Architect

Gisteravond zapte ik langs een interview dat Nivo Nihil hield met architect Cees Dam. Een van de twee namen achter de Stopera. Ik hou niet zo van Nivo, maar ik kon het toch niet laten om even te kijken naar het werk en de woorden van Cees Dam. Vooral zijn werkkamer in zijn appartement in Zuid Frankrijk sprak me aan. Een grote lichte ruimte waar de trap in het midden uitkwam, en overal hing kunst, stonden boeken en was zitgelegenheid. Af en toe kon je ook nog wat tekenen of schrijven, maar de ruimte was duidelijk ingericht op inspiratie.


Ook in zijn luxe villa in Nederland was alles duidelijk gericht op kunst en boeken. Overal wandjes vol spullen, kunst, boeken, kunstnijverheid en mooie meubelen. Mij iets te druk over het algemeen, maar je snapt dat deze man indrukken op moet zuigen als een spons. Er komt natuurlijk ook iets uit, maar dat is vrij sober en rustig als je het vergelijkt met zijn leef en werkomgeving.


Ik vind de Stopera mooi. Van buiten hou ik van de indrukwekkende witte gevelplaten tegen een terracotta gebouw, met mooie grote ramen en lichtjes die door de platen heen komen. De opbouw van terracotta is misschien iets te massief, maar het gebouw is ook nog een keer praktisch bedoeld natuurlijk. Vooral bij avond vind ik de stopera prachtig, en ook aan de binnenkant is het een heerlijk gebouw. Nergens benauwd, bijzonder functioneel en met een beetje luxe wat je er toe aanzet om goede kleding te dragen. Er zijn al zo weinig gelegenheden in Nederland die nopen tot het dragen van avondkleding: een goed concert of voorstelling in de Stopera vraagt dat wel, mede door het gebouw. Heerlijk vind ik dat.


Ik kijk graag naar programma's over architecten. Ik probeer de Teleac serie over architectuur ook te vinden online. Dat zal vast wel lukken, Teleac is goed in archiveren. En veel cursussen zijn terug te vinden op YouTube of de concurrentie. Pas onlangs is de interesse echt gewekt, maar ik kijk al mijn leven lang omhoog. Langs de Catharijnesingel in Utrecht bijvoorbeeld, waar erg mooie tableaus uit de Jugendstil nog te vinden zijn. Maar ook moderne bouwwerken kan ik bewonderen.

Misschien helpt het dat ik zo lang in Groningen gewoond heb. Daar valt veel moois te zien, maar daar word de burger ook heel actief betrokken bij de architectuur. Bij belangrijke gebouwen worden er prijsvragen uitgeschreven om te bepalen welk ontwerp de voorliefde heeft. Elk jaar is er een enquête over het mooiste nieuwe gebouw. En daar wordt massaal op gestemd.

Ook heeft de gemeente Groningen een fantastische afdeling Ruimtelijke Ordening. Ze hebben oog voor de lange termijn, passen nieuwbouw uitstekend aan op bestemmingsplannen en leggen wegen openbare ruimte aan die passen bij de functie van de wijk. Dat mis ik in de plaats waar we nu wonen. Het dijt aan alle kanten uit, maar een plan is daar niet bij. Een zwart gebouw van vier verdiepingen naast een straatje waar toch al geen zonlicht komt? Geen probleem. Een rotonde als ingang van een parkeergarage, waardoor het fietspad opeens verdwijnt? Moet kunnen. Een enorm gebouw naast een monumentaal provinciaal kneuterig pandje? Ach ja….

Het lijkt in alles op de bouw uit de jaren net na de oorlog. De aannemer zal het wel weten, en alles wordt overal maar neergezet. Over vijftig jaar gaan we dat natuurlijk wel herstellen, want niemand vindt dit prima. Maar daarvoor moet je wel een hele lange adem hebben. Mij iets te lang.

Droom

De laatste tijd droom ik nogal eens, en niet altijd even prettig. Vannacht droomde ik dat ik de auto aan het inparkeren was. Tijdens het nog even rechtzetten vooruit weigerde de rem, en ik reed dus prompt tegen een lantarenpaal. Auto kapot, niks ernstigs op zich, maar zoveel gedoe en kosten. Nou heb ik nog nooit schade gereden aan de auto, dus waarom droom ik dan zo eng? Geen nachtmerrie, maar gewoon narigheid. Bah.

Niet altijd zijn de dromen eng, ik droom ook erg leuke dingen. Tenminste, wat voor mij heel leuke dingen zijn. Zo droom ik vaak van een huis met een enorme keuken aan de Middellandse Zee ergens. Het is er dus vaak zonnig en warm, maar in de grote keuken en op het terras er voor heb je daar niet zoveel last van. Het terras is overwoekerd met wijnranken, alles is betegeld en de keuken is koel omdat het huis aan de achterkant toch in de berg gebouwd is. De opslagruimte en afwaskeuken erachter zijn nog koeler uiteraard, en schemerig.

Daar ben ik dan bezig met doodnormale dingen; eten maken voor onszelf en gasten bijvoorbeeld. Of breien, of voorbereiden, of plannen wanneer de olijven naar de molen kunnen. Een doodgewoon leven zoals duizenden mensen het kennen. Er is namelijk ook niks mis mee. Gewoon vroeg opstaan en brood kneden en bakken, heerlijk. Ik hoef geen betaalde baan, ik hoef de wereld niet te verbeteren. Ik zou een kleine boerderij met gastruimte willen op het platteland, aan de kust. Een zwembad zou mooi zijn, een eetkeuken noodzakelijk. Verder een ruimte om lekker te slapen, een badkamer en misschien nog wat knutselruimte. Een paar boekenkasten, een kelder en een cisterne, en ik ben volmaakt gelukkig.

Nu ben ik niet volmaakt gelukkig. Ik ben wel vaak tevreden hoor, maar mijn leven is nogal enerverend geweest de afgelopen jaren. Ik heb wel veel bereikt, veel gerealiseerd op weg naar dit ideaal. Zo bakken we zelf brood en eten we nauwelijks meer kant en klaar voedsel. Een enkele keer patat uit een zak zoals vanavond, met kroketten. Zalig slecht. Maar meestal sta ik zoals gisteren gewoon zelf roerbakgroente te maken voor de macaronischotel, snij ik zelf vlees in stukjes. Zoveel werk is het helemaal niet, en zoveel lekkerder. Ik wou dat ik het aandurfde om alles biologisch te kopen, zodat de kans op glucose-fructosestroop op de ingrediëntenlijst nog kleiner is dan nu al.

Ik ben ook vaak heel tevreden op onze wandelingen. Wat is er nou mooier dan zonlicht door gouden beukenblad? Of wacht, schreef ik in het voorjaar al dat er niets mooier is dan jong groen beukenblad? Laten we het er maar op houden dat ik dol ben op beuken; blad, nootjes, machtige stammen. Ieder seizoen heeft zijn charme, maar niets is zo majestueus als een beukenlaan in de herfst. Een gouden portaal.

Yes we can

door the Pointer Sisters

Now's the time for all good men
to get together with one another.
We got to iron out our problems
and iron out our quarrels
and try to live as brothers.
And try to find a piece of land
without stepping on one another.
And do respect the women of the world.
Remember you all have mothers.
We got to make this land a better land
than the world in which we live.
And we got to help each man be a better man
with the kindness that we give.

I know we can make it.
I know darn well we can work it out
.Oh yes we can, I know we can can
Yes we can can, why can't we?
If we wanna get together we can work it out.

And we gotta take care of all the children,
the little children of the world.
'cause they're our strongest hope for the future,
the little bitty boys and girls.

We got to make this land a better land
than the world in which we live.
And we got to help each man be a better man
with the kindness that we give.

I know we can make it.
I know darn well we can work it out.
Oh yes we can, I know we can can
yes we can can, why can't we?
If we wanna, yes we can can.

Gelukkig hadden we de foto's nog.

Een hele mooie saprofyt, een soort waaiertje, elfenbankje, wat dan ook. Mooi en nog nooit gezien.

Een waslakzwam? Maar dan wel heel dik. Gezien de gutatiedruppels wellicht een kaaszwam.

Deze ken ik, de roodgerande houtzwam oftewel de Fomitopsis pinicola.

Halverwege de wandeling bij de volgende molen, de Katzenmuehle. Heel mooi, met picknickplaats, vervallenbruggetje en natuurlijk een kruisbeeld. We zijn wel in Duitsland ;-).

Hogingzwam en tonderzwam, de stam wordt vrolijk genuttigd.

Wandelingen genoeg om uit te kiezen, wij namen de A2 in combi met de A5. Het Hermansdenkmal en de Externsteine waar we vorig jaar waren kun je ook prima te voet bereiken.

Over de beek naar het hotel, erg romantisch en mooi. Wel veel blad van de kastanje om elke dag weg te vegen.

Duitsland, Halloween en de verdwenen tekst.

