Kalender volgend jaar

Ik heb zojuist een kalender voor volgend jaar besteld. Met 13 foto's van eigen makelij. En dit is de voorkant. Met eigen foto's en katten. Mooie he?

Asjemenou!

Achttienhonderd gram heerlijke pompoen, dat is wel een heleboel eten. Vanavond is een deel verdwenen in de pastasaus, samen met een courgette uit de tuin. Morgen eten we pompoensoep, die staat al op het vuur. Als het even kan met versgebakken brood erbij. En er ligt nog een deel in de koelkast, om ook tot soep verwerkt te worden. Hopelijk zijn de zaden bruikbaar, dan hebben we volgend jaar weer zo'n knots van een pompoen. Wel lekker hoor, drie dagen eten uit eigen tuin van 1 vrucht. En dan te bedenken dat de pompoensoep uit de vriezer van de oogst van vorig jaar nog niet eens op is.

Paddestoelen

Miriam Vanhee

1

Het zijn oortjes van vlees

waar de aarde mee luistert

naar de muziek van het woud

over stilte, oneindigheid

of hoe het is als de vogels

vertrokken zijn

ze groeien als niemand het ziet

vroeg in de ochtend of ’s nachts

onder kastanjes, beuken,

in zachte bedden van heide

en mos, op plekken waar tussen

de bomen het zonlicht

kan doordringen tot in het gras

en dat hangt weer af

van de wind, want hij is het

toch die de bladeren schudt

en de wolken uiteendrijft

wanneer het hem zint

2

en je kunt wel zeggen : dit

is de plek, hier is het licht

aan het duister gewaagd, dit

is de helling waar dagen geleden

wij liepen met onze geurige

kwetsbare vracht

maar ze zijn er nu niet, dus

moet iemand anders ons voor

zijn geweest, die anderen

altijd, het maakt ons wat

zwijgzamer, trager, alsof wij plots

tegen de wind in lopen

zo komen wij aan zoals

wij vertrokken, met lege handen

en als wij omkijken zien wij

een grote, versluierde maar

welgevallige maandag

die haar baan om de aarde begint

en wij vatten moed

Onbescheiden

Als je de naam (phallus impeticus) vertaalt van deze jongen betekent dat onbescheiden. Meer foto's staan op onze thuispagina.

Herfst op de heide

Vliegenzwammen (amanita muscaria)

Peperboleet (chalciporus piperatus)

Zwartwordende stuifzwam (lycoperdon foetidum)

Gewone hertezwam (pluteus cervinus) tussen Gegordelde gordijnzam (cortinarius trivinalis)

Boleet, misschien Indigoboleet (gyroporus cyanescens) maar door ouderdom moeilijk te bepalen.

Berijpte russula (russula parazurea)

Klokjesgentiaan (gentiana pneumonathe)

Bezoek van Drop, een nieuwe krabpaal voor Yoda en een zieke Tari

Vorige week zondag hadden we bezoek. Hartverwarmend bezoek. Ik zag een kat op de schutting lopen en ik twijfelde of het wel Yoda of zijn mama Minous was. Dus ik liep naar buiten en volgde de kat die zijn achterpoten zeer katerachtig uitstrekte voor hij op het garagedakje sprong. Daarmee viel mama Minous af als kandidaat voor wie het was. Maar Yoda ook, want deze kat was duidelijk meer voorzien van wintervacht en had geen bandje om. Nou heeft Yoda al vaak zijn bandje verloren, maar iets in de loop van deze meneer was anders.

Toen meneer op de schutting tussen garage en schuur sprong kreeg ik het vermoeden dat het om Drop ging. Hij mauwde toen ik hem aansprak met die naam, en hij had echt wel iets bekends. Ik ging gauw Johan halen zodat hij ook kon zien dat het Drop was. Drop is al sinds mei vermist, sinds onze vakantie. Toen we terugkwamen bleek zijn eigenaresse hem te missen en de laatste keer dat hij gezien was door onze catsitters was 3 dagen na ons vertrek. De eigenaresse had verder geen opsporingspoging gedaan en hij had een wond in zijn vacht. Dat kon wel kloppen, Drop was een vechtjas. Stiekem hoopte ik dat Drop alleen maar weggelopen was; hij had er alle reden toe omdat hij in een huis met veel te veel katten woonde en niet echt goed verzorgd werd. Maar eigenlijk dacht ik ook wel dat de kans groot was dat Drop niet meer leefde.

Het was dus een hele opluchting dat Drop wel degelijk leeft en dat hij er goed uitziet. Toen ik met Johan de tuin weer inliep had meneer zich warm genesteld in de kas. Tussen de tomatenplanten en ik mocht hem gewoon aaien. Jazeker, het was Drop, in blakende gezondheid en groot geworden. Door hem viel het me pas op hoe volwassen broer Yoda er in de ogen van vreemden uitziet. Drop nam uit beleefdheid een paar brokjes van me aan, maar hij had geen honger. Johan mocht hem ook aaien en die kreeg een lijfje van hem. Yoda had het minder op het bezoek, en begon te vechten en met een dikke staart te blazen. Dat mag: de tuin is zijn territorium. Drop is rustig weer op pad gegaan, maar ik vond het wel heel fijn dat hij er weer eens was.

