Nieuwe auto

De nieuwe auto is er, we hebben hem nu een week. De naam is Scrabble, omdat hij een onmogelijk nummerbord heeft. Onze grote hobby op de weg is het creatief omgaan met nummerborden, maar van ons eigen nummerbord valt niets fatsoenlijks te brouwen. Maar de letters hebben wel een heel hoge woordwaarde, dus Scrabble, en hij en ik zijn vriendjes geworden.

De eerste duizend kilometer op benzine zit er op, we rijden vanaf morgen op gas. Ik ben benieuwd of hij dan nog wel wat acceleratie heeft. Dat vermogen is toch al niet zo heel groot, vooral het stukje tussen 100 en 120 is niet geweldig. Niet dat ik niet tevreden ben, maar het kost wel eens een gaatje in de rij om de vrachtauto te mogen passeren. En ik vertik het om dan maar kilometers van te voren al links te gaan rijden. Die egoïstische gewoonte vind ik veel storender dan die idioten die maar links blijven op een lege weg. Hoger in het lijstje staat alleen de auto die links in je dode hoek gaat hangen, en dan net zo hard als jij gaat rijden.

Maar goed, ik had het niet over andere auto's, ik had het over Scrabble. Hij ligt wat steviger op de weg dan de vorige auto, en dat is zeker in de herfst wel heel prettig. Ik heb nog één maar bij deze auto; ik heb nog geen gas getankt. De theorie is simpel: hendel los, aanschuiven, bajonet, hendel vast. De praktijk is even anders. Maar dat zal wel wennen.

Morgen moet ik met de trein naar huis, donderdag met de trein naar het werk. Vorig jaar vond ik dat nog normaal en rustig. Nu slik ik even. Ik hou toch wel van de vrijheid van de auto. En mijn rijbewijs heb ik straks vier jaar. Nog 1 jaar en ik ben zelfs al geen beginner meer.

Mijn plan (4)

Daar zijn we weer, denkend over wat ik wil in het leven.

Qua wonen wil ik heel graag vrij wonen, in ieder geval met heel veel ruimte om het huis. En daar hebben we de volgende hersenkronkels over. Wat als we een bedrijf kopen (boerderij, iets agrarisch) met nog ruimte voor bebouwing in het bestemmingsplan, al is het een schuur die verbouwd mag worden tot woning. Vervolgens bouw je daar minimaal nog 2 woningen bij, of op z'n duits appartementen die je verkoopt of vehuurt. Dat genereert inkomen en startkapitaal voor het bedrijf (paddestoelen) en de woning kan door mij betaald want baan.

Het is een beetje een mengelmoes van gedachten, maar ik ga hier zeker een bedrijfsplan op schrijven. Het hoeft geen 60 ha. te zijn, maar gewoon genoeg om ruim op te leven.

Zo, het staat er zwart op wit. Mijn plan voor de komende jaren. En de datum? Wat dacht je van uiterlijk 1 januari 2010?

Jubileum (2)

Donderdagavond zijn we heerlijk uit geweest. Eerst uit eten in hetzelfde restaurant waar we ons trouwfeest gevierd hebben, daarna naar een concert. Het was heerlijke muziek. Een troubadour met vier gezellen vertelt verhalen op muziek. Het begon wat aarzelend, maar de muziek kwam op dreef. Heel modern was het ook. Er werd geexperimenteerd met de grenzen van de apparatuur en de spaekers en het klonk soms net of er 1 opgeblazen werd. Af en toe werd een riedel afgespeeld als ritmebox. Drummer en pianist zaten regelmatig aan de keaybords en laptops.

De bassist trok qua aanzien het meest de aandacht. Niet alleen speelde hij elektronische bas, op een hals met snaren zonder klankbord, zijn kleding was ook opmerkelijk. In een middeleeuwse stad was hij niet echt opgevallen. Een leren kilt, hoge kousen met leren nauwsluitende laarzen en een eenvoudige boezeroen. Alles in donkerbruine en donkergroene tinten. Echt prachtig met zijn welgevormde benen, parmantig baardje en kuif en zijn onvermogen om stil te blijven staan.