Heb je net een blog af over je omzwervingen in de Herfstvakantie, floept je internetbrowser eruit. Alles verdwenen. En ik heb nog geen moed gehad om alles opnieuw te plaatsen. Er stonden namelijk plaatjes bij, en daardoor ging het mis. Dus als ik nu weer plaatjes plaats...... Mijn oplossing gaat worden dat ik gewoon de plaatjes in een ander logje ga zetten.

Duitsland dus, met omzwervingen. Één plaatje ga ik in dit blog bijplaatsen. De foto van mijn nieuwe jas. Prompt ging namelijk mijn enige jas voor tussenseizoenen kapot tijdens onze trip, dus ik heb een nieuwe gekocht. Niet in de Bijenkorf waar wij op dat moment net liepen, maar er tegenover. Ik vind m mooi, sierlijk, niet te saai en toch lekker neutraal.

Duitsland was heerlijk, een verademing. Het landschap was prachtig, ook al hebben we niet veel zon gezien. Maar we hebben wel droog weer gehad voor de wandeling, en toch veel moois gezien. Paddestoelen, vakwerkhuizen en een heerlijk hotelletje. Midden in het bos, achter een slagboom, met een beekje en korenmolen en enorme Biergarten.

Omdat het hotel aan de beek lag begonnen alle wandelroutes heuvelopwaarts, en dat hebben onze spieren gevoeld. De wandeling op woensdag was heerlijk. Eerst lekker ontbijt in het hotel, daarna de koffers inpakken en de benenwagen genomen. De planning was een rondje van 5,5 km, en als het kon iets langer. Uiteindelijk hebben we 2 routes gecombineerd en kwamen we rond de 10 km uit. Niet zo heel ver, behalve de heuvels dan.

De dinsdagavond hadden we ook al gewandeld, even langs de beek, beetje klimmen en via een voorde terug. Daarna heerlijk eten, maar wel de groente gemist. Als ik langer in het hotel zou blijven zou ik elders gaan eten.
En de rest? Dat komt bij de foto’s

Mooie nieuwe bril

Vanmorgen zijn we ouderwets de stad ingeweest. Nou ja stad, officieel wel natuurlijk, maar het voelt als een dorp. De taal op straat klinkt ook dorps, de afstanden zijn dorps, het winkeaanbod is groot dorps. En parkeren is niet eens gratis. Stad dus.

De mooie nieuwe bril is klaar, dus die moest worden opgehaald. Hij is inderdaad mooi, een tikkie guitig, heel klein en warm van kleur. Van het merk Umberto, van die sportverslaggever inderdaad. Die heeft een mooie lijn hele fijne brillen, en vooral deze stond direct goed. Nu maar hopen dat hij ook goed zit, dat komt zo nauw bij brillen

Verder was de koffie in de aanbieding, dus maar even wat zakken gehaald. Gezien de tijd van het jaar was het tijd voor dozen en dozen vol tissues, dus ook daar maar even 3 grote dozen van meegenomen. Tijdens de jacht naar stempelkussens vonden we kerstkaarten (hele erge) en 2 mooie overhemden. Donker met een streepje, dan zit het altijd goed. Echtgenoot wil GEEN ruitjes, herhaal GEEN ruitjes. De herhaling van het kakkers ruitjespatroon uit de jaren 80 in truien en sokken is dus ook niet aan hem besteed. Nou vond ik het toen al niet mooi, dus hij heeft mazzel. Hij hoeft niet.

Nu zijn we bezig met de laatste restjes grote schoonmaak. En met het leegeten van de koelkast. Dat gaat niet lukken trouwens, er blijft andijvie over. Iets te enthousiast ingekocht. De pompoen blijft nog wel even goed. De vleeswaren moeten maar op, dat kan ook nog wel. We eten nog wel een aantal keren brood thuis, maar warm blijft beperkt tot 1 maaltijd tot volgende week donderdag.

Elke dag buiten de deur eten is niet goed voor je portemonnee, maar het is wel leuk. Echt vakantie!

Bijna herfstvakantie

Het is prachtig weer geweest de afgelopen dagen. Zon op gouden herfstbladeren, Jacqueline van der Waals schreef er al over in de jaren 20, en sinds ik dat gedicht ooit las kijk ik nog intensiever naar de bomen.

Herfst
Vreemd, dat boom en tak zoo stil staan
In het gouden licht vandaag,
Dat de bladertjes zoo stil gaan,
't Een na 't ander, naar omlaag.

Dat het zonlicht zoo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed'ler maakt van stof,

Dat het windje in de twijgen
Zoo behoedzaam gaat te werk
En alleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,

Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of den goudglans schuw te maken
In het ijlbebladerd hout,

Of te roeren aan den vijver,
Waar zeer statiglijk en traag
Twee voorname zwanen drijven
Met hun spiegelbeeld omlaag,

En wat late najaarsrozen,
Als bewasemend amethyst,
Al den weemoed van hun broze
Schoonheid heffen in den mist.

In mooi oud Nederlands verwoordt ze hoe mooi het kan zijn in de herfst. En hoe erg ik het ook altijd vind dat de bossen kaal worden; de herfst blijft een prachtig seizoen. Ook een druk seizoen; er staat van alles te gebeuren. Woensdag lekker naar een concert waar we al bijna een jaar geleden de kaarten voor hebben gekocht. Zaterdag naar een klassiek concert. Daarna een paar daagjes huizenruil met broer en schoonzus. En dan nog een dagje naar een hotel in Duitsland. Druk, maar wel heerlijk.

Normaal gesproken verslonst het huishouden hier een 'tikkeltje' tot de schoolvakantie, en dan maken we het huis grondig schoon inclusief kastinhoud. Als je dat 5x per jaar doet hoef je niet echt terug naar de grote voorjaarsschoonmaak. Hoewel dat ook helemaal zo gek nog niet was natuurlijk. Dit keer moet het deze week maar schoon, voor de vakantie aanbreekt. Want naast het werk is er nog wel tijd, maar in de vakantie is het gewoon te druk.

Paddestoelen, fietsen en kastanjes

Ik weiger dat woord met een n te schrijven. Er zitten geen padden op 1 piepklein stoeltje, er past er hooguit 1 op. De meeste zijn te klein, dus de n kan mij gestolen worden. Dat wel weer netjes met n. Ik heb sowieso meestal de neiging eerder de e te vergeten dan de n. Een echte noorderling geworden. En altijd al een beetje geweest.



Het was nog mooi weer vandaag, vandaar dat we ondanks zware rugpijn toch nog met de auto richting bos gegaan zijn. Geparkeerd in een berm aan een stil weggetje, niet echt onder bomen. Het is te veel herfst om onder mooie grote bomen te gaan staan; er komen eikels en kastanjes genoeg naar beneden. De gemiddelde hazelaar en beuk kun je wel riskeren dit jaar, beide noten zijn er niet veel. Het schijnt een goed walnotenjaar te zijn, maar walnoten vind je hier in de buurt niet. Ik niet tenminste. En het is een goed platanenjaar, maar dan alleen op de singel. In het bos weet ik ook geen plataan te vinden.

Wel hele mooie paddestoelen. Paddestoelen zijn de bloemen van de herfst. Ze hebben ongeveer dezelfde functie en ze zijn even mooi. Ze geven kleur, hoewel de meeste niet opvallen. Staar een paar minuten naar een tapijt van beukebladeren, en langzamerhand zie je de zwavelzwammen, amethistzwammen, mycena (wij noemen dat filosoofjes) en tig andere zwammen voor je ogen. Ze waren er al, je zag ze alleen nog niet.

Vandaar dat wij in de herfst ook steevast wandelen en niet fietsen. Je gaat op de fiets domweg te snel om al die fijne nuances te zien op de grond. Je bent er ook te ver van af. Om nog maar te zwijgen van de harde wind vandaag. Zelfs lopend ontgaat je veel, dus stilstaan is erg goed voor het vinden van mooie paddestoelen. We weten dat het seizoen begint op naaldhout, maar dat ondertussen de meeste zwammen op loofhout te vinden zijn. Ook eronder, in de laag humus van jaren her is nu veel te vinden. En op stammen, takken en stronken nog het meest.



Je ziet dan snel de hele gewone paddestoelen over het hoofd, ook al zijn ze mooi rood of geel. De bijzondere vondst van vandaag was de stekeltrilzwam. Hij heet ook wel ijszwam en we hadden hem nog nooit bewust gezien. Al dachten we eerst dat het een judasoor was.

Maar de mooiste zwammen zijn misschien wel de russula's, rood, geel, grijs, regenboog. Mooi van vorm, prachtig van kleur, en overal te zien.

Het bos was vredig; er reden niet al teveel fietsers. Ook al was er een route afgezet met strak wit/rood lint, waar af en toe wel iemand gebruik van maakte. Dat lint ging dwars over paden, over de gewone atb-route en over fietspaden. Op 1 geasfalteerd fietspad was het lint al een de kant gelegd; terecht. Het is niet zo dat voor 1 parcours het gebruik van het hele bos geclaimd kan worden. En op een wedstrijd zit niemand te wachten, dat geeft overlast van geluid en afval.