Yoda heeft, toen hij bij ons kwam wonen vorig jaar, een minihuisje met krabpaal gekregen. Dat huisje viel ondertussen van ellende uit elkaar en vorige week is het definitief ingestort. Jammer, want het was echt zijn plekje. Maar we zijn gelukkig handig en het stuk sisal om zijn nagels te scherpen was nog bruikbaar, dus we hebben een nieuwe verbeterde versie voor hem gemaakt. Holletjes zagen uit 4 korte plankjes, een middenplankje erin, bekleden met schuim en stof. Een onderplaat bekleden met stof, een bovenplank met schuimrubber en stof. Krabplank erop geniet, kussentje bovenop van schuimrubber en klaar is Klara. Nou ja, heel kort door de bocht dan. Het was wel even werk. Van de andere helft van de stof en schuimrubber heb ik nog 4 kussentjes genaaid, 2 voor in de bench en 2 voor in de vensterbank. Zo kunnen de schatten warm slapen en naar buiten kijken in de winter. En warm en veilig vervoerd worden.

En als het dan klaar is dan hoop je dat er gebruik van gemaakt wordt ook. Nou, dat valt niet tegen, Yoda heeft de speelfunctie meteen ontdekt. En ook Tari ligt graag boven op de toren te slapen die (heel uitgekiend) net iets hoger is dan de vensterbank zodat je ook prima kunt liggen staren naar de tuin en de vogeltjes op de voederplank. En ik kan er prima een kat op kwijt die mijn bureaustoel heeft ingepikt als ik mijn pc wil gebruiken. Daar liggen ze dan op verankerd, maar met stoelkussen en al kun je ze prachtig op die paal zetten.

Tari is overigens ziek. Al langer een beetje, eigenlijk al ruim een jaar. Vorig jaar was het nog niet duidelijk wat ze had, maar nu is het heel duidelijk dat ze last heeft van haar schildklier. Een echte ouderdomskwaal bij katten, dus nu krijgt ze 2x daags een pilletje. Alleen de laatste dagen gaat het nog slechter met haar, ze blijft maar overgeven. Vannacht was ze heel koud toen ik even ging plassen, dus ik heb haar op schoot genomen en warm geaaid. Dat vond ze wel fijn en langzaam kwam ze wat bij. De rest van de nacht heeft ze bij ons in bed geslapen, lekker warm en veilig. Vandaag lijkt ze wel weer want monterder en heeft ze ook weer gegeten, zelfs haar pil. Hopelijk was vannacht dus de crisis, maar leuk is het niet. Ze is nu echt bejaard met alle kwalen die daarbij horen. Nou ja, begin oktober nog maar eens voor een bloedonderzoek naar de dierenarts, wie weet helpen de pillen in ieder geval.

Preek van de week

Kerstmarkt

We gaan elk jaar wel naar een kerstmarkt als we er de kans voor hebben. Oldenburg, Münster, Osnabrück, Lingen, Keulen en Bonn zijn de afgelopen jaren aan de beurt geweest. Soms met eigen vervoer, en dat is leuk maar dan kun je geen alcohol nuttigen. Soms met de bus maar dat is niet altijd een onvervalst genoegen. Zo was de kerstmarkt in Münster echt heel leuk, maar de rondreis heen en terug door heel Groningen en heel Friesland niet. Als je in Assen opstapt en dan ruim 2 uur later langs Hoogeveen de A37 pas oprijdt, dan is er iets niet goed in de planning. Ik wist voor die dag niet eens hoeveel kleine stationnetjes er in Friesland wel zijn, maar ik weet nu wel dat ik ze niet nog eens hoef te zien. Niet op die manier tenminste.

En de reis naar Keulen en Bonn vorig jaar was ook heel erg geslaagd, met hotelovernachting in de buurt van Winterberg. Maar de weersomstandigheden en de muziekkeuze van de chauffeur waren minder. Ik weet nu weer dat ik nooit naar een piratenfestival wil. Het is gewoon niet mijn kopje thee. Dat van die weersomstandigheden was niemands schuld, dat was gewoon pech. Ik was wel blij dat ik niet zelf achter het stuur hoefde zitten, zeker niet in de bergen in Duitsland. Geen strooizout, geen zand, niet geveegd. Of in de file naast Keulen. Of in de sneeuwstorm onderweg. Geluk bij een ongeluk was de planning, van vrijdag tot en met zondag. Op donderdag hadden we niet kunnen reizen, op zondag ging het ook maar net, op maandag was het alweer mis geweest.