Zoals de muzikanten in de muziek doken die zij maakten, zo kon je je ook als toehoorder wikkelen in de warme deken. Al waren de teksten lang niet allemaal bekend of verstaanbaar, de muziek werd wel een deel van je. Het viel me op dat er vaak oude teksten op nieuwe muziek gespeeld werd, of dat het nummer zich gaande het spelen ontwikkelde tot een volkomen nieuwe melodie.

Ik moet weer eens een cd kopen, weer eens zelf spontaan luisteren. De teksten hebben me getroost, de muziek voelt altijd als een glas whiskey voor een open haard. Altijd warm, altijd behaaglijk maar niet vanzelfsprekend.

Jubileum

Twee jaar alweer zijn we samen. Eigenlijk al vorige week, maar toen is er niet veel van vieren gekomen. Vanavond wel, we gaan heerlijk samen uit. Eten en een concert.


Ik hou van je lieve schat!

Bijna oktober

Het is herfst, de blaadjes zijn bezig aan een wedstrijdje wie het eerst beneden is. Of wie het mooist wordt als de zon schijnt. De spoorwegen doen verwoedde pogingen om niet uit te glijden op de rails, en de automobilisten doen net zulke inspanningen om niet in de slip te raken. Daarvoor moet je auto in orde zijn, en dus was het tijd voor de grote beurt. Komt het even mooi uit dat wij de auto in september gekocht hebben 2 jaar geleden, dus de beurt kan mooi eens per jaar voor de herfst.

Tot in augustus was ik forens per trein, maar dat blijkt nu niet zo handig meer te zijn. Het tijdsverschil is gewoon te groot. Hier is het naar de trein lopen geen probleem, maar bij mijn werk is het vier kilometer, met een verschrikkelijke stadsbus of lang lopen. Niet echt een optie dus, behalve als het een keer niet anders kan. Ik ben dus ook op zoek naar een vouwfiets voor die momenten.

Maar daar gaat het nu eigenlijk niet over. Het gaat over de auto die voor de grote beurt naar de garage moest vrijdag. De auto is van juni 2005, een mooie leeftijd om over inruilen te denken dus. Nou was dat niet het plan, maar de vele extra kilometers op benzine zorgden er wel voor dat we eens voorzichtig in de garage gevraagd hebben naar een alternatief op gas.

We hadden wel een idee, hebben even gerekend en kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk wel zin heeft. Een nieuwe auto, voor de maandkosten van nu. Met een gastank, en airco, en een tikkie zwaardere motor, en weer helemaal spiksplinternieuw. Zaterdag gingen we nog even kijken welke kleur het mooist is op de auto in het eggie. Dat is toch net even anders dan in de folder of op internet.

We zijn er uit, en we zijn meteen maar aan het bestellen geslagen. We rijden dus over een paar weken in een nieuw auto. Dat was nog niet echt de bedoeling, maar het gebeurt toch. We hebben geld om een aanbetaling te doen, en we besparen zo enorm veel op benzine dat het een goede keus is. Bovendien is de wegenbelasting tegenwoordig ook niet meer onbetaalbaar. Er zit een flinke milieupremie op gas.

Het voelt wel onwerkelijk, raar, nieuw. Zomaar even een nieuwe auto. Het voelt ook volwassener dan ik soms wil zijn. Maar daar ontkom je net zomin aan als aan grijs haar. Misschien dat ik daarom ook een grijze auto wou?

Wensen

Ik heb nog wel een stel wensen op mijn lijstje. Dat begint met de jackpot van de staatsloterij, en daaropvolgend een mooie middeleeuwse boerderij in Zuid-Europa met een mooie binnenplaats. Ik ben dol op een atrium. Als ik kan kiezen tussen veranda, serre en atrium wordt het toch de laatste. Liefst heb ik een huis met alle 3.