Niet zo lang voor het eind van de wandeling wachtte ons nog een mooie bonus. Op de vijfsprong lagen bolsters van een tamme kastanje. Gelukkig nog een stuk of wat toch wel mooie vruchten, nog door niemand meegenomen. We hebben een handje vol geraapt. Met je schoenen de bolsters openwurmen en dan voorzichtig de dikste kastanje van de 3 eruit peuteren. Heel voorzichtig, de tamme kastanje heeft vreselijke stekels op de bolster. Meestal is de middelste vrucht de dikste, en ook vaak de enige die de moeite waard is. Een enkele keer zitten de 3 vruchten niet op een rijtje, en dan zijn er meer de moeite waard. Maar een bolster zonder 3 vruchten heb ik nog nooit gevonden. Terwijl in de wilde kastanje alle aantallen voorkomen, van 1 tot 3. Maar ook die zijn mooi. En nuttig. Want een gekregen kastanje brengt geluk.

Everything counts

Onvermijdelijk kwam ik ook bij deze tekst uit. Het mooist live, met een onophoudelijk zingend publiek.

Lyrics Depeche Mode

The handshake seals the contract
From the contract
there's no turning back
The turning point of a career
In Korea being insincere
The holiday was fun-packed
The contract still intact

The grabbing hands grab all they can
All for themselves - after all
The grabbing hands grab all they can
All for themselves - after all
It's a competitive world
Everything counts in large amounts

The graph on the wall
Tells the story of it all
Picture it now
See just how
The lies and deceit gained a little
More power
Confidence - taken in
By a suntan and a grin
Everything counts in large amounts.

Nergens over

Het gaat helemaal nergens over. Het gaat over geld, en geld is niks. Een afspraak, een middel, geen doel. Niks essentieels. Ik zit ook met schitterende ogen naar de tv te kijken, opgewonden door de gebeurtenissen. Het is niet niks wat er allemaal gebeurt. Maar het gaat nog steeds nergens over. Cijfers op papier, en als ze wegwaaien of vergeten worden is er niks meer. Niet eens een herinnering.

lyrics Monty Python

Why are we here, what's life all about?
Is God really real, or is there some doubt?
Well tonight, we're going to sort it all out
For tonight it's the Meaning of Life.
What's the point of all this hoax?
Is it the chicken and the egg time,
Are we just yolks?
Or perhaps we're just one of God's little jokes.
Well ça c'est the Meaning of Life.
Is life just a game where we make up the rules,
While we're searching for something to say,
Or are we just simply spiralling coils,
Of self-replicating DNA?
In this life, what is our fate?
Is there Heaven and Hell? Do we reincarnate?
Is mankind evolving or is it too late?
Well tonight here's the Meaning of Life.
For millions this life is a sad vale of tears,
Sitting round with nothing to say,
While scientists say we're just spiralling coils,
Of self-replicating DNA.
So just why, why are we here?
And just what, what, what, what do we fear?
Well çe soir, for a change, it will all be made clear,
For this is the Meaning of Life
-c'est la sens de la vie,
This is the Meaning of Life.

Aandelen

Zo af en toe is er de prikkel om eens aandelen te kopen. Zeker als je spaarrekening weer op de juiste hoogte is. Ik koop soms een staatslot, en zoveel anders is het niet. Fortis staat op €3,64 nu, zoveel lager kan het niet worden, dus het moet wel weer omhoog. Als het op €5,00 staat is er al flinke winst. €37,- per €100.- die je er in steekt. Het is verleidelijk.

Maar zo tegen mijn opvoeding in. En eigenlijk ook wel heel erg tegen mijn idealen. Geld is iets wat je gebruikt om normaal van te leven, om normale dingen van te doen, en als je over hebt: om anderen een normaal leven van te gunnen. We wonen niet in een bananenrepubliek, hier horen mensen niet van honger of kou om te komen, we zorgen voor elkaar. Je betaalt braaf je belastingen en je werkt hard voor jezelf. Je onderhoudt je eigen spullen, en wie geen zonde heeft werpe de eerste steen.

De kredietcrisis zegt me eigenlijk helemaal niets. Op persoonlijk vlak raakt het me niet. Er is nog net zoveel waardevol bezit in omloop, huizen zijn nog dezelfde huizen als gisteren, de euro die ik verdien is nog hetzelfde geld en het brood kost nog hetzelfde. Geld verdwijnt niet zomaar, ook niet in aandelen. Pensioenen zijn nu misschien minder waard, maar ook dat is relatief. Als je niet kunt relativeren: kijk dan naar de lessen van 1929. Er was toen geen dubbeltje verdwenen, geen dollar minder om uit te geven. Alleen de verdeling was van de ene op de andere dag heel anders. Veel mensen werden heel arm, een paar mensen werden heel rijk.

Misschien is dat nu anders. Het lenen om te beleggen is al weer een paar jaar uit de mode. Dat wordt wel gedaan, maar niet door veel kleine lieden. Kleine lieden hebben een portefeuille met gemengde aandelen, als appeltje voor de dorst. Dat appeltje kun je kwijtraken, maar honger krijg je niet. Grote lieden verliezen en winnen nu heel veel. Maar het dagelijks leven wordt niet bepaald door de AEX, hoe hard dat ook geroepen wordt. Je werkt niet voor de winst van de aandeelhouders: je werkt om zelf een boterham te verdienen. En als het goed is werk je ook nog eens voor een groter maatschappelijk belang en met plezier en een doel.

De bazen krijgen harde klappen, en ze zijn niet voor niets baas geworden. Ze hebben gemiddeld minder geweten en meer huid dan de kleine man. Dus de klappen zullen heus wel zoveel mogelijk verhaald gaan worden. Zo als altijd. Tienden zou ik graag weer willen geven: als je even rekent kom je als snel op een belastingpercentage van zo rond de 80% van je loon. Inkomstenbelasting, btw, accijns. Maar echte enorme afgrijselijke gevolgen verwacht ik nog steeds niet.

We kunnen gewoon nog normaal wonen met zijn allen, dan maar wat minder ruimte per persoon. Er kan in Nederland en bij onze directe buren gewoon netjes voedsel genoeg geproduceerd worden. Het kan even duren voor het genoeg is, het kan zijn dat we niet meer allemaal vlees kunnen eten zovaak we dat willen, maar honger hoeft absoluut niet. Kleding en schoeisel kunnen we zelf maken. Onze kinderen kunnen naar school. Zelfs vakantie kan wel, al zal het misschien wat dichterbij huis worden.

Er is eigenlijk niets aan de hand. Er hoeft niets gevreesd te worden. We zitten nog steeds op een riant stukkie wereld. De luchtballon mag dan kapot gaan: ik hoef geen ballon. Zelfs niet à €3,64.

Bril

Ik ben zo blij dat ik nog nooit een bril heb hoeven dragen. Ik lees graag, ook terwijl ik in bed lig, en dan zit een bril behoorlijk in de weg. Ik ben ook een sloddervos, dus natuurlijk zou ik mijn bril verliezen. En het grootste voordeel is natuurlijk dat ik goede ogen heb, en geen bril nodig. Ik geloof dat ik tot een minderheid behoor. Nog een paar jaar en dan treed ik toe tot de meerderheid, maar zover is het nog niet.

Nou hebben we iets met brillen uitzoeken. De goede wc-bril vinden was lastig. Om het simpel te zeggen; we hebben er weken over gedaan. Hij moest zachtbeige zijn, niet te lang voor onze korte wc. Niet nog meer ruimte innemen in ons veel te kleine hokje. Niet van dat hele zachte plastic en toch ook weer niet van hout wat kan kieren en trekken en vies worden. Hij was duur en alleen verkrijgbaar in een bouwmarkt ver weg, maar het is gelukt.

Vandaag zochten we een gewone bril. De glazen van de bril van mijn man zijn niet simpel. Varifocus, met cilinder. Dus geen grote bril, want anders wordt het zo zwaar en worden de randen zo dik. Maar ook geen al te klein montuur, want anders lijkt het alsof je de hele dag tv zit te kijken. Blik op de weg is mooi als je op de bank zit, maar niet achter het stuur.

Ik denk dat we aardig geslaagd zijn. Al sla je steil achterover van de prijs natuurlijk. Maar dat komt hoofdzakelijk door de dure glazen. Daar kun je toch niets aan doen. Het montuur is niet gratis maar wel mooi en stijlvol. Modern, nieuw, in een warme kleur en niet meer zo heel vierkant. Eigenlijk verrassend klassiek, maar ook wel heel vernieuwend. Ik was er meteen weg van, mijn man vond dat ie meteen goed zat. Nog even wachten tot de glazen er zijn. Dan kan hij het zelf ook zien en beoordelen.

Weekmenu

Al ruim een jaar werken we met een weekmenu. Wel makkelijk om inkopen te doen. Je gaat gewoon 1x per week naar de winkel en haalt aanvullingen op de voorraad. Alleen verse dingen haal je dan misschien later nog: zelfs in de koelkast blijft een krop sla niet zo lang goed.