Maar toch gaan we naar de kerstmarkt in Hamburg weer met de bus. Met Drenthetours ditmaal en dat vertrouw ik wel. Hopelijk treffen we niet net die ene chauffeur die keihard piratenzenders draait, maar zelfs dan. Zolang zitten we niet in de bus. We stappen op in Assen en zijn een uur later in Winschoten. Dat valt te doen, dat is in ieder geval niet echt om. Ik hoef geen gratis dagtocht Friesland bij mijn reis. En op de terugweg gaat het dan sneller, dan hoef je niet verplicht te wachten tot alle gasten er zijn. Als je al bij alle opstapplaatsen moet wachten, dat is nog maar de vraag.

Vanavond heb ik maar eens een kopje Glühwein warm gemaakt. Om alvast in de stemming te komen. Niet dat dat nodig is, het weer doet genoeg. Hopelijk hebben we in decemer sneeuw in plaats van de regen van vandaag. En als de reis naar Hamburg bevalt staat Bremen ook nog op ons verlanglijstje. Ook een mooie oude Hanzestad met een leuke kerstmarkt. Of loop ik nou op de zaken vooruit ;-)

300

Voor mijn 300e blogberichtje had ik van alles in gedachten. Maar het kwam maar niet uit mijn vingers. Daarom het 100e stripje van Snaaks maar genomen, een heel eenvoudige strip met woordgrapjes en beeldgrapjes waar ik dol op ben. En alvast een voorbeeldje:

Dat belooft wat

Vanmiddag hebben we ondanks de buien lekker gewandeld in het bos. Op zoek naar paddestoelen hebben we er genoeg gevonden. Geen soorten die ik nooit eerder gezien had, dus dat heb ik niet op de foto gezet in de hoosbuien. Maar de belofte van een rijke oogst aan kastanjes moest ik even fotograferen.
En nog een zoekplaatje. In welk land en welke streek is deze foto genomen?

Etstoel Anloo 2010

Foto's van de Etstoel in Anloo, 2010, in willekeurige volgorde.

Calvin and hobbes

Cursus stenen

Deze winter hebben we een cursus zwerfstenen herkennen gevolgd in het hunebedcentrum in Borger. De man die de cursus gaf heeft heel bijzondere vondsten gedaan. Deze week kwam hij daarmee zelfs in het nieuws. Als je eens tijd en zin hebt is het geweldig om naar het hunebedcentrum te gaan, al is het alleen maar voor de stenentuin. Harry H.uisman heeft die grotendeels ingericht. En als je dan nieuwsgierig geworden bent, deze winter herhaalt hij de cursus.

Teken, paddestoelen en landkaartje

Onze jonge kater Yoda is gevoelig voor teken. Regelmatig heeft hij er 1 in zijn nek, zelfs als hij net een pipet Frontline heeft gehad. Dus we doen elke avond zijn halsbandje af en controleren regelmatig zijn vacht. Het is natuurlijk ook fijn dat je gekroeld wordt als kat en dat wij hem lekker mogen aaien. Hij is best een beetje een schootpoes voor zo’n jong beest en hij vindt het zelfs prima als je zijn oren controleert. Als het niet te lang duurt dan.

Gisteravond had meneer weer een teek, maar wel op een hele rare plaats. Nog maar net vastgezet en nog niet volgezogen zat er een exemplaar kort boven zijn oog, in zijn wenkbrauw. Dus we hebben het beest eruit gehaald (brrr wat zijn ze vies) met een tekentang en netjes wat alcohol op het wondje gedaan. Meneer laat zich dat rustig aanleunen, hij weet blijkbaar dat we het beste met hem voorhebben. Toch was het een vervelende teek op een vervelende plek en vandaag is Yoda wat sloom. Hij is niet op struintocht geweest, blijft wat slapen of ligt in de tuin en hij blijft ook het korstje van zijn wondje afkrabben. We hopen maar dat het goed gaat, maar bij koorts gaan we wel snel naar de dierendokter. Je hebt maar zo de ziekte van Lyme te pakken met zo’n vieze teek.

Gisteren zijn we ook even naar het bos geweest, lekker toeristje gespeeld. Volgende week willen we met mijn verjaardag graag naar het bos en omdat er dan kleine kinderen bij zijn hebben we een route speciaal voor hen gekocht. Dat is echt leuk en leerzaam, ze moeten van alles opzoeken en doen. En door de regen van de laatste weken vonden wij de eerste paddestoelen van het seizoen. Dikrandtonderzwam, zilveren boomkussen (nu nog wit, beide met guttatiedruppels) en gele trilzwam van boven naar beneden.
En vanmiddag zat er op de bonen heel rustig een mooi landkaartje. Het dier liet zich rustig bewonderen. Normaal vliegt de tweede generatie landkaartjes rond van half juli tot eind september, maar ik had ze nog niet eerder gezien. De hele natuur is laat dit jaar, dat zal ook wel voor dit vlindertje gelden. Het landkaartje is een hele bijzondere vlinder met 2 vluchten per seizoen. De eerste vlucht is helder oranje tot vaalbruin, de tweede vlucht is donkerbruin tot zwart gekleurd. Ik blijf het een heerlijk gezicht vinden, zeker als je peultjes plukt. Wat overigens zo meteen een prima maaltijd gaat worden. Eet smakelijk.