen fan, zoeen die alle teksten moeiteloos meezingt. Dat beperkt zich tot het liedje vlinder, wat ik als tiener zo mooi vond. Maar een volgend concert zou ik zeker weer bezoeken.

Voorproefje 2

Voorproefje

Camera en rozen

Zo leuk als er iets hapert aan je (relatief) nieuwe fotocamera. Dat ding kan zoveel meer dan mijn oude uit 2004. En als je dan aan het zoeken bent naar 1 mogelijkheid kom je allerlei onvermoede andere mogelijkheden tegen. Zoals repeterende opnamen maken. Zoals een soort vakjesschema op het schermpje afbeelden zodat je foto's mooi recht kunt nemen (of juist mooi schuin). Zoals belichtingskeuzes.

Wat wel raar is bij deze camera is dat hij niet alleen doortelt bij de opnames, maar hij telt ook door bij de nog te besteden ruimte. Gewoon wissen van foto's is niet genoeg om nieuwe ruimte te scheppen, je moet af en toe echt formatteren. Daar kwam ik dus dit weekend achter, de kaart was vol zei het apparaat. Na 17 piepkleine fototjes. Een kaart van 4 Gieg. En dat terwijl op mijn allereerste digitale camerakaartje van 16 Mb zeker 50 opnames pastten. Nou ja, oorzaak opgespoord en zoveel meer geleerd over mijn piepkleine schat. Hij is mooi, hij is fijn, hij heeft prachtige lensjes en maakt mooie opnamen.

Nou is dat makkelijk als je ook mooie dingen hebt om op de foto te zetten. Ik kreeg de rozen (met gerbera's die ik zo mooi vind) dit weekend van een welopgevoede jongedame die ze zelf ook mooi vond. Goede smaak heeft ze he? En leuk als je er ook nog eens met een fotobewerkingsprogramma (picasa) mee speelt.

Overcingel

Gisteren hebben we van het mooie lenteweergebruikgemaakt en lekker de wandelschoenen aangetrokken. De krokussen staan in bloei bij huis Overcingel, vlakbij het station. Daar zijn we heengelopen langs allerlei tuintjes waar al van alles begint te bloeien. Op de terugweg zijn we even bij het station gestopt voor een gratis glas thee plus gratis glas, een actie van Pickwick. Dat kwam mooi uit, want we hadden dorst, maar om nou 2,25 voor een glas thee te betalen terwijl je nog maar een kilometer van je huis bent gaat ons te ver. Maar gratis....dan zijn we opeens Hollanders:-). Dat was leuk, maar het leukst waren de krokussen. Waarvan hier de foto's:

Huis Overcingel met een prachtige unieke tuin, tegenover station Assen. Op de site van het IVN (klik) vind je meer over de geschiedenis en achtergrond.




De krokussen bloeien rondom het huis overal. Zelfs in de slootjes staan ze.








Er staan verschillende mooie oude bomen in de tuin, ze torenen boven alles uit.









Tussen alle krokussen bloeien ook sneeuwklokjes en hier en daar staat een pol narcissen.






Pas bij een overzichtsfoto krijg je door hoe groot de tuin is en hoe groot dus de hoeveelheid krokussen.






En in close up blijf ik me altijd verwonderen over hoe mooi krokussen individueel ook zijn. In onze tuin bloeien ze ook in 2 mooie pollen en ook daar blijf ik altijd even bij staan, zo mooi. Gelukkig hebben wij alle kleuren tegelijk gehad in onze tuin, ik hou ook erg van gele krokussen.


De achterkant van huize Overcingel is ook prachtig, zeker met de mooie landschapstuin en het prieeeltje in de volle zon.




En tot slot alleen maar krokussen, net een ansichtkaart of een mooie achtergrond voor je pc.