Dagdromen is goed, maar al een paar dagen zie ik in mijn hoofd een deel van een huis voor me. Ik zie dikke, middeleeuwse muren, witgeverfd met een oud antracietleien dak. Ik zie een uitzicht in een vallei, met populieren. Het gekke is dat het niet eens stralend weer is, het heeft net geregend en de lucht is nog bewolkt. Maar het is wel duidelijk een warmer klimaat.

Zou het een combinatie zijn van ervaringen uit mijn leven? Of is het een wensdroom uit puzzelstukjes? Een beeld uit een vorig leven? Of simpelweg een déja-vu? Toch maar een lot halen deze week.

Ambitie

Paddestoelen. Parelstuif??? kosten <=> baten
Kleine huisdieren. => oppas/hulp, scholier?
Kunst (papier maché)

hokken, voorwaarden, verkoop winkels
prijzen volgen, Marktplaats, Speurders, Eba
im- export

fret cavia hamster ->tentoonstelling
vogels? volière? vissen?
verenigingen? oude rassen?

kostenplaatje, belastingen (BTw) belastingaftrek, vooraftrek
aparte aangifte of samen? welke rechtsvorm?
investering in hoeveel tijd terug?

winst uit kwaliteit of kwantiteit?

katten? cattery? Johan?

cursus: boekhouden => controller!
dierenverzorging
landbouw

Mijn plan (3)

De nieuwe baan is echt wel leuk maar.

Het is wel weer een baan, voor anderen dus en zonder mijn eigen invulling. Het enige wat daar goed aan is is de stok achter de deur. Voor de rest: elke dag verschrikkelijk vroeg op en dan 50 minuten in de auto. Elke dag in de file. Elke ochtend in het donker weg. Niet echt fijn.

En verder: Niet in mijn eigen tempo op mijn eigen manier mijn eigen soort werk doen. Dat blijf ik moeilijk vinden. Niet ondoenlijk, maar moeilijk. Als er niets te doen is wil ik wat anders, of niksen, of pauze. Niet afhankelijk van een ander tempo, of van omstandigheden die ik niet geschapen heb. Voorzover je omstandigheden niet zelf schept natuurlijk.

Voorzichtig plan: eigen bedrijf en andere woning combineren. Ergens een bedrijf met woning, en dan minder voor de baas en meer voor mezelf. De boekhouding kan ik wel aan, en zakelijk ben ik ook. Waarom dus eigenlijk niet? Waarom hang ik zo aan de zekerheid van vaste inkomsten, terwijl ik dat het grootste deel van mijn leven niet gehad heb? Misschien daarom juist.

Dus, nu moet ik lesjes in het loslaten van zekerheden volgen. Voor mezelf bepalen wat ik belangrijk vind. Zekerheid tegen een hoge prijs, of vrijheid die ik wellicht niet aankan. Ik ben het bangst voor mijn eigen wispelturigheid. Maar ooit zal ik moeten loslaten om te krijgen.

Snorf

Net een nieuwe baan en dan al ziek. Dat is eigenlijk niet goed. Nou weet ik dat de ziekte afkomstig is van mijn oude baan, maar leuk is het niet. Dit soort ziek zijn is sowieso verschrikkelijk. Snorf, piep, rochel, slapeloos, rusteloos, koorts en koud en ril en blèh.

Maar ik had echt zo'n zin om weer te gaan, om vertrouwd te raken, om te werken. Het werk is leuk, ik heb er inbreng, ik doe het op mijn sloffen.

Ik wil helemaal niet ziek zijn! Ik wil naar school!

Moe

Moe heb ik al wel eerder geschreven. Nieuwe indrukken zijn heel vermoeiend. De reis begint al korter te worden. Het filerijden went, en ik kan al beter inschatten wanneer de rode remlichten beginnen. En ach, als het al een keer boem is, dan is het zeker mijn beurt.

Het werk went ook. Wel zwaar is dat nu de druk op de tweede helft van de week ligt, maar dat zal ook wel gaan wennen. Heerlijk is dat ik toch goed bij kan komen op de halve dagen, en dat die dagen zo lang lijken. Omdat ik toch vroeg opsta, doe ik gewoon veel zo'n dag.