In de zomer komt er tegenwoordig zoveel uit onze tuin dat het dan niet handig is. Je weet vantevoren niet of er 1 of 2 porties sperziebonen rijp zullen zijn. Of er prei en uien gerooid moeten worden, of dat de koude nachten zorgen dat het nog wat uitstellen.

Maar zoals nu in de herfst is het wel heel handig. Wat er nog vers uit de tuin komt kun je veel beter inschatten, en verder verwerk je de groente uit de vriezer. We moeten wel een grotere vriezer, maar dat is een ander verhaal. Voorlopig levert de tuin nog verse bonen, vers fruit en de kas nog verse tomaten.

Maar het is ook de tijd van stoofpeertjes, hachee en kapucijners. Dus voor volgende week is ons menu:

zo 21 aardappel, asperge met ham en ei, bieflapje
ma 22 tortellini met tomatensaus en geraspte kaas
di 23 rijst, kerriesaus met koolvis en ananas, sla
wo 24 restjes
do 25 kapucijners met ui en spek
vr 26 prei met gehakt (ovenschotel met appel en aardappel of macaroni met dille en room)
za 27 patat met zelfgemaakte vleesjes in knoflooksaus, sla

Het grappige is dat de zaterdag wel op de planning staat, maar ik denk niet dat we dan thuis eten. Maar misschien eten we dit wel buiten de deur?

Kleine dappere boom

Op 3 mei maakte ik foto's van de bloesem aan onze appelboom. Vandaag heb ik foto's gemaakt van de appels. De takken buigen door. Als er geen paal bij stond zou de boom scheuren of breken. Nu buigt de boom en hangt aan de riemen. Helemaal vol. Zo dapper.

Nieuw adres huispagina

Planet internet wordt langzamerhand opgegeten door KPN. Jammer, want de service is geminimaliseerd nu. Planet was goed, zeker de helpdesk. De KPN heeft uitsluitend huppelkutjes in dienst die niet mogen doorverbinden, niets weten en eigenlijk niet goed kunnen verwoorden wat je graag wilt. Of wat je klacht is.

Zo is onze telefoonlijn al een tijd zo slecht dat we een nieuw toestel hebben moeten aanschaffen om overhoofd nog te kunnen bellen. Lastig, als je gebeld wordt en om de 10 minuten valt de lijn uit. Of dat je zelf niet kunt bellen. Nu hebben we alleen nog storing en ruis om de paar minuten, en alleen af en toe vervalt de verbinding. Leve KPN.

Ruim een maand geleden is ook internet qua naam overgenomen. Het heet nu kpnplanet, of mijnkpn. Ter onderscheid van de oude klanten, voor hen heet het gewoon kpn. Ook onze homepage is omgedoopt. Ik heb na weken zoeken eindelijk een adres gevonden waaronder de pagina weer zichtbaar is. NIET de verandering die per brief, e-mail en op de homepage van planet aangegeven staat. Dat zou ook een wonder zijn, want alledrie gaven ze een andere oplossing voor het terugvinden van de eigen bestanden.

Het belangrijkst is dat ik de bestanden toch teruggevonden heb. Ze staan weer onder de link "eigen pagina" rechts. En ik zet er zometeen wat foto's op van de wandeling van vandaag. Hmm, zou je van een heksenboleet poeder kunnen maken à la anthrax?

September

Het echte leven begint weer, het parlementaire jaar wordt geopend. Mensen zijn weer druk bezig alsof er nooit een zomervakantie geweest is, het is weer bijna nine-eleven en het lijkt wel herfst buiten. Ik heb het niet zo op september.

Er is wel één heel groot voordeel aan de maand september. Het is de maand met de meeste paddestoelen. Of dat werkelijk zo is weet ik eigenlijk niet een, maar gevoelsmatig is dat wel zo. Dus batterijtjes in de lader, fototoestel in de rugzak en naar buiten dan maar.

De laatste paar weken is het seizoen al weer zichtbaar begonnnen. En hoewel ik daadwerkelijk het hele jaar wel paddestoelen zie, ook wel verse, het lijkt toch wel of het nu het hoogtepunt is. Wanneer zie je in 1 wandeling een heel jonge en een bijna verlepte dennenvoetzwam? Prachtige piepjonge bovisten naast een oud, opengebarsten en volgeregend exemplaar?

De kans op het vinden van nieuwe soorten wordt natuurlijk wel kleiner. Zeldzame paddestoelen weet ik wel te vinden, maar nieuwe soorten voor mijn persoonlijke lijst zijn moeilijker. Ik zou zo graag een inktviszwam zien. Of aardsterren in Nederland. Weer eens heksenboter. Alleen die namen al; zo grafisch.

Het weer werkt in ieder geval mee vandaag. Vanmorgen zonnig en mooi, nu dreigend, veel wind en kouder. Nu nog een koude nacht en dan komen ze als paddestoelen uit de grond. Gni!

Ik hou van mij

Harry Jekkers

"Ik hou van.. mij" hoor je nooit zingen
"Ik hou van mij" wordt nooit gezegd
maar ik hou van mij ga ik toch zingen
want ik hou van mij, van mij alleen en ik meen het echt!

Ik hou van mij, want ik ben te vertrouwen
Ik hou van mij, van mij kan ik op aan
Ik hou van mij, op mij kan ik tenminste bouwen
Ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan!

Ik blijf bij mij, en niet voor even
Ik blijf bij mij, voor eeuwig en altijd
ben zelfs bereid mijn leven voor mezelf te geven
ik blijf bij mij, totdat de dood mij scheidt!

Ik hou van jou zeg ik soms ook wel
Ik hou van jou, schat en ik meen het echt
maar ik hou van jou zeg ik alleen maar voor de spiegel
zo komt ik hou van jou weer bij mezelf terecht!

Ik hou van mij, van mij, van mij
en van geen ander!
Want ik ben verreweg, de leukste die ik ken,
Ik hoef mezelf zonodig ook van mij niet te veranderen
ik blijf bij mij mezelf, gewoon zo als ik ben

Want "ik hou van jou" betekent meestal:
"schat, hier heb je mijn problemen, los maar op!
ik leef in een hel en verwacht van jou de hemel" (ja)
Je geeft de hel weg, dank je wel zeg, rot lekker op

Want houden van een ander, dat heb jij alleen maar nodig
omdat je niet genoeg kan houden van jezelf
Hou van jou joh, maak de ander overbodig,
want ware liefde, geloof me, begint áltijd bij jezelf

want "ik hou van jou" is niet de sleutel tot de ander
maar "ik hou van mij", al klinkt het bot en slecht
want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars
als ie "ik hou van jou" tegen een ander zegt.

Taekwondo

Heb ik net besloten mijn taekwondo weer eens op te pakken, komt de sport heel slecht in het nieuws. Ik heb er met verbazing naar zitten kijken. http://www.youtube.com/watch?v=nrwwJoWLkaU De sport die ik ooit begon als zelfverdedigingsles werd gebruikt om aan te vallen. De Cubaan had ondanks al die jaren oefenen duidelijk nooit begrepen waar het om draait.


Dat is trouwens wel iets wat mij opvalt. Ondanks alle jaren oefenen ben ik niet goed in zelfverdediging. Ik kan redelijk voor mezelf opkomen, overkomen als een zelfbewuste, zelfs arrogante vrouw. Maar echt goed voor mezelf zorgen kan ik niet.

Elke keer weer kom ik griebels tegen die me met gladde praatjes een poos voor hun karretje spannen. Heel mooi op het eerste gezicht, maar de achtergrond deugt niet en de inhoud is verrot. Het ergste is dat ik niet eens zeker weet of de mensen om wie het gaat zelf door hebben hoe verrot ze zijn. Of ze bewust manipuleren, of dat het autisten zijn die gewoon een overlevingsmethode hanteren. Een ding is zeker, uiteindelijk vechten ze vals en word ik geslagen.

Ik weet ook wel dat ik het laat gebeuren. Ik vecht, ik geef niet op, ik zoek overal de confrontatie. Ik hou niet van mezelf, en ik zorg niet goed voor mezelf, dus ik hanteer die overlevingsstrategie. Die werkt over het algemeen heel goed, maar bij griebels werkt het averechts. Tenminste, in het begin. Als ze me kwaad krijgen kennen ze me nog niet: ik ga door tot ik win. Niet ten koste van mezelf, maar ik ga door tot ze beseffen dat je verloren hebt op het moment dat je slaat.

Ik ben bezig met dat probleem in mij, met wie ik nou eigenlijk vecht en waarom ik altijd slaag krijg.In ieder geval ga ik op doktersadvies op zelfverdediging. En dus dacht ik weer aan Taekwondo. Tot die Cubaan roet in het eten gooide.

Eigenlijk wel frappant, want verder heb ik intens van de Olympische Spelen genoten. Op naar Londen!