Ik zal nog wel veel nieuws leren, veel onbekende dingen. Maar het niveau van het werk kan ik makkelijk aan. Dat is niet eens wennen.

Voorlopig zet ik het nadenken over andere dingen even aan de kant. Dat kan er gewoon niet objectief bij. Behalve dan het nadenken over reizen. Meivakantie of zomervakantie? Heerlijk, dat dagdromen.

Wennen

Vandaag was de tweede dag alweer van mijn nieuwe baan. Het is even wennen, maar het went wel snel. Het meeste wennen is de reis moet ik zeggen. Tot nu toe steeds met de trein. Dat is wel langdurig, en een beetje een gezeur, maar ook wel rustgevend. Je loopt een eindje, je stapt in, je zit. Je stapt uit, je loopt een eindje, je stapt in, je zit. Je stapt uit, je loopt een eindje, je bent waar je wezen wilt. Zo eenvoudig is het natuurlijk niet, maar zo voelde het wel na ruim een jaar.

Nu rij ik met de grote mensen mee op de snelweg. Gelukkig is het eigenlijk alleen maar snelweg. Naar de oprit is het hooguit 1km, vanaf de oprit misschien iets meer. Verder alleen 1 aansluiting met raar klaverblad, en hups ik ben er. Afgezien van files natuurlijk.

Ik denk dat ik nog meer rechts ga rijden dan ik al deed. Dat is rustiger, beter voor je hart, beter voor je bumpers (of tegen klevers) en beter voor je tank. Dus beter voor je portemonnee. Die misschien ook beter gespekt gaat worden door de baas dan tot nu toe het geval was. Ik krijg nu meer per dag, en meer dagen per maand, terwijl ik niet echt meer kosten maak. Misschien zit daar een klein voordeeltje in. Mag ook wel, de grote beurt komt er weer aan en een auto is niet gratis. Zelfs een kleintje niet.

Het zal allemaal wel wennen. Binnenkort ben ik die mondaine ervaren filerijder en snap ik niet meer waar anderen zich druk over maken. Als ik maar niet in slaap ga vallen achter het stuur. Maar voorlopig is het een extra inspanning bij een toch al drukke baan.

Wat ik wel zeker weet is dat ik niet meer thuis hoef te werken voorlopig. En dat ik lekker veel vakantie houd. Heerlijk. Nog 5½ week werken en dan is het al weer zo ver. Daar ben ik nog niet aan gewend en daar kan ik nog steeds intens van genieten.

En verder:

Wennen aan jou

door Acda en de Munnik

Ik kan niet alles
Maar dit wat ik nu doe kan ik erg goed
Ik kijk naar jou, hoe je slaapt
En hoe verdomde mooi je 't doet
Ik kan niet alles, dat geeft niet
Dit is al een heleboel
Laat mij maar liggen naast jou
Dit is wat ik kan
En dit kan ik goed
Dit is wat ik wil
En dit is al wat ik moet

Ik kan niet alles
Maar dit wat ik nu doe kan ik erg goed
Ik denk aan alles wat fout ging vandaag
En hoe het beter moet
Morgen beter misschien
Morgen kijken of het leuker kan
Soms vergeet ik ineens
Waarom ik alles wil
Want dat wil ik wel
Maar ik hou het niet vol
Want alles went veel te snel

Ik wil niet wennen aan jou
Laat me nooit, nooit, wennen aan jou

Ik kan niet alles
Maar dit wat ik nu doe doe ik erg graag
Ik doe het licht uit, kruip naast je
't Was wel weer genoeg vandaag
Vertel me één keer, mijn lief
Wat was er ook alweer zo leuk aan mij
Soms vergeet ik het ineens
Dat ik zo van je hou
En niet meer zonder kan
Als alles, alles went
Straks wen ik hier ook nog aan

Ik wil niet wennen aan jou
Laat me nooit, nooit, wennen aan jou

Je went aan alles
Al het lieve, kwade en het leuke bovendien

Strand

Een dagje uit, wanneer hebben wij dat voor het laatst gedaan? Nou ja, we gaan eigenlijk wel vaak dagjes uit. Op de fiets, wandelen, in de buurt naar iets leuks. Maar gisteren zijn we echt een dag uit geweest, met toeters en bellen en eten buiten de deur.