Vakantie in Duitsland

Het lijkt wel of ik vandaag vakantie heb gehad. Het begon eigenlijk eerder deze week. Mijn man werkt weer, en ik moet weer met de grote stroom meezwemmen. Meedoen met volwassen mensen terwijl ik nog steeds helemaal niet volwassen wil zijn. Normaal doen, carrière maken, hard werken en je kop houden. Niks voor mij, en dus gaat het niet zo goed. Ik zat alleen, verkouden, en er kwam niets uit mijn handen. Zelfs de simpelste dingen niet. Ik heb gebeld maar kreeg een antwoordapparaat. Ik heb geschreven maar de brief werd te slecht om op te sturen. Gesurfd maar niet gevonden, en dat overkomt me niet zo vaak.

Woensdagavond was de maat vol: ik voelde me waardeloos en eenzaam. Manlief had zijn werk en vertelde dat hij maandag weer weg zou zijn, tegen de verwachting in. Ik voelde me zielig en verward en verlaten. 's Nachts droomde ik. Niet dat het op papier zo'n nare droom lijkt, maar voor mij was het een nachtmerrie.

Ik dwaalde door een verbouwde kerk, een Duitse Romaanse kerk met 2 torens. Als kerk was het niet meer in dienst. Een deel was koffieruimte en ontmoetingzaal, een deel was winkel waar ze sjarrewarrie verkochten, en er was een fietsenzaak. In mijn droom liep ik met mijn man de sjarrewarrie te keuren voor de uitverkoop. Alles wat echt rotzooi was mocht weg, en de winkel zou dat nooit meer gaan verkopen. Dus alle plastic, lachende laven, duiveltjes in doosjes, kinderspeelgoed met veel lawaai en plastic...het kreeg een sticker en zou in de container gaan.
Vervolgens liepen we door de fietsenwinkel, en daar was ook heel veel rotzooi. Alle nephelmen, plastic fietsen zonder ketting, alle rotzooi, wij mochten het weggooien. Soms met hele dure prijskaartjes en nog in de doos of plastic verpakking.

Hoe ik van die winkel in de toren kwam weet ik niet meer, maar in mijn droom was ik heel logisch een ladder opgeklommen naar een platform in de linkertoren (als je voor de kerk staat links). Mijn man was bezig de ladder op te hijsen, om hem tegen een richel hoog in de muur te zetten. De ladder was lang, van hout en niet erg stevig in de knik omdat hij zo languit stond. De richel was zo hoog als een hooiberg.

De muren van de toren waren wit, mooi afgewerkt en bovenin waren aan 3 kanten mooie ramen, kleine boogvormige. Sommige met glas in lood, maar genoeg met gewoon glas zodat er goed licht scheen op de muren en de ladder. Tegen mijn gewoonte in (ik heb behoorlijke hoogtevrees) klom ik de ladder op naar een smalle richel bovenin, met ongeveer 2 meter muur onder de ramen. Die muren hingen vol met kunst, behalve de muur zonder ramen. Daar stond een klein aanrechtje, zodat je koffie kon zetten en schoonmaakspullen. Er was ook een kraan en water.

Vlak voor mijn ogen hing geen schilderij, maar een verknipte tekening van wilde rozen in allemaal kleine raargevormde lijstjes, van blinkend goud. Ik vond het niet mooi: heel kitscherig. Onze kat stond op dat moment aan mijn voeten te schreeuwen, het gekke beest was ook de ladder opgeklommen en durfde nu natuurlijk niet naar beneden. Ik ook niet trouwens, maar mijn man was weg. Een andere weg dan de ladder kon ik niet vinden, hoewel ik wist dat ik op het dak van de kerk kon komen, en zelfs op het dak van de toren zelf. Maar met mijn hoogtevrees. Ik kroop in elkaar en jankte van angst, met een schreeuwende kat naast me en zonder uitweg.

De droom is door mijn man wel uitgelegd, maar staat me nog heel levendig voor ogen. Ik word er nog steeds een beetje bang van. En ik ben nog steeds een beetje uit mijn doen. Om toch weer wat op te vrolijken, en om nog een beetje vakantiegevoel te krijgen hebben we vandaag een dagje Duitsland gepland. Winkelen in een Duitse supermarkt vinden we beide leuk, en we moesten toch de wekelijkse boodschappen halen. We zijn naar Lingen geweest, een leuk stadje niet zo ver over de grens. Het is fijn daar, niet heel groot maar wel compleet, niet alleen een supermarkt maar allerlei winkels en een leuke markt en wat oude huizen.

De zon scheen, we hebben lekker brood en (zelfgemaakte kers-) tomatensoep gegeten op een bankje, flesje drinken in de stad en later een broodje van een bakker. Het was een leuke dag, echt een minivakantie. Op het marktplein was een groepje kinderen lekker aan het spelen met de fontein. Vooral van 1 rebels jochie genoot ik: hij probeerde met zijn hand alle stralen te belemmeren zodat ze goed gingen spuiten. Zoveel lol.

Wat fijn om zo dicht bij huis even heerlijk in het buitenland te zijn.

Caldo Verde

Caldo verde (Portuguese groene soep)

Bereiding 30 minuten

Kooktijd 1 uur 30 minuten

Ingrediënten:

2 grote uien, fijn gehakt

4 teentjes knoflook, geplet

60 ml olijf olie

1 chorizo worst

6 grote aardappelen

1.5 liter bouillon (groente of kip)

en verse zwarte peper naar smaak

2 laurier bladen

1 groene kool

Bereiding:

Stoof de uien en knoflook zacht tot ze doorzichtig worden. Snij de worst in heel kleine stukjes en roer door de ui. Na nog een paar minuten stoven kunnen de aardappelen in blokjes erbij. Laat die ook een paar minuten stoven zodat ze de smaak van de worst opnemen. Voeg de bouillon, peper en laurier toe en laat het koken tot de aardappel zacht is. Snij ondertussen de kool fijn (of rasp ze grof.) Pureer de gare aardappelen in de bouillon zodat de soep bindt. Blancheer de kool 1 minuut in een andere pan met kokend water om ze minder bitter te maken, laat goed uitlekken en roer door de bouillon. Voeg kool toe naar smaak, hoe meer kool, hoe dikker de soep. Laat nog een paar minuten sudderen tot de soep de kleur van Jade krijgt. Serveer met vers gebakken boerenbrood.

Verjaardag en stad.

Gisteren ben ik weer een jaartje ouder geworden. Nou ja, gewoon een dag natuurlijk, maar het heet een heel jaar. Leuk vind ik dat niet, maar ik zou ook geen puber meer willen zijn, of aan het begin van mijn carrière staan. Dat doe ik eigenlijk toch nog steeds, door voortdurend nieuw werk te zoeken. Momenteel ben ik weer driftig zoekende. Met hulp dit keer, maar toch, baan 4 binnen 3 jaar.....zitvlees heb ik niet.

Ik ben ook goed aan het kijken welke richting ik nu uit wil. Niet-commercieel staat elke keer meer tegen. In ieder geval moet het nou eens zakelijker, met doelen waar je ook daadwerkelijk op afgerekend wordt, en een bijstelling van je taakomschrijving als blijkt dat de invulling anders is. Geen regels om de regels meer a.u.b., geen gemiereneuk op de vierkante centimeter.

En vandaag hebben we heerlijk door de stad gebanjerd en inkopen gedaan. Over de markt, naar de pasfotowinkel (niet voor mij maar voor echtgenoot, zonder baard! Als ik dit ooit nog teruglees en het blijkt dat echtgenoot weer een baard heeft: er zijn foto's van, er is bewijs:-).) Toen een cd gekocht die ik eigenlijk al lang wil hebben. Koffie gedronken op een dakterras (zalig weer, maar wat zijn die duiven brutaal.) Over de markt geslenterd en kruiden ingeslagen. Eindelijk staande zeven gevonden na jaren zoeken. Bij de kookwinkel een nieuwe nootmuskaatrasp gehaald, en de goede aardappeldunschillers. Naar de stripwinkel voor aanvullingen maar die hadden ze niet, dus die ga ik bestellen.

Toen een heel eind gelopen naar een goede juwelier en daar een ketting gehaald voor elke dag, van goud, mijn echte verjaarscadeau. Ietsje terug naar de bioscoop en kaartjes gehaald voor Wall-e. Patatje gegeten op een terras (was ook al heeeeel lang geleden.) Wall-e gezien, erg mooi, flinterdun verhaal maar erg ontroerende scènes. Naar de auto gelopen (onze kilometers wel gemaakt vandaag, want op een gratis parkeerterrein gezet.) Naar huis gereden en nu aan de koffie met overgebleven gebak.

Vakantie is ZO vermoeiend.

Concept

Soms schrijf je stukjes die heel enthousiast begonnen zijn, maar die je even niet af kunt maken. Dan sla je het op, noemt het concept en maakt het later af. Soms begin je dan opnieuw, soms maak je het gewoon af, en soms blijft het staan in de lijst. Dan vind je het heel veel later nog eens, en kijk je met een flauwe glimlach naar wat je toen begon en nooit afgemaakt hebt. Of met een halve traan. In mijn lijstje bij dit weblog staan nog 2 concepten van verhaaltjes die ik ooit nog wel eens opnieuw zal starten en delen.