Eerst naar het museum, het Scheringa museum voor realisme. De naam klinkt nergens naar, de oude naam frisiamuseum klinkt mooier. Maar Frisia is niet de meest positieve naam in Nederland, zeker niet Leen Frisia. Dus Scheringa heeft zijn eigen naam maar geleend aan het museum met zijn verzameling.

Die verzameling mag er zijn, en de expositie over Jan Mankes ook. Diezelfde expositie is al eerder in ons eigen provinciaal museum geweest, maar toen zijn we er op de één of andere manier gewoon niet geweest. En nu, ruim 200 kilometer verder weg was het aanleiding voor een uitje.

Het werk van Mankes is bijzonder. De man is niet oud geworden, maar was wel bijzonder productief. Hij was zoekende in zijn stijl, hij experimenteerde veel. Ook al is vrij duidelijk dat het werk zijn werk is; hij was nog geen Mondriaan of Appel in zijn ontwikkeling. Zijn portretten kenmerken zich doordat ze zover realistisch zijn dat het bijna karikaturen worden. Zijn landschappen zijn bijna naïef, met bomen in weer een heel eigen stijl. Zijn stillevens zijn zo ton-sûr-ton dat ze bijna vlak zijn. In zijn latere werk is duidelijk het contrast terug, en overheerst het soms. En dan ook gaat hij dieren schilderen, en dat blijkt zijn forte. De geiten die veel mensen kennen, maar ook vogels en muizen bijvoorbeeld.

Na het museum zijn we naar het strand gereden en hebben we genoten van de zon, de wind, de schelpen en de mensen. Het was heerlijk, zo rustig en vreedzaam. Er kwam van alles langsvaren, de kinderen hadden plezier en er was ruimte genoeg voor iedereen. Het enige nadeel van deze woonplaats is dat hij te ver van de zee afligt.

De Hondsbossche en Pettemer Zeewering was vlakbij, dus daar zijn we ook nog maar even een kijkje bovenop gaan nemen. Het zal zijn nut wel hebben, maar ik vind de vogelplassen die erachter liggen het enige mooie stukje polder. Als we die zeewering nou eens weg kunnen halen, wordt het dan weer duin met waddengebied en veel vogels? Zou de vloed op Sint Elisabeth dan weer alles overstromen. Van mij mag het, alleen dan zonder storm. Ook al is het landschap nog zo lelijk, niemand verdient de doodstraf voor zo'n ontwerp.

Opnieuw beginnen

Gisteren heb ik kennis gemaakt met een groot aantal nieuwe collega's. Ik kon nog niet de hele dag, maar het was toch leuk om eens te kijken. Mijn werkplek is nog niet helemaal rond, maar het werk wordt zeker leuk. Ik ga weer met mensen werken, in heel verschillende hoedanigheden. Niet alleen maar met de computer en sjaggerijnen.

Het wordt weer een duik in het diepe. Hoe ouder ik wordt, hoe kouder het water. Maar ik blijf het doen, want ik kan niet te lang op een plek rondhangen. Dat lukt me gewoon niet.

Maandag mag ik zwemmen. Ik heb er nu stiekem toch wel zin in.

Hindernissen

Soms weet je pas hoezeer je tegen iets opgezien hebt als je er voorbij bent. Vandaag was een dag waar ik tegenop zag. Eerst een bespreking die ik zwaar vond, maar die het niet bleek te zijn. Toen een onderzoek dat ook wel meeviel.

Soms komt het goed zonder dat je springt. Sommige hindernissen verdwijnen vanzelfs. En sommige moet je gewoon gracieus omzeilen.

Nog even doorbijten

Was het maar vast september. De laatste dagen van augustus zijn zwaar, te zwaar.