Net was ik aan het zwemmen op het internet (veel leuker dan surfen) en kwam ik een libelle tegen. Heel mooi getekend, en bedoeld als weergave van verloren illusies. Bij sommige indianenstammen was de libelle daarvoor het symbool. Net zoiets als een onafgemaakt concept dus.

Mijn hele leven bestaat uit projecten, concepten en illusies. Hoezo midlifecrisis?

Onzekerheid

Nog nooit heb ik geweten waar ik over 5 jaar zou zijn. Dat kon gewoon niet, met mijn gezondheid. Of ik maakte me er gewoon niet druk over, of ik wist gewoon zeker dat het zo zou veranderen dat ik het toch niet kon voorspellen. Vijf jaar geleden was het 26 juli 2003. Ik had toen net mijn huidige man meegenomen naar de bruiloft van mijn broer. Dat was even wennen voor de familie, dat de jongste zus iemand meebracht. Dat moest wel serieus zijn.

Vijf jaar geleden trok mijn huidige man bij me in, ging ik samenwonen. Ik was druk, heel druk met het inpakken van mijn spullen omdat 'mijn huis' ging veranderen in 'onze flat'. Ik zou een man en een kat erbij krijgen, dus andere meubels, andere indeling, andere vloerbedekking, andere verf. Elke avond als ik thuiskwam van mijn werk zette ik eerst nog even de geschuurde drempels in de Glitsa, voor ik weer met een project bezig ging. Naar de winkel, verven, inpakken.

Vijf jaar geleden had ik net een ontslagronde overleefd op mijn werk, maar ik wist dat het minder leuk zou gaan worden. Ik kreeg weer een andere functie, weer ander werk, weer een andere baas, weer een andere standplaats. Het veranderde voortdurend, maar ik kon tenminste op de fiets naar het werk.

Vijf jaar geleden was ik net op vakantie geweest naar Korfoe, mijn eerste kennismaking met Griekenland. Die kennismaking is goed bevallen, ik ben van het land gaan houden. Of ik er zou willen wonen weet ik niet, maar ik droom wel eens van een strandhuis op Kreta of Lesbos. En ik zou heel tevreden zijn met een eenvoudig boerenbestaan, mits ik internet tot mijn beschikking heb.....gni.

Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat die man van mij toch echt met mij zou willen trouwen. Vijf jaar geleden had ik geen idee dat ik een koopwoning met een grote tuin zou hebben, die nu al weer veel te klein wordt.
Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik nu alweer 3 banen verder ben, en weer op zoek naar iets nieuws.
Vijf jaar geleden dacht ik dat ik misschien wel een rijbewijs zou kunnen halen. En nu heb ik hem al weer bijna vijf jaar (stiekem ben ik best een beetje trots dat ik m in 1x afrijden gehaald heb)

Ik heb geen flauw idee waar ik over vijf jaar zal zijn, maar ik kan me er ook niet druk over maken. Ik ga eerst mijn lange haar eens laten knippen, halflang met een model en een kleurtje, denk ik. Ik ga nog even klussen en vakantie vieren, en uitslapen, en wandelen, en tutten en mijn tijd verdoen. Ik ga een maquette maken van het droomhuis wat ik in mijn hoofd heb zitten, of in ieder geval tekeningen. Ik ga nog nagenieten van de documentaire over Frank Gehry die o.a. het Guggenheim in Bilbao ontworpen heeft.

Vijf jaar is een eeuwigheid!

Juni 2008

De Frambraam is heel lekker. Mijn ouders zijn gisteren op bezoek geweest en hebben een bakje meegenomen voor op brood. De aardbeien zijn zalig, de witte framboos is lekker, de rode ook en de wilde is bijna geschikt voor consumptie. We hebben al tuinbonen uit eigen tuin gegeten, al peulen en de bieten zijn klaar voor de oogst. De sla is grotendeels geschoten (foei;-), de radijzen hebben het formaat meiknol en alles heeft zojuist een prachtige dot regen gehad. Het was noodweer, en ik was net te laat met mijn fototoestel. Ik heb nog net wat foto's van de staart, en een buurman met een verstopping op het dak.

De tuin geeft veel voldoening, het werk niet. Het is te veel en te onduidelijk en te makkelijk. Ik kijk uit naar de vakantie, 11 dagen Duitsland. Oppas voor de poes is geregeld, oppas voor de tuin. Zelfs als ze hem helemaal leegeten vind ik het geweldig. Even iets heel anders.

Het bijpraten blijft dus beperkt dit keer. Ik ben geen mens meer na al dat overwerk. Misschien volgende keer.

Lente

Jules de Corte

Zomaar een liedje van de lente
Al hebben we heus nog heel wat koude voor de boeg
Van hoe de winter u bekomen is, heb ik echt geen flauwidee
Waarschijnlijk dat 't beurtelings wat tegen viel en mee
Maar kouwe narigheden waren er genoeg

Maar kom, sla de feestelijke trom
Blaas de feestelijke fluit
Want de winterwijs is uit

Zomaar een liedje van de lente
Al zijn de hagen en de bomen nog niet groen
Maar elke morgen zit de merel op 't topje van 't dak
Te zingen en te fluiten, met een flair en een gemak
Waarvan ik dikwijls denk: kon ik 't zo maar doen

Maar kom, sla de feestelijke trom
Blaas de feestelijke fluit
Speel de feestelijke bas
Want de lente nadert ras

Zomaar een liedje van de lente
Hoewel uw kacheltje z'n waarde nog bewijst
Maar bij de buren is de schoonmaak toch al heus eenheel eind heen
Bij ons zal 't ook heel gauw gaan beginnen, naar ik meen
Wat van m'n zenuwen beslist weer heel wat eist

Maar kom, sla de feestelijke trom
Blaas de feestelijke fluit
Speel de feestelijke bas
Draai de feestelijke lier
Want de lente is weer hier

Zomaar een liedje van de lente
Al zijn bezigheden nog zo van gewicht
En als de welvaart u beveelt te blijven letten op uw zaak
Riskeer dan eens een gulden of desnoods een keer een knaak
Om te genieten van wat warmte en wat licht

En kom, sla de feestelijke trom
Blaas de feestelijke fluit
Speel de feestelijke bas
Draai de feestelijke lier
Dans de feestelijke rei
Morgen is't alweer voorbij

Bijkletsen

Mijn vader is weer thuis uit het ziekenhuis. Maar het leven gaat zo hard, dat was ik al bijna weer vergeten. Ik werk nog steeds veel, 12 uur per dag is niets. En dat met ook nog zeker 2 uur op de weg. Vandaag zelfs 3 uur geloof ik. Niet dat dat een last is: autorijden is leuk. Het is maar goed dat ik in een lpg met kleine motor rij; in een tweeliter zou ik iedereen van de weg blazen. Of net zo plakken als die sjorder die vanmiddag bij de wegwerkzaamheden achter me zat. Wat een vies mannetje.

Maar om terug te komen op het begin: mijn vader is weer thuis. Ik ben er wel van geschrokken. Mijn verstand zegt me dat hij niet heel lang meer te leven heeft, mijn hart wil nog geen afscheid nemen. En dat hoeft nu gelukkig ook nog niet. Laat hem nog maar even piepende wagen spelen, daar ben ik wel aan gewend. Al een jaar of 25 is het geluid bekend. Langer al als ik er over nadenk.

Verder bloeien er orchideeën. Hele mooie, paars-roze orchideeën. Het is er een goed jaar voor. We hadden ze al vroeg gezien, maar als je nu kijkt staat het land vol. Als je weet waar je zijn moet tenminste. Bij de diepjes, in het stroomdallandschap. Het lijkt raar, met heet weer met je lange broek en hoge wandelschoenen de wei in, maar het loont. Je ziet er meer en je ziet ze mooier. Bovendien zagen we nog een leger van een reekalf, ook niet gek. De waterjuffers schijnen er ook al volop te zijn, maar het waait af en toe flink. Zeker op die momenten dat we net bij een beekje staan. Ach, we zien genoeg moois.

Vandaag heb ik me bezig gehouden met het koken van Italiaans eten. Pasta gemaakt, tortellini van wilde spinazie en roomkaas gevouwen. Arancini van rijst gemaakt met vulling. De recepten gaan in mijn privé kookboek. Dat begint uit te puilen langzamerhand. Misschien moet er ook het recept van de verse pizza in die we eerder deze week maakten. Ach, eigenlijk is het hele geheim dat je gewoon heel goede ingrediënten moet hebben, dan kan er met koken niet zoveel mis gaan. En onze tuin staat vol met eigen groenten en kruiden. Dat maakt het nog lekkerder.

Het voelt dubbel, dat leven van mij. Ik heb een relatief eenvoudig huis, een relatief grote tuin die veel te klein voelt, en ik probeer wat eenvoud in mijn leven te krijgen. Tegelijkertijd werk ik keihard, rij ik 1000 kilometer per week in de auto en verdien ik een behoorlijk loon. Ik alleen al, echtgenoot haalt ook nog wat binnen. Modaal was ooit onbereikbaar veel, nu is het niet genoeg meer. Zou ik nog kunnen leven van bijstandsniveau? Vast wel, maar het zou wel moeite kosten. Net als het nu moeite kost om niet decadent of blasé te worden.

Einde van de vakantie

Er is veel gebeurd en het was mooi weer. Vandaar mijn gebrek aan blogs denk ik. Als er veel te vertellen is, is het soms moeilijk onder woorden te brengen.

Op 26 april heb ik het nog niet van me afgeschreven zie ik, maar op 23 april, woensdag dus is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis met ernstige hartklachten. Dat was niet de eerste keer, maar misschien wel de laatste. Tot nu toe ligt hij er nog, en krijgt nog onderzoeken. Al ruim 2 weken, en reken er maar niet op dat hij er minder dan 3 ligt. Wat er moet gebeuren is nog niet duidelijk, dinsdag hopelijk wel. De reis er naar toe, de schrik, de aandacht, dat alles heeft energie geslurpt.

Verder heb ik ontzettend genoten van de zon, het mooie weer, het landschap en de tuin. We hebben veel gedaan en veel genoten, tussen alle zorgen door. Ik ben wel bijgekomen. Nu, nog 2 dagen te gaan voor ik weer moet werken, zit ik de balans op te maken. Ik zie op tegen komende week. Niet vanwege het werk zelf, wel vanwege de hoeveelheid.

Bovendien ben ik compleet het vroege opstaan afgewend. Ik had het 2 weken geleden niet gedacht, maar ik word niet meer spontaan wakker om half 5. Soms haal ik zelfs wel half 9. Het zal weer wennen worden, de wekker op 6 uur. Tot eind april heeft die mij weken lang niet kunnen wekken; ik was altijd al wakker. De kat vond het wel een lekker ritme ook, zeker toen het weer licht was 's ochtends. Even kroel en dan weer verderdutten.

Nu moet ik 7 juli zien te halen. Negen weken geloof ik. Waar praat je eigenlijk over. Ik begin al helemaal in hokjes van zoveel weken te denken. Het staat ook al helemaal vast: 1 week dit, 2 weken zus, 2 weken zo, dan een hoop gerommel en dan nog afsluiten en werken voor volgend jaar. Overal te weinig tijd voor, alles te laat aangeleverd. Het schijnt erbij te horen. Volgend schooljaar beter. Goh, nou denk ik wel erg ver vooruit.

Meivakantie

Nog bijna kan ik het niet bevatten, maar ik heb vakantie. Ik heb het gehaald. Elf hele werkdagen vrij, 17 dagen niet naar mijn werk. De laatste weken waren hectisch, donderdag spande de kroon. Na het werk even naar het ziekenhuis, 's avonds in de file. Om half 10 thuis en direct naar bed, want de volgende dag weer om half 7 in de auto. Maar ik heb het gehaald, ik heb zelfs veel afgemaakt die laatste dag en ik heb echt echt heel echt vakantie.

Vanmorgen was ik gewoon om 6 uur wakker. Naar de markt geweest, naar de tuinmarkt geweest, veel geld uitgegeven. Ik ben te moe om echt te schrijven, mijn vakantie is wel begonnen maar mijn tempo ligt nog veel te hoog. En toen gewandeld, in ons zo geliefde Esdallandschap. Wat is het mooi, dat veel te late prille voorjaar. Wat is het lekker om door een beekje te waden, om zand onder je voeten te voelen en knoppen open te zien gaan.

We waren niet de enige wandelaars, maar druk is het nog niet. Het wordt ook geen zomer deze vakantie, dus druk in het bos zal het sowieso niet worden. Maar ons zul je er kunnen vinden. Ik word altijd zo gelukkig daar.

Aftellen (2)

Nog 5 dagen, 40 uren, 10 uur autorijden (met een beetje mazzel zonder veel file) waarvan zeker 6 zelf achter het stuur. Nog heel veel achter de feiten aanrennen, aan jasjes trekken, overleg en planning. Nog balen, rekenen, vooruitzien en bedenken. Pfff. Ik word al moe als ik er aan denk, dus hou ik er mee op.

Zoals ik na een half uur ook steeds ophoud met funda of jaap. Want er staan geschikte projecten op, maar het kan nog niet. Dus knutselen we nog maar wat aan ons huidige huis. Ik zit niet te wachten op verhuizen, maar als ik al die uren auto en tanken en file optel, dan denk ik dat het minder werk is op de lange duur. Eerst minimaal een vast contract, dan dit huis verkopen, en dan kijken naar een huis voor ons. Desnoods huren we tijdelijk wat.

Ons huis zal dan wel niet perfect worden, ik wil nu wel een huis waar ik kan blijven wonen als ik gewoon loonslaaf blijf. Dus met het openbaar vervoer naar het werk kunnen eventueel, of zelfs met de fiets. Ik heb niks tegen brommers, echtgenoot wel, maar bij minder dan 30 kilometer is het echt een alternatief vervoermiddel voor mij. Het kost minder tijd dan overstappen met het openbaar vervoer, en je hebt ook minder ergernissen. Geen gebel, geen genies en gehoest, niet wachten op een ander. Voor mijn onafhankelijkheid wel goed.

Voorlopig zoek ik mijn afleiding in de tuin (minder gedaan dan gepland, maar wel veel), wandelen (5 kilometer bos vandaag, relatief kort maar op het moment wel leuk) een feestje gisteravond (vroeger dan normaal weggegaan, we waren om 1 uur thuis) en Dan Brown. Ik duik zometeen in boek nummer 3 van de 4 die op de plank staan. Misschien heb ik ze net niet uit voor de vakantie begint. Nog 5 dagen, 40 uur en 10 uur auto. En dan eindelijk uitslapen.

Tuin

Het gaat wel snel die tijd. De werkweek is om, het is weekend. Gezien het weer stond er vandaag tuincentrum en wandelen op het program, maar rond de middag begon het te regenen. Een bui, maar toch betekent dat dat het drassig is op de paden in het bos. Dus wordt ontspanning nu maar met inspanning gepaard, we zijn in de tuin aan het werk.

Altijd krijgen we complimentjes als we in de voortuin werken. Die is ook wel mooi moet ik zeggen. Lekker vol nu, en met overal narcissen en tulpen en blauwe druifjes en kievietsbloemen. De potentilla bloeit en alle vroege zomerbloemen lopen uit. Niet alles heeft de winter overleeft, maar wel veel. En ach, in die gaten kunnen mooi weer nieuwe bloemen. Dan is t ook niet zo erg dat we planten gekocht hebben vanmorgen. En dat terwijl we echt alleen maar gingen voor wat potgrond.

Nu gaan we achter bezig, in onze moestuin, in de kas. Onkruid wieden, even de moestuin voorzichtig losmaken, bedenken wat we waar willen. De vruchtenstruiken botten uit, de kruiden lopen uit, de vogels bouwen nestjes. Wat is een tuin toch een fantastisch cadeau.

Aftellen

Nog 13 dagen te gaan, en dan 11 dagen vakantie. Bijna in evenwicht. Niet dat het werk zo vervelend is, maar ik ben door en door moe. Voorjaarsmoeheid is me nooit vreemd, maar ik werk ook behoorlijk intensief. Het is niet zo dat de klok stilstaat, maar elke middag sluit ik af met een lijstje in mijn agenda wat de volgende dag echt eerst moet. Drie kwartier voor de rest komt binnenstormen, dus dan moet het meest spoedeisende af. En dan nog alles voor die dag, alles wat af moet voor de rest al weer weg is.

Ik maak niet meer uren, dat weet ik wel. Maar het is soms wel frustrerend om eerder binnen te komen en later weg te gaan dan zowat al mijn collega's. Ik draai gewoon 52 uur, heel normaal tegenwoordig. En zoals eerder gezegd; daar staat veel vakantie tegenover. Maar naar die vakantie snak ik dan ook wel vreselijk nu.

Mijn dag is nog niet om, straks even 4 beleidsstukken doornemen. Die horen dik te zijn, een heel dossier per stuk. Ik heb al gezien dat ze dat niet zijn, hooguit 1 A4 per stuk. Dat betekent niet minder werk, dat betekent uitbreiden en in vorm gieten door mij, de opvolger. Geeft niet, ik ben er waarschijnlijk beter in. En dus trek ik het aan.

Ik weet nog dat ik een jaar of vijf geleden een keer een hele puinhoop van een vertrekkende medewerker financien mocht uitbaggeren. Hij was de specialist, ik de toevallige intermediaire opvolger. Ik hou niet van financieel werk, maar ik ben er wel goed in. Dus mocht ik puinhoop uitzoeken, van boekingen traceren en rectificeren tot beleidstukken en handboeken schrijven. Er was geen AO achtergelaten, maar wel een bak met meer dan 500 onbruikbare bankrekeningen. Er was geen overzicht, de meeste dossiers waren vernietigd of slechts incompleet achtergelaten. In drie maanden mocht ik opruimen, zodat de opvolger gewoon kon werken.