Het komt wel weer goed, nog 4 beren om te vermoorden. Volgend jaar vraag ik voor mijn verjaardag een groot virtueel geweer. Zo'n olifantenjager. Waarmee de beren in 1x naar de andere wereld zijn.

Poef, bam, opgelost.

En niet retourneerbaar. Ook niet retourneerbeer.

Pfff

Soms is het leven best moeilijk. En dan vraag ik mij af: ‘Maak ik het nou zelf zo moeilijk?” ‘Dat vraag ik u af, meneer Sonneberg.’

Het antwoord is natuurlijk: “Ja, dat doe je.” Want je doet alles zelf, en alles ontstaat omdat jij het schept en alles schept jou.


Om het even simpel te houden. Ik leef vandaag van seks en adrenaline en woede. En dat is maar voor één derde een goede voedingsbodem.

Morgen maar eens proberen van de liefde te leven. De seks mag blijven, de anderen gaan de deur uit.

Zelfportret

door Rutger Kopland

Je ziet een man in de tuin
hij lijkt verzonken in zichzelf

die man ben ik, ik weet het
maar als je lang kijkt naar een foto
van jezelf verval je in gepeins –
wie je bent en wie je bedoelt
als je ik zegt, enzovoort

ik kijk en kijk in dat gezicht
en inderdaad – ben ik dat?

over het ik is veel nagedacht
ook door mij, maar de meningen
lopen nog steeds ver uiteen
ook die van mij – zoals dat gaat
met woorden die niet kunnen
worden begrepen, door niemand

niemand heeft ooit zichzelf gezien
maar het verlangen blijft
naar het onzichtbare ik

je zoekt in wat er van je overbleef
een man in de tuin

Mijn plan (2)

Werk

Gisteren had ik het heel moeilijk met mijn huidige baan. Nu duurt die baan nog maar een paar weken, per september ga ik elders aan het werk. En dat heb ik me vandaag eindelijk echt gerealiseerd.

Terwijl ik veel te veel doe, en veel te veel uren maak zat ik voor het eerst te fantaseren over mijn nieuwe baan. Ik heb geen vakantie tussen de twee banen in, en dat vooruitzicht valt me zwaar. Dus ik heb me heilig voorgenomen om in ieder geval in het begin niet meer te doen dan ik kan, en niet meer te willen dan redelijk is.

Goede voornemens die ik meestal niet echt waar kan maken. Maar 1 goed voornemen moet ik kunnen houden. Ik neem geen werk mee naar huis.

Zo, dat staat zwart op wit.

Mijn plan

Ik wil al een poosje een ander leven. Misschien in het buitenland wonen, of hier, of net over de grens. In ieder geval met meer vrijheid, meer grond, meer ruimte om zelfvoorziend te leven. Daarvoor zal ik mijn leven anders moeten inrichten. Om dat te doen moet ik weten wat ik nou echt wil. De rode draad in mijn leven is dat ik dat nooit weet. Dus ga ik het maar gewoon eens opschrijven. Hier.

1. Wonen
2. Werk
3. Studie
4. Relatie.

En als het dan verandert publiceer ik het opnieuw. Dan kan ik nog beter kijken of er een rode draad is. Of ik kan ontdekken wat ik altijd wil, en wat ik soms wil.

Ik kan al 2 dingen invullen. Mijn relatie wil ik zo houden als hij nu is. Dat is niet vanzelfsprekend, dat kost werk. Maar dat wil ik heel zeker.

En wonen. Waar weet ik niet precies. Maar wel met meer perceeloppervlakte. Voor een grotere moestuin en sowieso meer buitenruimte.

Verder ga ik het laten komen zoals het is. Het komt wel. Maar niet vanzelf.

Ravissant

Soms gebruik ik een woordenboek. Gewoon omdat ik wel eens wil weten hoe de betekenis van een woord op papier staat. Of ik het juist gebruikt heb bijvoorbeeld. Soms wil ik weten of ik iets goed gehoord heb.