Ik heb een deja vu geloof ik. De chaoot die opruimt voor anderen. Dat had ik nooit gedacht als kind. Ergens geeft het ook wel veel voldoening. Als ik ergens wegga is er geen puinhoop. Het mag wat anders van opzet zijn dan men gewend is: het is wel in orde en overzichtelijk en zo compleet mogelijk. Ik werk met mensen, dus er is wel eens wat weg. Maar het is wel verantwoord en netjes in modellen gegoten die ook voor anderen direct herkenbaar zijn.

Laat ik maar ophouden met schrijven; lees uitstellen. Die velletjes zijn zo gelezen. Een structuur voor hoe ze er uit moeten zien schrijf ik ook in een uurtje. Misschien dat ik morgenmiddag dan eens als eerste weg kan. Lachend.

Fluitend opstaan

door Ivo de Wijs

Gewoonlijk leid ik een kantoorbestaan
Ik zit aan een bureaustoel vastgevroren

Ik schrijf, dat is hoofdzakelijk mijn baan

Maar 's zondags klim ik bij het ochtendgloren

Maar al te graag uit mijn ivoren toren

Mijn vroege vogels dulden geen protest

Daar ga ik, wel wat vaag en ongeschoren

Voor de vogels kom ik fluitend uit mijn nest

Nog 3 weken

Nog 3 weken te gaan tot de meivakantie. Het heeft voordelen, het onderwijs. Je hebt wel veel vakantie; amper is het lange weekend rond Pasen achter de rug en er staat al weer 2 weken op stapel rond Koninginnedag en de Pinksteren. Er vallen wel veel feestdagen in, maar dat is niet erg. 2 weken vakantie voordat de laatste weken ingaan is niet gek. Toen ik puberde had mijn middelbare school de gewoonte om rond Pasen 2 weken vakantie te geven, en dat vond ik ook altijd een zee van rust. Heerlijk, even helemaal met je hoofd buiten school.

Het heeft als groot nadeel dat de weken die je wel werkt nogal intensief worden. Je werkt officieel 42 uur per week, maar dat is erg weinig vergeleken bij de realiteit. En dan heb ik nog eens 10 uur reistijd per week ook. Ruim 10 uur trouwens. Nog 3 weken betekent ook veel verandering. De laatste toetsweek komt er aan, de examens, alle wijzigingen rond het uitvallen van de examenklassen. Het wordt hectisch, maar niets vergeleken bij de afgelopen 2 weken. Nog 1 week heel erge stress, dan 2 weken middelmatige stress en dan 2 weken tuinstress.

Ik zit te glimlachen terwijl ik het schrijf, want voor het eerst kijk ik over het topje van de berg met werk heen. Ik red die drie weken wel, ik kom er wel doorheen. Ik zal gewoon moeten trekken aan de toelevering, en uitleggen dat ik mijn werk in moet kunnen delen. Verder gaat het gewoon zijn gangetje, met dagelijkse beslommeringen erbij, maar dat kan ik wel aan. Even zweten, de halve school doorrennen, alle trappen van het gebouw vier keer per dag op en af....dat kan ik wel aan.

Maar die tuin, dat was tot nu toe alleen maar een vage belofte. En dat wordt over 3 weken dus gewoon realiteit. Voor die tijd moeten we wel een keer aan 't werk, onkruid weg en de laatste bladeren en takken opruimen. Maar dan wordt t echt leuk en met een beetje mazzel is t weer ook leuk genoeg.

Ik kan me de tijd niet meer heugen dat ik kon blijven uitslapen tot na half 8, maar met 2 weken vakantie en tuin moet dat wel gaan lukken. Uitslapen, kopje koffie, alle tijd voor een rustig ontbijt, beetje tuin, eitje bakken, beetje tuin, avondeten in elkaar flansen, beetje internet, slapen. Of lekker op de fiets, gewoon kijken waar je uitkomt. Of een dag lekker stadten. Ik wil eigenlijk helemaal niks plannen voor de meivakantie. Geen verplichte bezoeken, geen afspraken. Die dag naar Duitsland met mijn ouders is prima, maar de datum staat ook nog niet vast. En verder niks dan tijdloos een beetje tuinieren. Dat beeld ga ik maar eens gebruiken om in slaap te vallen.

Zo blauw

Het ene ijsvogeltje wipt op de tak terwijl de ander driftig grond uit de voet van de omgevallen boomstam graaft. Zwiep zwiep. Er ligt al een heel bergje zand onder de vele ingangen. Mooie camouflage, dat doen stokstaartjes ook. Nou heb ik genoeg stokstaartjes op tv gezien, maar nog nooit een ijsvogeltjesnest. Dit jaar gaat het gebeuren, op beleefdelente. Vorig jaar volgde ik daar al de slechtvalken aan de Hemweg die helaas niet meer in beeld zijn. En daar kwam ik weer terecht via de slechtvalken in de Mortel.

Hoe precies weten we niet meer, maar sinds 2005 volgen we het wel en wee van de familie slechtvalk op de zendmast. Vorig jaar vond ik daar de live-beelden van de slechtvalken uit Amsterdam bij, van de centrale aan de Hemweg. Helaas is er dit jaar geen beeld uit dat nest, en geen streaming video uit Brabant ook. Geen slechtvalkjes dus, maar gelukkig wel de torenvalkjes en de steenuiltjes terug. Zouden de slechtvalkjes aan hun eigen succes ten onder zijn gegaan? Ze kregen zoveel fans vorig jaar, maar ook wel felle emotionele reacties. En dat levert natuurlijk reclame op, maar het kost ook veel geld in serverruimte en redactie.

In 2006 zagen we ook voor het eerst in het echt een ijsvogeltje. Erg ontroerend was dat, en erg intensief. De kleur van het beestje maakt echt indruk. En dan nu de kans om mee te kijken hoe zij nestelen. Ik hoop er veel van te kunnen volgen. Of het weer net zo intensief wordt als bij de slechtvalken betwijfel ik. Ik kende langzamerhand de karakters, ik kon zonder een moment te twijfelen de vogels identificeren. Dat kon ik in 2006 met de vier prachtige jongen. Dat kon ik vorig jaar met de 2 jongen, de moedervogel, de vader, de indringster die het nest veroverd had en later de jongen opvoedde.

Maar ik ga er wel van genieten. Zo blauw, zo blauw…….

2 april!

Het was Pasen toen ik voor het laatst schreef, en ondertussen is er veel gebeurd. Tijd om van me af te schrijven dus. Ik hou het voor deze keer eens niet kort. Echtgenoot is op Goede Vrijdag geopereerd, en dat is niet goed gegaan. Gevolg: enorme bloeduitstorting, veel pijn, koorts en hulpbehoevendheid. Als het geen lang weekend was geweest had ik hem terug moeten brengen naar het ziekenhuis. Nu zijn we er met zijn tweeën doorheen gerold, en de dinsdag na Pasen kon de dokter constateren dat het erg was, maar dat het hoogtepunt in kwetsing en pijn ook voorbij was. Ik heb dus veel koppies koffie en thee gezeuld, elke dag pillen en potjes, alles oprapen, hem aankleden. Toen ik naar mijn werk ging maakte ik ’s avonds brood voor hem en mij en hoopte maar dat het goed ging met traplopen, wc bezoek en koffie zetten. Het is gelukt, maar het heeft veel gekost. Van hem en van mij.


En toen kwam ik vervolgens om in het werk, kreeg ik buikgriep en ging ik volledig over de rooie. Toegegeven; ik ben niet de meest stabiele persoon. Maar het was allemaal even teveel van het goede. Ik sliep niet meer, liep 14 uur per dag te draven en had ook nog eens een taak met een deadline waarvoor ik maar 4 uur de tijd kreeg. Omdat de taak zo’n 48 behelsde ging dat niet lukken, en moest ik ’s avonds en in het weekend tussen alles door doorwerken. En dat is natuurlijk niet gelukt. Zondagavond werd ik misselijk, maandagochtend nog aangekleed en klaar om op weg te gaan ging het echt mis. Buikgriep heet het netjes.

Sinds een paar jaar slaap ik slecht en ook dat is allemaal niet vrolijk. In het begin sliep ik slecht in, en dat gebeurt nog wel eens. Maar mijn probleem op dit moment is dat ik zo vreselijk vroeg wakker wordt. De wekker staat op 6 uur, maar ik ben regelmatig een uur of zelfs anderhalf uur te vroeg wakker. En dan is het nog zomertijd ook. Uitslapen zit er niet in. Echtgenoot roept dan dat ie oud wordt; ook hem lukt het steeds minder vaak. Half 9 heb ik al in weken niet gehaald. En dat terwijl ik vroeger rustig tot 1 uur in de middag in mijn nest kon liggen. Bredero had gelijk!
Is er dan alleen nog maar ellende? Nou nee. Mijn persoonlijk plan draait van de weeromstuit op volle toeren. Ik weet weer iets meer. Ik heb een oud plan uit de mottenballen getrokken, geopperd en het viel goed. Ik ben bezig met cijfers en bedrijfsplan. Ik ben zelfs al aan het kijken naar de hoogte van bedrijfsleningen. Pfoei hee. Je zou zomaar kunnen denken dat ik volwassen aan het worden ben!