Mensen zeggen helemaal niet wat ze bedoelen. En mensen bedoelen helemaal niet wat ze zeggen. Veel wordt indirect gezegd, en dan moet je maar begrijpen waar het over gaat. "Lekker, zo'n pilsje" is een manier van indirect taalgebruik die we allemaal wel kennen. En makkelijk te negeren. Dat de spreker ook een pilsje wil is duidelijk. Maar hij durft er niet om te vragen. Of hij weet niet of er een over is. Of hij weet niet of hij tot de genodigden behoort. Het kan dus heel beleefd zijn.

Maar vaak is het onbeleefd. Zeker als spreker en hoorder elkaar niet kennen. De taal is zo gevoelig dat 20 kilometer verderop dezelfde zin al beledigend kan zijn. Waar de vraag om het pilsje bescheiden bedoeld kan zijn, wordt hij dan juist opgevat als onbeleefd. Indirect vragen wordt niet overal op prijs gesteld.

Zeker als spreker en hoorder in de moderne tijd schrijver en lezer zijn wil het nog wel eens mis gaan. In chatrooms, op Messenger en op fora gaat het regelmatig mis. Vooral de energieke goedbedoelende bemoeial zal vaak horen dat hij of zij een onbeschofte pummel is. En zo is het niet bedoeld, maar zo komt het wel over. En zo is het ook vaak.

Taal wordt bij interactie geremd of aangemoedigd. De bemoeial zal vaak tegen een beleefde muur van ontwijkende antwoorden oplopen. Of tegen ruggen en schouders. Maar op internet heeft hij/zij geen weerwoord en geen klankbeeld, dus blijft het geratel doorgaan.

We kennen het verschijnsel eigenlijk al langer. De beginnende nieuwsvrouw en nieuwsman wil er nog wel eens last van hebben. Gelukkig staat het journaal niet toe dat reportages ellenlang worden, maar we kennen allemaal de reporter die zichzelf te graag hoort praten.

Vandaag was er een item over de beurs. Die maakt een vrije val nu. En dat terwijl er een aantal aantrekkelijke dames op bezoek waren. Dames die met succes lingerie verkopen.

"Ravissante lingerie" zei de verslaggever. Misschien wil iemand hem eens uitleggen dat dat woord niet in het journaal thuishoort? En bovendien word ik er helemaal geïndigneerd van.

plicht

plicht (de ~, ~en)
1 wat van iem. geëist wordt

door Maria Tesselschade Roemers Visscher
twee jaar na de dood van haar man Allert Crombach

Ghelijck als onder 't Juck van sinne slavernijen (1636)

Ghelijck als Onder't Juck van sinne slavernijen
Doch ongheoorloft aenghenoemen Eyghen Last,
Hetgheen niet wel een blij Hoop Heemelhertie past
'Twelck van onhoulyck goet Qualyck is te vryen,
'tIs onRecht seij de Geest gheruste vreucht te myen,
Maer 't Lichaem Riep O Neen, en doopten d'Overlast
Met Naem van suchte-Plicht tot het in Traenen Plast
Soo Most de vlughe Geest van 't Logghe Lichaem Lijen.
Vandagh een stercker Geest dat van syn Aerde Licht
En overReed' het dus, en Eysten ander Plicht
Alst 't vruchteloose wrangh van Alherts smack verJaeren,
Dees deed' dat ick de Sucht weerstribbich van my stiet
Gheluckich was hy diese teenemael verliet
En op soo Heijlgh'n dach mocht Salich HEEMELVAEREN


Elck zyn waerom

Plicht is tegenwoordig heel wat anders dan in 1636. Zelfs de betekenis van het woord. Maar heel makkelijk zeggen dat men het toen zwaarder had dan nu, dat doe ik niet.

Werken voor een baas is fysiek misschien minder zwaar, mentaal komt er veel bij kijken. Zeker nu ik met de laatste 3 weken bezig ben voor mijn oude baas, en er nog veel van mij verwacht wordt. Of misschien verwacht ik veel van mezelf.

Plichtsbesef houdt mij aan het werk. Plichtsgetrouw ga ik doen wat mij te doen staat. Maar plezier komt er eigenlijk niet meer bij kijken.